افغانستان و کشمیر؛ نگذارید دهه هشتاد تکرار شود
غیرپشتون‌ها که اکثریت افغانستان را تشکیل می‌دهند خواستار تمرکززدایی قدرت هستند. پشتون‌ها، که در رأس‌شان غنی قرار دارد خواهان چیزی جز تمرکز قدرت نیستند. و هرچند کشاندن پای طالبان به میدان سیاست به مثابه‌ی برداشتن محرک اصلی خشونت از میدان منازعه‌ی افغانستان خواهد بود، اما خود طالبان توازن قدرت را بیش‌تر از پیش به نفع و به سمت پشتون‌ها کج خواهد کرد؛ امری که جنگ قومی را جاگزین جنگ ایدیولوژیک امروز خواهد کرد.
دیپلماسی نمی‌تواند همه‌ی مشکلات افغانستان را حل کند
پس از 18 سال «حضور و فشار» و درحالی‌که حکومت تحت حمایت ایالات متحده افغانستان همچنان در حال باخت در برابر کشتار غیرنظامیان در کابل به‌دست طالبان و دولت اسلامی است، نسخه «عقل سلیم» دستگاه امنیت ملی به جای جبران اشتباهات، سیاست‌های ناکام را تشدید می‌کند. شما وقتی در سوراخی گیر می‌مانید باید خودتان را وقف کندن‌کاری طولانی‌مدت کنید.
رویداد‌های تاریخی‌ افغانستان؛ ماجرای پیرِ شامی | بخش سوم و پایانی
به تاریخ 30 سپتامبر بودار اوضاع ماه سپری‌شده را بازرسی کرده می‌گوید: چنان می‌نماید که عجالتا تشدد بر اوضاع دگرگون و مغشوش فایق آمده است. کشتار‌ها و زندانی‌کردن‌ها در بیست روز اخیر همه بدون حکم محکمه اجرا شدند... چندین جنرال اعدام شد و جنرالی را که قوماندانی‌ِ قوای کوهستان را به عهده داشت، آب‌جوشان کرده و زنده‌پوست کردند و او فردای آن روز فوت کرد. انگلیس‌ها باز هم در ولایت سرحد شمال غربی بالای قبایل مهمند عملیات نظامی اجرا کردند، ولی نتیجه‌ای مطلوب به‌دست نیامد.
آیا فکر می‌کنید که گفت‌وگوهای صلح قطر به‌زودی بتواند به ‌سرانجامی برسد؟ ما عجله داریم که به سرانجامی برسد، بی‌صبرانه منتظر [نتیجه]ی این گفت‌وگوها هستیم. من دقیقا نمی‌دانم که این گفت‌وگوها به کجا رسیده است، اما پیشرفت زیادی داشته است. نتیجه‌ خوب است.
جهان در آتش، آتش‌افروزان در رهبری
تنش‌های داخلی درون گروه هفت بر سر سیاست‌ خارجی ایالات متحده، روسیه و امنیت جهانی، چین و تجارت، امکان هرگونه اقدام جمعی را در مورد منازعات منطقه‌ای، فقر و البته تغییرات اقلیمی تضعیف کرده است. به عبارت دیگر، با وجود تحولات دیپلماتیک در طول آخر هفته گذشته، خبری از توافق در مورد چالش‌های اصلی فراروی جهان شنیده نشد.
آیا سراج‌الدین حقانی آماده‌ی صلح است؟
برخلاف بیش‌تر گروه‌های تروریستی متمرکز بر افغانستان، شبکه‌ی حقانی در نیم قرن گذشته موفق شده است به‌عنوان سکان‌دار «جهاد بین‌المللی» ظاهر شود. دلیل آن تا حدودی این بوده که این گروه توانسته روابطش را با مجموعه‌ی متنوعی از حامیانِ به لحاظ سیاسی و ایدیولوژیک هم‌فکر، برقرار کند؛ اعضای ارشد القاعده، جنگ‌جویان خارجی داوطلب از سراسر جهان، جناح‌های طالبان پاکستان و افراط‌گرایان ثروتمند از کشورهای عربی خلیج فارس از جمله‌ی این حامیان هستند.
در روند صلح عجله نه، احتیاط لازم است
یک روند عجولانه و شتاب‌زده که باعث شود طالبان قدرت‌مند و ایالات متحده و حکومت افغانستان ضعیف به‌نظر رسند، خطر کلیدزدن زنجیره‌ای از حوادث را دارد که در آن امکان وجود داشته است حتا نیروهایی که اکنون از طالبان بیزارند، به سمت آن‌ها بروند. زیرا به‌نظر می‌رسد که طالبان «از مذاکرات» پیروز بیرون می‌آیند و این نیروها می‌دانند که قرارگرفتن در صف بازنده‌ها سودی ندارد.
اعتراضات هُنگ‌کُنگ؛ آیا «تیان‌آن‌من» دیگری در راه است؟
سی سال پیش اعتراضات در «میدان تیان‌آن‌من» در سال 1989 نیز به همین ترتیب شروع شد و بیش از هفت هفته طول کشید اما سرانجام «دنگ ژیائوپینگ»، رهبر حزب کمونیست چین دیگر نتوانست خشمش را مهار کند. در 4 جون همان سال او به سربازان دستور مداخله داد؛ مداخله‌ای که به قتل عام معترضان ختم شد.
رویداد‌های تاریخی‌ افغانستان؛ ماجرای پیرِ شامی | بخش سوم و پایانی
در کابل شوروی‌ها با هیچ کس رابطه ندارند و تمام ارتباط‌شان در بین خودشان خلاصه می‌شود. سفیر روس، لئونید ستارک ((Leonid Stark از سال 1924 بدین‌سو در کابل ایفای وظیفه می‌کند. دولو او را شخص بی‌نهایت زیرک معرفی می‌کند و می‌گوید که لسان فرانسوی را نیک می‌داند و از آن در پیش‌برد وظیفه‌ی شیخ‌السفرا، که تا فبروری سال 1936، یعنی تا سال ختم مأموریتش، به دوشش بود، استفاده می‌کرد.
آیا صلح با طالبان ممکن است؟
در دوره‌‌ی فعلی ریاست‌جمهوری ترمپ هرگونه خروج نیروهای امریکایی و متحدین چه به‌صورت تدریجی یا غیرتدریجی، باید براساس شرایط افغانستان باشد. در غیر این صورت پیامدهای آن فاجعه‌بار خواهد بود. خروج شتاب‌زده‌ی نیروها، به‌دلیل پیچیدگی روند صلح و اوضاع در افغانستان، منجر به فاجعه‌ا‌ی خواهد شد که شبیه آن را پس از خروج شوروی از این کشور و خروج ایالات متحده از ویتنام شاهد بودیم.
جهان تاوان اشتباهات امپراتوری بریتانیا را می‌پردازد
حالا عواقب مدیریت امپریالیستی ناقص انگلیس روزبه‌روز آشکارتر می‌شود. از آن‌جا که هند اغلب به‌عنوان موفقیت دموکراتیک بزرگ آسیا مورد تحسین قرار می‌گیرد، برخی‌ها ممکن است امیدوار باشند که رفتار حکومت هند با گروه‌های اقلیت نسبت به رفتار حکومت چین -که دیدگاه مخالف را تحمل نمی‌کند- با اقلیت‌های این کشور متفاوت خواهد بود.
ترمپ چگونه تلاش‌های صلح را ضربه می‌زند؟
«کریستوفر کولندا»، دگروال بازنشسته‌ی ارتش و کهنه‌سرباز جنگ افغانستان که به‌طور غیررسمی با نمایندگان طالبان در ارتباط بوده، می‌گوید که «بی‌تابی ترمپ برای خروج، عملا خلیل‌زاد را مجبور کرده است تا از موضع پایین مذاکره کند و طالبان را انگیزه دهد که تعلل کنند و تقاضاهای سخت‌تری داشته باشند تا ببینند که آیا می‌توانند آنچه را که می‌خواهند مفت به‌دست آورند یا خیر.»