دستان پرآبله و روح زخمی زنان کارگر خانگی در کابل
معروف قادری، رییس اتحادیه ملی کارگران افغانستان در گفت‌وگو با اطلاعات روز می‌گوید در افغانستان متأسفانه برای ‌زنانی که در خانه‌های مردم کار می‌کنند هیچ نوع حمایت قانونی وجود ندارد. حتا برای کار این زنان در قانون کار هیچ حالتی هم پیش‌بینی نشده است.
احسان اطرافی اورهان پاموک، نویسنده‌ی نام‌دار ترکی در رمان «برف» از خودکشی دخترانی صحبت می‌کند که راه رهایی را به...
یادداشت توضیحی درباره‌ی «زن و سنت تعویذنویسی»
توضیح مختصری از دوره‌ی میانه ارائه کردم و هم‌وغمم را بر نشانه‌شناسی حضور و غیاب زنان و توزیع قدرت در بستر فضای شهری و نهادهایی چون خانه، بازار، گازرگاه، مدارس دینی، جامعه مدنی و همچنین مسائلی چون خشونت، غیبت، انفعال و سستی، سکس و چیزهایی از این دست قرار دادم. آنچه که در این تحلیل اهمیت داشت، نه تاریخ و نه امر انتزاعی که توصیف درست تجربه‌ی زیسته‌ی خودم در بستر شهری چون هرات بود.
سلاح در خانه خشونت علیه زنان را افزایش می‌دهد
از پیشنهادات شبکه برای بهبود این وضعیت شامل‌کردن زنان در نقش تصمیم‌گیری در زمینه‌های برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت بر استراتژی‌های خلع سلاح است. به باور مسئولان شبکه، استخدام زنان در نهادهای اجرایی همچون وزارت داخله، وزارت دفاع و امنیت ملی می‌تواند در راستای حفظ منافع زنان در زمینه‌ی خلع سلاح حمایت کند.
قربانی خشونت کلامی جاده‌های کابل‌ام
هر صبح که از خانه بیرون می‌شوم علاوه‌بر دیگر نارسایی‌های که در این شهر وجود دارد ذهنم خودآگاه به سمت آزار و اذیت خیابانی و خشونت‌های کلامی می‌رود. گاهی که با خودم می‌اندیشم، مگر یک دختر چقدر توان و حوصله داشته باشد که بتواند روز حداقل ده حرف خشن، ناروا و دردناک بشنود و به دیگر کار ‌و فعالیت‌اش هم برسد؟
مبارزه برای رهایی ما از یازده سپتامبر آغاز نشده است! | ویژه‌نامه «زنان و طالبان»
تاریخ مبارزه‌ی زن افغان از زمانی آغاز گردید که با اراده‌ی خود و پشتیبانی مردان ترقی‌خواه از پرده، از کنج خانه بیرون آمد، به مکتب رفت، دانشگاه خواند، در «رادیو کابل» مثل میرمن پروین آواز خواند، عضو سازمان‌های سیاسی شد و در خیابان‌های کابل، مثل اناهیتا راتب‌زاد و هزاران زن آزاده‌ی دیگر برای تغییر سیاسی و اجتماعی مبارزه کرد.
صلح با طالبان؛ بیم و امید زنان
همین‌ حالا زنان در مناطق تحت حاکمیت طالبان از آموزش و آزادی‌های فردی و اجتماعی محروم هستند. دادگاه صحرایی چون سنگ‌سار، شلاق و قتل زنان در این مناطق امر معمول است. این نوع برخورد ریشه در باور افراطی طالبان دارد که به زن نگاه فرودست نسبت به مرد دارند. طالبان برای این دیدگاه خود پافشاری دارند و بعید به‌نظر می‌رسد به‌راحتی از آن دست بردارند.
«صلح نباید آرامش پیش از توفان باشد»
بدون شک زنان به‌عنوان یک واقعیت عینی در جامعه باید در تمام عرصه‌ها و روندها، به‌ویژه صلح سهم داشته باشند و نقش سازنده‌ای بازی کنند. زنان می‌توانند با روش‌هایی چون راه‌اندازی حرکت‌های میلیونی در سطح ولایات نیز برای حقوق خود دادخواهی کنند و خواستار تثبیت جایگاه‌شان در نظام سیاسی آینده شوند، این حرکت‌ها می‌تواند جواب دندان‌شکنی برای طالبان باشد.