در جلسات رهبری جهان مشکلات و ضرورت‌های جامعه از نگاهی صرفا مردانه شناسایی و بررسی می‌شود و به تبع آن راهکارهای مردانه‌ای نیز برای آن تجویز می‌شود. بنابراین جای تعجب نیست که در چنین جلساتی نیازمندی‌ها، نگرانی‌ها و ضرورت‌های زنان نادیده و یا کم‌اهمیت انگاشته می‌شود و در نهایت این زنان هستند که باید مشکلات خود را به قامت راه حل‌های مردانه اندازه کنند.