عیسا قلندر
کنفرانس ژنو (جینوا) بخیر و خوبی سپری شد. مقامات افغانستان توانستند بار دیگر جامعهی جهانی را فریب داده و جوال گداییشان را پر کنند. طبق معمول، مهمترین کار بعد از دریافت کمک مالی، مصرف آن است. مقامات افغانستان از همین حالا در فکر مصرف این کمکها افتادهاند.
جلسهی یاران
مهمترین جلسه، جلسهی یاران است. در این جلسه برادران و خواهرانی حضور پیدا میکنند که معمولا خواستههایشان بهعنوان بهترین تصامیم ملی شمرده میشود. مثلا در این جلسه یکی از کاکاهای پیر و مردنی به بقیه میگوید که «میخواهم به خسربرهی پسر کاکایم هفتاد محافظ و برای هر محافظ ماهانه ۴۰ هزار افغانی معاش تعیین کنید. هشت عراده موتر زره صفر کیلومتر برایش بخرید و برای هر عراده، بیست بیرل تیل به قیمت فی لیتر ۱٨۰ افغانی مصرف در نظر بگیرید. سپس برایش در وزیر اکبرخان سه دفتر، چهار مهمانخانه و یک اقامتگاه به کرایه بگیرید. کرایه هر دفتر و مهمانخانه حداقل ماه بیستهزار دالر باشد. آشپز و گارد و گارسون و خاله و دخترخاله هم برایش استخدام کنید، احساس کمبودی نکند. ماهانه سه سفر به امریکا برایش در نظر بگیرید و در هرسفر یک هفته مرخصی با معاش و محل اقامت در امارات متحده عربی و تایلند و قطر هم در نظر بگیرید. همینطور برای پسران کاکا، دامادان پدرم، خسربرههای خودم و پسران ارجمندشان نیز در نظر بگیرید.» سپس کاکاهای ملت و خالههای ملت نیز خواستهایشان را لیست و بابای ملت آن را بهعنوان تصامیم معقول تأیید و امضا میکند.
جلسهی برادران
در این جلسه، کسانی حضور مییابند که در حکومت مقام ندارند، اما سهم قابل ملاحظهای در پولهای کمکشده دارند. اعضای این جلسه از همدیگر مثل سگ متنفرند، حتا از بابای ملت. اما دو دهه است برای اینکه به جان ملت نیفتند و گوشت شهروندان را نخورند، از کیسه خلیفه حق میگیرند. شنیدهایم یکی از اعضای این جلسه به جلالتمآب رییس صاحب گفته «برای سال آینده ۱۰۰ میلیون افغانی کفاف معاش محافظینم را نمیکند، باید چهارصد میلیون شود. خرج دسترخوان هم سهبرابر شود، ماهانه ۲۷ میلیون کفایت میکند. مصارف سوختوساز نیز کفایت نمیکند. در ضمن برای سال بعد باید حداقل ۵۰ میلیون دالر برای جلوگیری از احتجاج اعضا و هواداران حزب پرداخت کنید ورنه خودتان میدانید که هواداران ما حاضر است بهدلیل سالروز مرگ داکتر نجیب هم که شده جوی خون جاری کند.»
جلسهی قاچاقبران
در این جلسه معمولا کسانی حضور مییابند که پولهای کمکشده را مجانی غارت نمیکنند، اما برای غارت آن طرح و برنامه و پروژه میریزند. مثلا پارسال یکی از این غارتگران ده میلیون دالر را صرف خرید پشهخانه کرد و قرار است سال بعد ۱۱۰ میلیون دالر را صرف ایجاد پارک تفریحی برای پشهعای ننگرهار کند. این جلسه خیلی باشکوه برگزار میشود و تقریبا چندبرابر پارلمان و مجلس سنا و شورای وزیران و کابینهی حکومت عضو دارد. حالا تصور کنید هر عضو حداقل پنجاه میلیون دالر را پروژه بگیرد، چیزی چندانی نمیماند دیگر.
این جلسات بهشدت و قوت تمام جریان دارد و انشاءالله تا پول به حساب دولت واریز میشود، برادران و یاران و قاچاقبران غماش را میخورند. من شخصا هیچ نگرانی ندارم.
