آموزگاران، دانش‌آموزان و فعالان سراسر افغانستان به عفو بین‌الملل گفتند که در بسیاری از مناطق میزان حضور دانش‌آموزان، به‌ویژه دختران در مکاتب ابتدایی، به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. بسیاری از خانواده‌ها هنوز از طالبان می‌ترسند و از شدت نگرانی از فرستادن فرزندان خود، به‌ویژه دختران، به مکتب خودداری می‌کنند.
همه‌ی بازیگران و بازیگردانان جنگ و صلح افغانستان باید در خصوص کناره‌گیری رییس‌‌جمهوری از قدرت، هزار وسواس و احتیاط و تدبیر را طرح و پیگیری کنند. به هیچ صورت نباید استعفای رییس‌‌جمهوری به‌جای تسریع و تشدید مذاکرات صلح، به خلای قدرت، فروپاشی دولت، هرج‌ومرج و سقوط مطلق کشور به کام طالبان منجر شود.
خیلی برای من سخت است که یک عمر برای ساخت و آموزش رباب زحمت کشیدم، اما حالا باید خانه‌ بنشینم و هیچ کاری نکنم. رباب‌های دست ساز من در کشورهای مختلف ارسال می‌شد و این برای موسیقی محلی ما خیلی خوب بود.
دفن قربانیان حمله بر مسجد سیدآباد
به‌رغم ادعای طالبان مبنی به تأمین امنیت در سراسر افغانستان، طی ۵۳ روز گذشته چندین حمله‌ی انتحاری در این کشور رخ داده است. در اولین حمله‌ی انتحاری در اطراف فرودگاه کابل در هفته دوم پس از قدرت‌گیری طالبان بیش از ۲۰۰ نفر از غیرنظامیان افغان و همچنین ۱۳ سرباز آمریکایی جان‌شان را از دست دادند.
طالبان می‌گویند که تاکنون طرزالعمل سازگار با شریعت اسلامی برای ادامه‌ی تحصیل و تعلیم دانشجویان و دانش‌آموزان دختر تکمیل نشده است تا آنان برای ادامه‌ی آموزش مصون در مکاتب و دانشگاه‌ها بازگردند، اما کار جریان دارد.
وداع تلخ با رانندگی زنان
چشم‌انداز فعالیت زنان در دوران حاکمیت طالبان مبهم و تاریک است. زنان معتقدند که طالبان با کوچک‌ترین حقوق مبنی بر رانندگی‌شان مخالف هستند و هیچ‌گاهی باوری به حفظ دست‌آوردهای دو دهه اخیر ندارند. به باور آنان نبود یک زن در کابینه طالبان جایگاه پایین زنان در این حکومت را نشان می‌دهد.
کوچ اجباری در دایکندی
«۳۵۰۰ خانواده را از قریه‌های مختلف تگابدار امروز طالبان از خانه‌های‌شان بیرون کرده‌اند. مال و محصولات‌شان را در منبر جمع کرده و آن‌را بین خود تقسیم می‌کنند و بالای مردم دوباره به فروش می‌رسانند. اگر انسانید صدای مردم را برسانید.»
با سقوط دولت، کارمندان در چه وضعیت قرار دارند؟
نظم و آرامش از بین رفته است. اغلب مردم بیکار شده‌اند و بازار رونقی ندارد. در این میان طالبان برای زنان بیش از همه قیوداتی وضع کرده‌‏اند و تا اطلاع ثانوی زنان نمی‌توانند به سرکارشان برگردند و از آموزش و تعلیم برخوردار شوند.
طی یک دهه‌ی اخیر با تداوم آدم‌ربایی‌ها و ناامنی‌ها، طبقه سرمایه‌دار هرات به فکر سرمایه‌گذاری در کشور دوم شده‌اند، تا در صورت نیاز بتوانند به این کشورها به‌سادگی سفر کنند. حتا برخی از سرمایه‌گذاران هرات بخش زیادی سرمایه‌شان را به خارج منتقل کردند و یک قسمت کوچک از سرمایه‌شان را در افغانستان گذاشتند.