- عیسا قلندر
امسال بخیر فیکس یک قرن میشود که ما استقلال خود را از انگلیس گرفتهایم. همه ما میدانیم که انگلیس به خاک ما تجاوز کرد. زد ما را استعمار کرد. از روزیکه این کشور شیطانی پا در خاک افغانستان ماند، همهچیز ویران شد. اگر شما تاریخ را خوانده باشید، در تاریخ ما نوشته است که با قیام افغانها علیه انگلیس، افغانهای دلیر چنان پُز انگلیس را به خاک مالیدند که از مجموع انگلیسیها در افغانستان، فقط یک نفر به اسم داکتر مکناتن زنده ماند که آنهم شبیه مورچهای زیر چپلق شده، به حالت نیمهجان خود را به پاکستان رساند و آنجا جان گرفت و به انگلیس برگشت. هرچند با حملهی انگلیس به افغانستان، همه چیز در افغانستان خراب شد، اما خدمات پستی افغانستان از این تعرض در امان ماند. چنانچه برادر دانشمند ما آقای شهزادگل آریوبی که قبلا وزیر مخابرات بود و فعلا خدایار جانش در هرکجا که هست، در این مورد گفت: «خدمات پستی در افغانستان یکونیم میلیون قَرَن قدمت تاریخی دارد.» در اینجا هم شما شاهد حکمت خداوند متعال هستید. ما مکناتن را نکشتیم، آنها هم به خدمات پستی ما غرض نگرفتند.
حالا صدسال بعد از خلاصشدن از شر انگلیسیها، جلالتمآب اشرف غنی نزدیک به 400 میلیون افغانی را برای تجلیل از صدمین سالروز استرداد استقلال افغانستان اختصاص داده که این موضوع باعث تشویش عدهای از هموطنان انگلیسدوست ما شده است. ای کاش این هموطنان ما عاشق اشرف غنی میبودند، آن وقت خودشان به این قناعت میرسیدند که این کار اشرف غنی چقدر درست و بهجا است.
یکعدهای از علما میگویند که با این 400 میلیون افغانی میتوانیم شکم پانزدههزار کودک را برای مدت یک سال سیر کنیم. حیف است برای یک جشن که در حقیقت کمپاین ریاستجمهوری آقای غنی است، مصرف کنیم. خدمت همین عده عرض شود که اتفاقا عدهای دیگری از علما، نظر دیگری دارند. این دسته میگویند که چهارصد میلیون کم است. ای کاش این چهار میلیارد افغانی میبود. این عده که با اختصاص این مبلغ بسیار موافق است، از آن عدهای دیگر که انتقاد دارند، میپرسند: «مگر این 400 میلیون افغانی که در جشن مصرف میشود، شکم اطفال چین را سیر میکند؟ خو پس در جیب مردم همین وطن میرود. اگر در جیب شما سرازیر میشد، مشکلی نداشت؟ چرا با جیب ما مشکل دارید؟ الهی امانالله خان از جیب بابایتان ناراض باشد.»
در همین حال چند تن از اقتصاددانان کشور گفتهاند که با 400 میلیون افغانی میتوان حداقل 400 بزنس کوچک را شروع کرد که هر بزنس آن میتواند حداقل برای پنج نفر کار خلق کند و هر بزنس آن میتواند شکم 5 خانواده را که هر کدام حداقل پنج عضو دارد، سیر کند. این دانشمندان بعد از ضرب و جمع اعداد، میگویند که با راهاندازی 400 بزنس کوچک، میتوان دستکم دوهزار نفر را صاحب کار کرد و خیلی راحت برای دههزار نفر امنیت نسبی غذایی فراهم کرد. اما نظر این اقتصاددانان هیچ اهمیتی ندارد. بهخاطر اینکه چند اقتصاددان دیگر معتقدند که این 400 میلیون افغانی سرگین خریداری شده، در مزارع کوکنار پهن نمیشود. بلکه در نهایت میان افغانهای خود ما توزیع میشود. اینکه دههزار نفر فقط به نان خشک دست پیدا کنند، وضعیت ما را در رنکینگ بینالمللی غذا بهتر نمیکند، اما اگر یک هزار نفر قادر شوند که حتا از طرف صبح هم قابلیپلو یا مولونگ بخورند، قطعا روی شاخصهای جهانی تاثیر خواهد داشت.
در افغانستان متاسفانه وضعیت همینگونه است. آنهایی که از اشرف غنی فعلا خوششان نمیآید، با این کار او مخالفاند. هزار و یک دلیل میآورند که موی در سر او نمانند و او را پیش مردم سیاه کنند. اشرف غنی را خاین، فاسد و غیرمشروع میخوانند. آنهایی هم که با اشرف غنی موافقاند، آنهاییاند که به هزار و یک دلیل کارهای او را ستایش میکنند و مخالفین او را خاین، وطنفروش، خودکش بیگانهپرور، بیریشه و جاسوس کشورهای همسایه میخوانند.
اما این کل حرف نیست. یک بخش قضیه مربوط به انگلیسیها میشود. روری استیوارت یا همان سیاستمدار انگلیسی که اشرف غنی در مورد برگشت افغانستان به قرن هفده او را مورد عنایت قرار داده بود، در مورد استقلال افغانستان گفت: «صدسال پیش ما در افغانستان بودیم، اما این مردم ما را در خاک خود زبون کرد. حتا اجازه ندادند فرار کنیم. اما متاسفانه گردش روزگار برعکس است. حالا بعد از صد سال، تمام جامعهای جهانی باید به این مردم کمک مالی، علمی، مدیریتی، آیندهنگری، انسانی و لوژستیکی کنند تا این مردم سلحشور و غیور، اینبار استقلال افغانستان را از خودشان بگیرند و این کشور مفلوک را از چنگال اشغالگر و ویرانگر خویش نجات دهند. اما متاسفانه، روحیهای اشغالگران بهگونهایست که به هیچ عنوان به افغانستان اجازه نمیدهند که از چنگ آنها نجات پیدا کنند.» گفته میشود روری استیوارت از خانوادهای همان داکتر مکناتن است که زنده بیرون شد.
حق با روری استیوارت است. او چند روز قبل در سفر اشرف غنی به انگلستان، 130 میلیون پوند به افغانستان کمک کرد تا به استرداد استقلال افغانستان از خود افغانها، کمکی کرده باشد. ما اکنون به صورت جدی نیاز داریم که وجود کثیف و مخرب خود در افغانستان را با شکست مواجه کنیم و استقلال واقعی افغانستان را از خود بگیریم. آنوقت اگر در جشن استقلال کشور، 400 میلیارد هم مصرف شود، مطمیین باشید که یک شانزدهپولی آن هدر نخواهد رفت. فعلا بیخیال 400 میلیون شوید و زیاد حسرت نخورید، چون افغانستان مستعمرهی ماست و ما استعمارگران واقعی هستیم. حالا بعد از صدسال، آیا آنقدر منطقی شدهایم که دست ویرانگر از سر این کشور برداریم؟ بعید میدانم.
