جوانان در کابل: ما کار می‌خواهیم

اطلاعات روز: شماری از جوانان که از بی‌کاری به ستوه آمده‌اند، روز گذشته در یک راهپیمایی اعتراضی از دولت به دلیل نبود زمینه‌ی کار در کشور انتقاد کرده و خواهان ایجاد زمینه‌های اشتغال برای جوان در کشور شدند.

اين جوانان که شمار شان به صدها تن می‌رسید، شعارهای چون؛ ما کار می‌خواهیم، بی‌کاری مساوی با ناامنی، بی‌کاری بیماری است، بی‌کاری عامل فرار ماست، ما بی‌کاریم از تبعیض بیزاریم، دولت بیمار ۱۳ میلیون بی‌کار و… را سر می‌دادند.

آنان از حکومت خواستند که برای جوانان زمینه‌ی اشتغال را فراهم نموده و از فرار و پیوستن آن‌ها به صفوف مخالفان مسلح جلوگیری نماید.

شماری زیاد این معترضان جوانانی هستند که از دانشگاه‌ها فارغ شده و تاهنوز کاری برای شان یافت نشده است.

اين جوانان که مربوط «جنبش عليه بيکارى» هستند، ساعت ۱۰ صبح روز گذشته از قصر دارالامان به راهپيمايى پرداخته و در مقابل مجلس نمایندگان تجمع کردند.

آنان می‌گویند، زمانى‌که آن‌ها می‌خواستند در مقابل ساختمان مجلس نمایندگان خيمه تحصن برپا کنند، با برخورد زشت نیروهای پولیس مواجه شده و با اجازه ندادن برپایی خیمه تحصن از محل دور شده‌اند.

آنان دستان خود را با زنجیر به یکدیگر بسته و تآکيد می‌کردند که یا آن‌ها را به زندان ببرند و یا بگذارند که خیمه تحصن برپا کنند تا حکومت توجه جدی به حال افراد بی‌کار نماید.

شماری از این جوانان بی‌کار که پس از فراغت از دانشگاه‌ها از بی‌کاری رنج می‌برند؛ در نهایت مجبور شده و دست به اعتراض و راهپیمایی زدند، تا راهی شود که زمینه‌ی کار برای آن‌ها بعد از سال‌ها تحصیل و آموزش پیدا شود.

احمد جواد طیب، یک تن از اعتراض کنندگان و عضو «جنبش عليه بيکارى» گفت، چهار سال است که از دانشگاه فارغ شده اما تاهنوز کاری پیدا نکرده است.

طيب افزود که در فامیل هفت نفر زندگی می‌کنیم ولی صرف پدرم کار می‌کند که مأمور دولت است؛ اما معاش پدرم نیازمندی‌های ما را برآورده نمی‌کند و اگر براى من کار فراهم می‌شد، با مشکلات اقتصادى مواجه نمی‌شدیم.

او از حکومت به شدت انتقاد کرده و خواست که حکومت باید اشتغال‌زایی را در اولویت کاری خود قرار بدهد.

شکیب احمد، جوان دیگر می‌گوید که از دانشگاه فارغ شده و یک و نیم سال می‌شود که بی‌کار است. او افزود که حکومت در این زمینه هیچ کمک نکرده است.

شکیب احمد از حکومت خواست که با راه‌اندازی فابریکه‌ها زمینه‌ی کار را برای جوانان فراهم کند.

شماری دیگر این جوانان می‌گویند که بی‌کاری باعث شده که شماری از جوانان کشور به صف مخالفان بپیوندند و یا هم شماری راه مهاجرت را در پیش گیرند. آن‌ها می‌افزایند، جوانان که ترک کشور می‌کنند، تعدادی شان به کشورهای مورد نظر خود نرسیده یا در دریاها غرق می‌شوند یا هم در سر مرزها از سوی محافظان سرحدی کشورها کشته می‌شوند.

این جونان در اخیر قطع‌نامه‌ای را نیز صادر کردند که در آن از حکومت خواسته شده است تا زمانی که کمیسیون متشکل از نمایندگان با صلاحیت ارگان‌های محلی، اصلاحات اداری، کار و امور اجتماعی، نماینده‌ی رییس جمهور در امور اصلاحات اداری و حکومت‌داری خوب و مجلس نمایندگان به خواست‌های برحق شان پاسخ مثبت ندهد، آن‌ها از اعتراض دست نخواهند برداشت.

این در حالی‌ست که در رابطه به ارقام افراد بی‌کار در کشور سروی مشخص صورت نگرفته است؛ اما گزارش‌های وجود دارد که رقم بی‌کاران در کشور روز به روزدر حال افزایش است.

یک گزارش که به تاریخ 18 اسد سال جاری، تحت عنوان (گزارش سرمايه‌گذارى روى جوانان و چگونگى تحقق مزيت جمعيتى افغانستان) به نشر رسید نشان می‌دهد که ميزان بيکارى جوانان برابر به هشت درصد در ميان مردان و حدود ١٩ درصد در ميان زنان رقم زده شده است.

صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در این گزارش هشدار داده که اگر به وضعیت جوانان در افغانستان توجه نشود، این کشور با بی‌ثباتی و مشکلات اجتماعی بیشتری مواجه خواهد شد.

همچنان آمار اتحاديه ملى جوانان افغانستان نشان می‌دهد که سالانه حدود١٢٠هزار جوان در سراسر کشور، از بی‌کارى رنج می‌برند.

بر اساس گزارش بانک جهانى، از سال ٢٠١١ ميلادى بدين‌سو، سالانه ١٨٠ هزار جوان واجد شرايط کار، وارد جامعه می‌شود؛ اما از اين جمله ٦٠ هزار آن به کار گماشته شده و١٢٠هزار تن ديگر بيکار باقى می‌مانند.

همچنان اتحادیه‌ی ملی کارگران گفته است که حدود ١٦ میلیون افراد واجد شرایط کار در کشور وجود دارند، که از آن جمله سه میلیون شان مصروف کار بوده و ١٣ ميليون ديگر بيکار و یا هم به طور روزمزد با درآمد کم کار می‌کنند.