عبدالرئوف حکیمی یکی از بستگان قربانیان حملهی طالبان به روستای سیوک–شیبر دایکندی از جامعهی جهانی، سازمان ملل و سازمانهای حقوق بشری خواسته است که این حمله را محکوم و در برابر آن اقدام کنند.
در این حمله سه کودک و پنج مرد کشته شدهاند و یک زن زخم برداشته است. طالبان در اعلامیهای، قربانیان این کشتار جمعی را «بغاوتگر» خواندند.
حکیمی اما با انتشار دادخواستی گفته است که کشتار غمانگیز اعضای خانوادهی وی «بخشی از کارزار نسلکشی طالبان علیه هزارهها است».
او برادر امینالله مالی است که بهعنوان بزرگ قوم در روز حمله در تلاش میانجیگری بود؛ اما طالبان او را کشتند.
حکیمی در این حملهی طالبان، خواهرزاده و پسران کاکایش را هم از دست داده است.
در روز حملهی طالبان به سیوک–شیبر چه گذشت؟
عبدالرئوف حکیمی در دادخواست خود توضیح داده است که صبح روز ۳ قوس ۱۴۰۱، بیش از ۲۰۰ نیروی مسلح طالب، متشکل از طالبان محلی و طالبان سایر ولایات، با سلاحهای سبک و سنگین خانهی امیر جعفری، یکی از قربانیان را محاصره کردند.
امیر جعفری با خانوادهی دیگری در روستا منازعهی زمین داشت. بهگفتهی حکمیی، طرفین نزاع با جعفری، با تکیه بر روابط خود با طالبان، این گروه را به اقدام نظامی علیه جعفری و خانوادهاش ترغیب کردند.
حکیمی نوشته است: «ماهها قبل، طالبان برادران جعفری را بهخاطر نزاع زمین به مرکز ولایت احضار کرده بودند. آخرین دستور طالبان این بود که جعفریها تا اطلاع ثانوی در روستای خود بمانند.»
او افزوده است که در روز سوم قوس حضور شمار زیادی از نیروهای نظامی طالبان فضای رعبآور برای تمام روستاییان بهوجود آورد: «جعفریها از بیم جان، خود را در خانه حبس کردند. به همین خاطر، امینالله مالی حکیمی، بزرگ قومی بهمنظور میانجیگری به محل آمد. او به طالبان اطمینان داد که خواهرزادهاش و پسران کاکایش مسلح نیستند و خطری از جانب آنان متوجه کسی نیست.»
مالی از نیروهای طالبان خواست که خواهرزادهها و پسران کاکایش را برای تحقیق به مرکز این ولایت ببرند و نیروهای مسلح، که موجب ناآرامی و وحشت روستاییان شده بودند، روستا را ترک کنند.
طبق روایت عبدالرئوف حکیمی، ابراهیم یعقوبی، خواهرزادهاش بهمنظور تضمین برای مصالحه به طالبان تحویل داده شد، اما طالبان او را تیرباران کردند: «طالبان بهصورت جمعی او را تیرباران کردند و ابراهیم در اثر اصابت بیش از ۴۰ گلوله درجا کشته شد.»
بهگفتهی حکیمی، در همین هنگام امینالله مالی به سمت مقتول دوید تا ببیند آیا او زنده است یا نه، مالی نیز از پشت هدف تیرباران قرار گرفته و بلافاصله کشته شد.
او گفته است که مالی صرفا قصد داشت با میانجیگری جلوی بروز تنش مرگبار در روستا را بگیرد.
در ادامه طالبان هر سه برادر جعفری و سه فرزندشان را که همگی در خانه بودند بیرون کشیده و یکبهیک تیرباران کردند.
حکیمی میگوید که پس از قتل عام هر هشت نفر، طالبان با شلیک راکت خانهی این خانواده را تخریب کردند.
بهگفتهی او، تمام اموال این خانواده از جمله حیوانات، محصولات کشاورزی و مواد غذاییشان نابود شده است.
حکیمی میگوید که طالبان دو خواهرزادهی او را همراه با سه نفر دیگر در روز حمله بازداشت کرده و یک نفر نیز ناپدید است.
او در بخشی از دادخواستاش گفته است که در افغانستان هیچ حکومت، روند قانونی و هیچ نهاد شفافی وجود ندارد که وی و خانوادهاش بتواند شکایت و مطالبات خود را برای اجرای عدالت پیگیری کنند.
حکیمی از جامعهی جهانی و سازمانهای حقوق بشری خواسته که «جنایات بیرحمانه» علیه خانوادههای هزاره در ولایت دایکندی را محکوم کنند.
او از این نهادها خواسته است که وارد عمل شده و مقامات طالبان را تحت فشار قرار دهند تا دو خواهرزادهی وی و سه نفر از بچههای کاکایشان از بند طالبان رها شوند؛ در غیر اینصورت احتمال دارد آنان نیز کشته شوند.
حکیمی از دفتر سازمان ملل متحد و ریچارد بنت، گزارشگر ویژهی سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر افغانستان تقاضا کرده تا در مورد قتل خانوادهی او توسط نیروهای طالبان، تحقیق کنند.
او افزوده است: «من بهعنوان یکی از بازماندگان درماندهی خانواده، بهدنبال برقراری عدالت برای قتل عام خانوادهام هستم.»
