نامه‌ی ادیسون به افغانستان

توماس الوا ادیسون هستم. سلام فراوان از طرف این جانب به تمام مردم افغانستان. امیدوارم جور و تیار باشید، خانواده همه خوب باشند. ماما، کاکا، خاله، بوله، یازنه، برادر، خواهر همگی خوب باشند. سلام مرا به باقی دوستان که از قید قلم باقی مانده، برسانید. بدانید که هنگام تحریر این نامه من کاملاً تجزیه شده‌ام. یک قسمت بدنم به گاز میتان، یک قسمت دیگرش به پترول، یک قسمتش هم به گریس و مبلایل تبدیل شده.
شما فکر می‌کنید من مخترع برق هستم. به همین خاطر این نامه را نوشتم. اخیراً دو پایه‌ی برق در ولایت بغلان از کار افتاده، شنیده‌ام یکی را با بمب منفجر کرده، دیگری را اره کرده و کار تخریب بالای پایه‌ای سومی جریان دارد. من این کارها را به شدت محکوم می‌کنم. من اگر می‌فهمیدم که بعداً پایه‌های برق را چپه می‌کنید، اصلاً برق را اختراع نمی‌کردم. من نمی‌دانم آن‌هایی‌که مردم را از برق محروم می‌کنند از لحاظ علم بیولوژی، به کدام صنف پستانداران تعلق می‌گیرند؟ به همین خاطر نمی‌دانم شدت محکوم کردنم را به کدام درجه میزان کنم. اگر کسی صنف این پستانداران را کشف کرد، از طرف من شدت محکوم کردن تخریب پایه‌های برق را تنظیم کرده و به پیشگاه مردم افغانستان تقدیم کند.
بار اول است که می‌شنوم پایه‌های برق تخریب می‌شود تا جریان عادی برق قطع و نظم زندگی در شهرهای افغانستان به خصوص کابل به هم بریزد. برای من ثابت نیست که این پایه‌ها را طالبان تخریب کرده، مافیای نفت و گاز تخریب کرده یا خود دولت به خاطر عدم پرداخت پول برق به ازبکستان تهدید به قطع جریان برق شده و قبل از این‌که جریان برق از ازبکستان قطع شود، خود این‌ها دست به کار شده تا با این بی‌حیثیتی، ستری بر بی‌حیثیتی دیگری بیاندازد. البته زیاد مهم نیست، در هر حالتش، نه طالبان پروای مردم را دارند، نه مافیای تیل و نه هم این حکومت شما!
من در غم بی‌برقی که در حقیقت بی‌ادیسونی کابل است، شریکم. با تمام اجزای تجزیه شده‌ام و مشتقاتی که از تجزیه‌ی من در دل طبیعت خلق شده، برای شما صبر و برای خودم لعنت مزید آرزو دارم. باور کنید طی این دو هفته، میلیون‌ها بار به خودم لعنت فرستاده‌ام که چرا لامپ اختراع کردی؟ مگر نمی‌دانستی بعداً موجوداتی، آن‌هم در قرن بیست و یک که دیگران حرف از انرژی هسته‌ای دارند، در افغانستان پیدا می‌شوند که با همه چیز مشکل دارند. من فعلاً در قید حیات نیستم و کاری از من ساخته نیست، فقط می‌توانم محکوم کنم. من با شدیدترین الفاظ محکوم می‌کنم. (البته باید یک چیز را روشن کنم که در مورد مخترع برق کمی تجدید نظر کنید، شاید من مخترع واقعی برق نباشم.)
دوست‌دار شما توماس ادیسون، دنیای مردگان. 17 دلو 1394
جوابیه!
محترم ادیسون صایب! نامه نوشتن را بلد نیستی. خاک برسرت. مردم که نامه می‌نویسند اول با «السلام علیکم و رحمته الله و برکاته» شروع می‌کند. تو نکردی. بعدش، وقتی در مورد مردم افغانستان گپ می‌زنی، به‌یاد داشته باش که با یک مشت مردم بی‌خاصیت و نفهم طرف نیستی. باید بدانی که ما مردم سلحشور، متدین، شریف و سربلند هستیم. در نامه‌ی شما هیچ یکی از این صفات ذکر نشده و این به معنای بی‌احترامی شما به مردم عزیز و همیشه در سنگر افغانستان است. ما از شما توقع نامه نداریم، اما اگر بار دیگر نامه نوشتی، یادت باشد که حق مردم افغانستان را ادا کنی، در غیر آن نامه‌ی شما را می‌سوزانیم.
اما در مورد پایه‌های برق، خدمت با سعادتت عرض کنم که فعلاً در مربوطات پایه‌های تخریب شده جنگ جریان دارد. حتا اگر کاملاً تجزیه شده باشی، این قدر عقل داری که بفهمی در ساحه‌ی جنگ، نمی‌شود پایه‌ای برق ایجاد کرد. می‌شود؟ باالفرض اگر شود، هیچ ضمانتی وجود ندارد که نیم ساعت بعد از ایجاد یا ترمیم پایه‌های برق، دوباره آن‌ها را منفجر نکنند. در نامه‌ات گفته بودی که صنف بیولوژیکی مخربان پایه‌های برق برایت معلوم نیست. همین‌قدر برایت گفته می‌توانم که آن‌ها کلمه می‌خوانند و ضرور نیست با بیولوژی آن‌ها را تحقیر کنی. فهمیدی؟! لطفاً یک کمی ادیسون باش!