دست وزارت داخله درد نکند

وزارت امور داخله‌ی جمهوری اسلامی افغانستان سرانجام استراتژی آهنین مبارزه علیه سلاح‌های پلاستیکی را اعلام کرد. دستش درد نکند. وزارت امور داخله حتا به فروشندگان اسلحه‌ی پلاستیکی هشدار داده گفت که شما را هر جا باشید، می‌گیریم و به نهادهای عدلی و قضایی معرفی می‌کنیم.
کشور جمهوری اسلامی افغانستان سال‌هاست از سلاح‌های پلاستیکی رنج می‌برد. در حقیقت این سلاح‌های پلاستیکی است که باعث می‌شود وزارت امور داخله دانشجویان اکادمی پولیس میدان وردک را بدون محافظ به کابل انتقال بدهد. حتا این‌که چرا روز حرکت صدها دانشجو از چهارشنبه به پنج‌شنبه تغییر می‌کند، بستگی به سلاح‌های پلاستیکی دارد. نه‌تنها این دو مورد، بلکه 90 درصد اتفاقات ناگوار در افغانستان، به سلاح‌های پلاستیکی وابسته است. ما چند اتفاق کوچکش را خدمت شما بیان می‌کنیم:
سلاح‌های پلاستیکی باعث شده بود که محترم خلیل‌الله اندرابی موتر پولیس را از «پولیس د تولنی خدمتگار» به «پولیس د ترهگری خدمتگار» تبدیل کند. مقامات ارشد طالبان و مهمات‌شان را از یک ولایت به ولایت دیگر منتقل کند. همچنان کمیسیون حقیقت‌یاب جلریز بعد از فاجعه‌ی جلریز دریافته بود که سلاح‌های پلاستیکی مانع شنیدن صداها و ضجه‌های سربازان محاصره شده‌ی وزارت داخله در حصار طالبان شد و به وزارت داخله اجازه نداد که برای نجات آن‌ها یک قدم بردارند. راحت شماره‌های ارتباطی را خاموش کردند.
سلاح‌های پلاستیکی در قندوز به نسبت تفاوت اقلیمی، تاثیر متفاوت دارد. در ولایت قندوز، سلاح‌های پلاستیکی باعث می‌شود که طالبان شب در مهمانی مسئولین امنیتی این ولایت باشند و مسئولین امنیت آن ولایت به‌خاطر شرم خانه و دسترخوان‌شان، تمام اسرار امنیتی حکومت را به آن‌ها بگویند و در نتیجه، طالبان قندوز را سقوط بدهند.
سلاح‌های پلاستیکی باعث شده که بعضی از بزرگواران امنیتی کشور، سیستم بایومتریک را به طالبان هدیه بدهند.
در بغلان، وقتی مشکل سلاح‌های پلاستیکی حاد شد، دهنه‌غوری و دندغوری به طالبان واگذار شد. در دند شهاب‌الدین، طالبان با استفاده از سلاح‌های پلاستیکی، بلدوزرهای دولتی را گرفته، چنان سنگرها و پایگاه‌های محکم کندند و ساختند که بعدها، حکومت وحدت ملی با تمام تجهیزات خویش در یک هفته ده متر پیش‌روی نمی‌توانستند.
حتا همین صدها گروه مسلح غیر مسئول که هر روز دست به قتل، غارت، راه‌گیری، گروگان‌گیری، اختطاف و ترور می‌زنند نیز ناشی از سلاح‌های پلاستیکی است. اگر وزارت محترم داخله بتواند استراتژی آهنی مبارزه علیه سلاح‌های پلاستیکی را مطابق پلان تطبیق کند، انشاءالله بزودی شاهد انحلال باندهای مافیایی خواهیم بود. مافیایی‌که از پای دیوار وزارت امور داخله آدم اختطاف می‌کنند.
دیدید که سلاح‌های پلاستیکی چه‌قدر خطرناک‌اند؟ مبارزه با سلاح‌های پلاستیکی تاثیرات بسیاری دارد. از یک‌طرف مشکلات فراوان امنیتی را حل می‌کند، از طرف دیگر اگر وزارت امور داخله در این مبارزه بر دکانداران و کودکان پیروز شود، به یگانه وزارت امنیتی در سطح منطقه تبدیل می‌شود که مشکلات را از ریشه حل کرده است. من برای وزارت امور داخله‌ی جمهوری اسلامی افغانستان در این مبارزه‌ی سنگین و نفس‌گیر، موفقیت کامل آرزو می‌کنم.
در همین حال یک تعداد از شهروندان کشور که نمی‌توانند بدون سلاح زندگی کنند، این اقدام وزارت امور داخله را مداخله در زندگی شخصی خویش خوانده و گفته‌اند که ما مجبوریم از این به‌بعد برای کودکان خویش سلاح‌های واقعی بخریم. آن‌ها گفته‌اند که زندگی کمی سخت شده اما خدا را شکر! هنوز می‌توان در این مملکت نفس کشید. چون وزارت داخله‌ی مملکت مقابل سلاح‌های پلاستیکی استراتژی آهنی و مقابل سلاح‌های آهنی، استراتژی‌های پلاستیکی طرح می‌کنند. این تنها امید ما برای زنده‌ماندن و نفس‌کشیدن است.
وزارت امور داخله همچنان علاوه کرده که بعد از عید مبارک سعید فطر، روزانه 43 عملیات انجام خواهد داد. عبدالله عبدالله رییس اجرائیه‌ی کشور در این رابطه گفت که اگر خدا خواسته باشد و به یاری مردم انشاءالله، حکومت وحدت ملی علیه کودکان مسلح به سلاح‌های پلاستیکی، اقدامات جامع را روی دست گرفته و این‌طور نیست که خدای نخواسته ما کودکان یک قوم را خلع سلاح کنیم و از یک قوم دیگر را نی! ما حکومت وحدت ملی هستیم و عملکرد ما انشاءالله ملی خواهد بود. رییس‌جمهور اشرف غنی نیز در این مورد به اعضای شورای امنیت ملی گفته که شما را به پدر و مادرتان قسم اگر در این کار مصلحت‌اندیشی کنید! مصلحت‌اندیشی نکنید چون نتیجه‌ی خوبی ندارد. اشرف غنی گفت ما در مبارزه با تروریزم، مافیا، گروه‌های مسلح غیرمسئول به اندازه‌ی کافی مصلحت‌اندیشی کرده‌ایم. اما کودکان آینده‌ی این مملکت‌اند. آینده‌ی ما باید با سلاح نه، بلکه با کامپیوتر و قلم مسلح باشند.
در آخر، به فهم جامع و اراده‌ی قاطع وزارت امور داخله، یک بار دیگر سر تعظیم فرود آورده و با کمال احترام باید گفت که خجالت بکشید! دم دروازه‌ی‌تان انتحار می‌شود به فکر چاره نیستید، منابع و نیروی خویش را صرف مبارزه با سلاح‌های پلاستیکی می‌کنید.
خُب دیگر! این‌جا افغانستان است و ظرفیت همین‌قدر است، ناراحتی؟