پیروزی دال پشاوری بر نبوغ حکومت وحدت ملی

برای اولین بار از شروع حکومت وحدت ملی تابه‌حال، به این حکومت افتخار کردم. دیروز این اتفاق مبارک افتاد. وه که روز جمعه اگر به حکومت خویش افتخار کنی می‌چسبد! جای‌تان خالی! می‌پرسید به چه چیزی افتخار کردم؟!
به نبوغ، به منطق، به شعور و خردی که در این حکومت کنارهم قرار گرفته. داستانش قرار ذیل است:
حکومت پاکستان به وزارت ترانسپورت و وزارت خارجه‌ی افغانستان تماس می‌گیرد و می‌گوید که یک هلیکوپتر ما خراب شده، از حکومت مقبول شما می‌خواهیم که به این طیاره اجازه‌ی پرواز در فراز آسمان نیلگون خویش را بدهید تا مع‌الخیر وارد روسیه شود و در آن‌جا آن را ترمیم کرده، دوباره از طریق پرواز در هوای مطبوع شما آن را به کشور دال‌خور خویش برگردانیم. وزارت‌های ترانسپورت و خارجه از روی نبوغ مفرطی که فضای این دو وزارت را احاطه کرده، اجازه‌ی پرواز به آن هلیکوپتر خراب را می‌دهند. در همین حال شماری از کارمندان این دو وزارت که قدرت خداوند هیچ عقل ندارند، بر این تصمیم خردافراز وزارت‌های‌شان اعتراض کرده می‌گویند: والله این جواز شما بسیار مشکوک بوی می‌دهد. یعنی چطور ممکن است یک طیاره خراب باشد و میزان خرابی‌اش به قدری باشد که باید حتماً در روسیه ترمیم شود، بتواند از پاکستان تا روسیه پرواز کند؟
اما مدیران هوشیار این دو وزارت فوراً جلو این اوباشان را گرفتند و گفتند: مگر کور‌ شده‌اید یا کر؟ نمی‌بینید حکومت وحدت ملی را مقبول، آسمان ما را نیلگون و هوای ما را مطبوع و کشور خود را دال‌خور می‌گویند؟
حالا جدا از این‌که طیاره‌ی خراب می‌تواند پرواز کند یا نه، یک چیز دیگر هم قابل توجه است. این طیاره نشست، بعد از این‌که سرنشینان و چیزهای دیگر از داخل این طیاره را طالبان گرفتند که با خود ببرند، طیاره آتش گرفت. حکومت وحدت ملی، بسیار سریع یک کمیسیون سرنشین‌یابی شکل داده و به پاکستان هم قول داده که از تمام امکانات برای رهایی خدمه‌های این طیاره استفاده خواهد کرد. این کمیسیون قرار است خانه‌به‌خانه، خانه‌های طالبان در لوگر را جست‌وجو کند و ببیند که خدمه‌ها کجا شده؟ طالبان در این رابطه سخت از حکومت وحدت ملی انتقاد کرده و گفته: وقتی ما عسکرای خودتان را، وقتی ما مردم عادی خودتان را، وقتی ما مامورین دولتی خودتان را اسیر می‌گیریم، والله اگه تا دو ماه پشت شان برآیید. ما دَ غم نان دادن و آب دادن‌شان می‌مانیم و شما هر روز اتحاف دعا می‌کنید. حالا که ما برادران پاکستانی خویش را برده‌ایم، فوراً برایش کموسیون جور می‌کنید. فکرتان باشه که ما می‌فامیم که شما دنبال برادرای پاکستانی نیستید، شما دنبال کدام چیزی دیگر هستید، قسم به خداوند قهار که یک قهرش باعث می‌شود ظرف دو روز، چهار ولایت‌تان را سقوط بدهیم، به آن چیز نخواهی رسید. بیایید لاش هلیکوپتر را ببرید، نوش جان‌تان. مگر متوجه باشید که از راه علاوالدین نبرید، زیر پل علاوالدین گیر می‌کند.
البته من نمی‌دانم طالبان راست می‌گوید یا نه؟ فقط می‌دانم ده‌ها سرباز که در محاصره‌ی طالبان درآمده بودند، اکنون هم از محاصره‌ی طالبان نجات یافته هم از محاصره‌ی حکومت، چرا که طالبان همه‌ی آن‌ها را کشته‌اند.
هرچند که پاکستانی‌های دال‌خور می‌دانند چه‌گونه این حکومت را با طول و عرضش، ظرف شش دقیقه و با چهار کلمه به تمام معنا احمق کند، اما بازهم زنده باد حکومت وحدت ملی. هژده سال بعد معلوم خواهد شد که این طیاره برای طالبان چه آورد، چه‌گونه آتش گرفت و هزار سوال دیگر. فعلاً آن‌چه مهم است، نجات جان شش خدمه‌ی این طیاره است که معلوم نیست در حال چه خدمتی به طالبان است. من هم به نوبت خود، برای کمیسیون سرنشین‌یابی توفیقات مزید می‌خواهم. آدرس طالبان در لوگر زیاد نامشخص نیست، در سه کیلومتری سمت شرقی خانه‌ی پدری آقای اشرف غنی بروید، همان‌جا است. دنگ و فنگ هم لازم نیست.
شماری از کارشناسان معتقدند که دال بالاخره کار خودش را کرد. آن‌ها قسم می‌خورند که اگر زور دال نبود، پاکستان به هیچ وجه نمی‌توانست به همین سادگی حکومت ما را تحمیق کند. حالا نگرانی ما این است که پاکستان به این بهانه، کلاهک‌های هسته‌یی برای طالبان نیاورده باشد. یک‌دفعه دیدی که از لوگر شلیک کردند و یک سوم کابل را در جا نابود کردند (بسوزد دهنم). اما شکی هم نیست.