شاید هم مسئولین معتادند…

کشور عزیز ما افغانستان 97 درصد مواد مخدر جهان را تولید می‌کند. هرچند ادعاهای تایید ناشده‌یی وجود دارد که به‌دلیل تلاش‌های شبانه‌روزی وزارت مبارزه با مواد مخدر، میزان تولید مواد مخدر در کشور ما پایین آمده و از 97 درصد به 96.96 درصد رسیده، اما به‌دلیل کیفیت بالای مواد مخدر کشور عزیز ما، معتادان سراسر جهان این کاهش را نادیده می‌گیرند. البته ما در پهلوی تولید 97 درصد مواد مخدر باکیفیت در سطح جهان، انواع بی‌شمار معتاد هم داریم.
انواع معتاد زیاد است که من چند نوع مشهور و خطرناکش را خدمت شما ابلاغ می‌فرمایم.
معتاد به تریاک: لازم نیست در این مورد سخنی گفته شود، در هر قسمت کابل که زندگی کنیم، این معتادان را هر روز می‌بینیم.
معتاد به چرس: البته خود آن‌هایی‌که چرس دود می‌کنند، با افتخار می‌گویند که چرس اعتیاد ندارد. صرفاً آدم را برای لحظاتی، در عالم تغفر فیزیکی می‌برد و خلاص.
معتاد به شراب: این نوع معتادان، همیشه رییس‌جمهور را «لییشش جمول) می‌گویند. گاهی که عکس خویش را در آیینه می‌بینند می‌گویند «تو ای دوووژه شی کو، یک رقم شی داره که از بابه‌ش قلضدار باشی».
معتاد به سگرت و نصوار: در این قسمت دیگه نیاز به بحث نیست و تقریباً جزء ایمان جامعه شده و گفته می‌شود طبق فتوای جدیدی عده‌یی از علمای انتی‌فیس‌بوک، بگذار بچه‌ها سگریت بکشند، نصوار بکشند اما از فیس‌بوک استفاده نکنند که گمراهی بس عظیم است.
معتاد به ریا: حتماً بارها دیده‌اید که حاجی صاحبی یا جنرال صاحبی یا وزیر صاحبی یا وکیل صاحبی یا بالآخره یک صاحبی بوده که مثلاً به خانواده‌ی فقیری یا بچه‌ی یتیمی یا زن بیوه‌یی یا یک شوربخت و بدبخت دیگری بوده که مبلغ 1000 افغانی یا کم‌تر و بیش‌تر کمک کرده و ظرف بیست‌وچهار ساعت، عکس‌هایی را که از 46 زاویه‌ی آن کمک گرفته، در شبکه‌های اجتماعی نشر می‌کنند. تازه، فکر می‌کنند که 90 درصد جامعه فیس‌بوک ندارد، برای همین بنرها و تابلوهای کلان‌کلان چاپ کرده در چهارراهی‌ها نصب می‌کنند. به این هم قانع نمی‌شوند و تا چند سال بعد، هر برنامه و مناسبتی که در مساجد برگزار شود، از آن یاد می‌کنند.
انواع بسیار زیادی از اعتیاد وجود دارد که نمی‌شود نام برد و معرفی کرد. این‌هایی را هم که نام بردم، از نظر بعضی‌ها خطرناک و از نظر بعضی‌ها نیمه‌خطرناک‌اند. اما یک نوع اعتیاد دیگر که علایم بسیار قوی‌اش وجود دارد، تازه در حال شناسایی است. پیش از این‌که این اعتیاد را کشف کنم، اول اجازه دهید از شما سوال کنم که اوضاع مملکت چطور است؟ حتماً می‌گویید چطور باشد دیگه، در کم‌تر از بیست‌وچهار ساعت چهار انفجار و انتحار شده. حق با شماست. وضع خوبی حاکم نیست. حالا مقصر این وضع خراب و نابه‌سامان کیست؟ حتا اگر شما طالبان و داعش و شبکه‌ی حقانی را بگویید، من می‌گویم چندتا مقام گردن کلفت حکومت وحدت ملی.
دلیل دارم. رییس‌جمهور ما از موجودیت بحران به آرامش می‌رسد. لابُد هرچه بحران وسیع‌تر و شدید باشد، میزان آرامش او نیز بیشتر می‌شود. انفجار و انتحار بحران ایجاد می‌کند. من می‌گویم این مقامات عالی‌رتبه‌ی ما شبیه آن کسی که چرس می‌کشد و نشئه می‌شود، از انفجار و انتحار نشئه می‌شود. برای همین شب‌ها با نعره‌ی انفجار به خواب می‌رویم و روزها با لرزه‌ی انتحار از خواب بیدار می‌شویم.
باور بفرمایید اگر کدام نهاد طبی-روانی معتبر و بی‌طرف بیاید و این مقامات ما را به دقت آزمایش کند، ثابت خواهد شد که این‌ها معتاد شده، آن‌هم به انفجار و انتحار! و شما می‌دانید برای یک معتاد، هیچ چیزی به اندازه‌ی یک نشئه‌ی دیگر، مزه ندارد و آرامش نمی‌آورد. حتا اگر این آرامش، برای ساعتی باشد.
این نوشته برای کسانی است که هنوزهم به همکاری دست‌های از درون حکومت با شبکه‌ی حقانی و سایر جریان‌های تروریستی شک دارند. هرچند که فعلاً شک و یقین یک قیمت دارند!