حسن ادیب
صبح سهشنبه (۳۰ حمل ۱۴۰۱)، در فاصلهی کمتر از یک ساعت، در غرب کابل سه انفجار شد. این سه انفجار در دو آموزشگاه بود. اولی در یک مرکز آموزشی خصوصی به نام «مرکز آموزشی ممتاز» و دو انفجار دیگر در «مکتب عبدالرحیم شهید» صورت گرفت. مکتب عبدالرحیم شهید از مکتبهای بزرگ و پرنفوس شهر کابل است.
آن سه انفجار دهها کشته و زخمی برجای گذاشت. لحظات پس از انفجار، تعداد زیادی از اجساد و زخمیها در شفاخانهی محمدعلی جناح منتقل شده بود. در شفاخانهی جناح، طالبان اجساد کشتهشدگانی آن دو انفجارِ مکتب عبدالرحیم شهید را در کانتینرها انداخته بودند و وارثین را اجازهی دفن و دیدار نمیدادند. پدر پیری را که دنبال پسر گمشدهاش میدوید، از دروازهی بیرونی مکتب اجازهی داخلرفتن نداده بودند و پس از اندک مشاجرهی لفظی، او را سیلی زده بودند. تعداد از خبرنگارانی را که برای گزارش آنجا رفته بودند هم لتوکوب کرده بودند. کمرهی اکتایخان را گرفته بودند و خودش را با قنداق تفنگ لت کرده بودند. آنانی را هم که برای کمک و خوندادن رفته بودند نیز اجازهی داخلرفتن و همکاری نداده بودند.
آن سه حملهی تروریستی و به تعقیب آن، آن رفتار وحشیانهی طالبان، انتقادات گستردهای در پی داشت. فردای همان روز، تظاهراتی در دشت برچی هم به راه افتاد که با شلیک طالبان متوقف شد.
یکی از آن انتقاداتی که در پی آن سه حملهی انتحاری به دو آموزشگاه غرب کابل به راه افتاد، مراسم یادبود با شعارهای «نه به هزارهکشی» در دانشگاه بینالملی آسیایی برای زنان بود.
در تاریخ ۲ ثور، در «دانشگاه بینالملی آسیایی برای زنان»، محفل یادبودی برای کشتهشدگان مکتب عبدالرحیم شهید برگزار شد. خانم نسرین یکمنش، هماهنگکنندهی این محفل یادبود برای کشتهشدهها میگوید که در این محفل بیشتر از ۲۰۰ دختر دانشجوی افغانستانی و تعدادی از دختران دانشجوی دیگر کشورها اشتراک کرده بودند. او میگوید این دختران از چندین کشور، از جمله از بنگلادیش، سریلانکا، تیمور شرقی، نیپال، سوریه، پاکستان، میانمار و چندین کشور دیگر بودهاند.
به گفتهی نسرین، شعارهای این گردهمایی حول محور «نه به هزارهکشی» میچرخیده است. «نسلکشی هزارهها را متوقف کنید»، «هزارهها در افغانستان محفوظ نیستند» از شعارهای این گردهمایی بودهاند.
این گردهمایی در صحن دانشگاه بینالملی آسایی برای زنان برگزار شده بود. نسرین میگوید: «هدف از برگزاری این گردهمایی، بهرسمیتشناختن نسلکشی هزارهها بود. ما خواستیم به سهم خویش صدایی برای قتلعام مردم هزاره و صدایی برای حذف و سرکوب هزارهها شویم.»
به گفتهی نسرین، با مسئولین دانشگاه قبلاً هماهنگی شده بوده و مسئولین مانع گردهمایی آنها نشدهاند.
نسرین، دانشجوی سال اول رشتهی «سیاست، فلسفه، اقتصاد» دانشگاه بینالملی آسیایی برای زنان است. او در سال ۱۳۹۶ در انفجار مرکز آموزشی کوثر در غرب کابل زخمی شد. پس از آن، بار دیگر در کورس موعود از انفجار جان به در برد. در سال ۱۳۹۷ دوباره که کورس کوثر را منفجر کردند، نسرین سومینبار بود که در حملهی انتحاری برابر میشد. اینبار، برای بار دوم زخمی شد.
او میگوید که از سه انفجار زنده بیرون شده است که به دانشگاه برسد. اکنون تلاش میکند صدای قربانیان را به گوش جهان برساند. او میگوید در انفجار قرارگرفتن و زخمیشدن و قربانیشدن را اکنون خوب میفهمد.
