ما باید 5000 سال دیگر زنده باشیم! چون از ترور خسته نمی‌شویم؟

ما بارها ثابت کردیم که 5000 سال عمر داریم. آخرین باری که ما این مسئله را خیلی محکم ثابت کردیم، همان تحقیق علمی وزیر دانشمند ما بود که در باب شخصیت امام ابوحنیفه انجام داده بود. هرچند دانشمندان تلاش‌های داکتر اسپنتا را نیز کم‌تر از آن مبارزه‌ی علمی آقای رهین نمی‌دانند اما من شخصاً معتقدم که اسپنتا آن‌قدر هم نشده که به محکمی آقای رهین بیاید و عمر 5000 ساله‌ای ما را محکم و بی‌نقض ثابت کند. اسپنتا که سال‌ها در مقام و شخصیت حکومت آقای کرزی بود، هیچ‌گاه نگفت که آزاد کردن انتحاری و طالبان پاکستانی از سوی جناب محترم حامدکرزی نقض حاکمیت ملی است و همین چند روز پیش که آمریکایی‌ها لطیف محسود را به پاکستان تحویل نمود، طبع کارشناسی ملی‌گونه‌ای او به خش‌خش افتاد و بر حکومت و شرکای حکومت تاخت که شما حاکمیت ملی افغانستان را نقض کرده‌اید. این هم به گونه‌ی به ثبوت تاریخ 5000 ساله‌ای ما می‌پردازد اما نه به محکمی ثبوتیه‌ی آن وزیر پیشین و دانش‌مند اطلاعات و فرهنگ! البته قابل یادآوری است که ما الحمدلله موارد متعدد و خوبی داریم که 5000 سال زندگی ما را ثابت می‌کند و نمی‌گذارد که مثلاً این جامعه‌ی جهانی بی‌ناموس بر زندگی و عمر ما خرده بگیرد و بگوید که شما قبلاً نبودید و سال 2000 یک دفعه‌ی از پهلوی بوته سبز شدید. این جامعه‌ی جهانی را که ما می‌شناسیم، شک نیست یک روز منکر شود و یک عالم سند جعلی درست کند و بگوید که شما نه تنها 5000 سال عمر ندارید که 500 سال هم برای شما زیاد است و ما به اتفاق اتحادیه‌ی شورای علمای جهان جامعه‌ی جهانی اعلام می‌کنیم که 50 سال شما را کفایت می‌کند. بناءً ضرور است که قدر شخصیت‌های خویش را دانسته و تا اندازه‌ی فکر می‌کنم که حکومت وحدت ملی، بنشینند باهم توافق کنند و یک روز از سال را به نام روز شخصیت‌های مدافع تاریخ 5000 ساله نام‌گذاری نموده و هر سال به یکی از این شخصیت‌ها جایزه بدهد. قول بدهند که در اعطای جایزه برخورد قومی و سمتی نمی‌کنند. برای این کار لازم است یک کمیته‌ی تا دندان باغیرت شکل بگیرد و فعلاً که رییس آن کمیته را، اگر از حق نگذریم، باید جنرال صاحب طاقت را تعیین کند. چرا؟ چون هم عمر دراز دارد هم دانش فراوان و هم سلیقه‌ی ملی! اگر این طاقت فرمود که من طاقت این مسئولیت سنگین را ندارم، اصلاً جای نگرانی نیست. با گوسفند و پیر و مولوی، می‌رویم دم دروازه‌ی همان که کانکور را سهمیه‌بندی شده می‌خواهد. او که یک تنه مشت به دهن جریان شکل گیری اجتماع مبتنی بر عدالت اجتماعی زده، باید به امتیازهای برسد که اگر نرسد، رضای خدا حاصل نخواهد شد. بناءً برای رضای خدا، تا دیر نشده بیایید به احترام زنده نگه‌دارنده‌های عمر تاریخی خویش، چند روز کفش‌های خود را از پا کشیده و تا می‌توانیم در کوچه‌های خیر و رضای خدا، قدم بزنیم. این یک بخش افتخارات، بخش دیگرش را دیروز آقای رییس جمهور افتتاح نمود. وی گفت این 5000 سال کافی نیست، ما به این نتیجه رسیدیم که افغانستان باید 5000 سال دیگر نیز زنده بماند. من که در آن برنامه نبودم تا شخصاً شنیده باشم که رییس جمهور ما چه گفته، اما به قول یکی از حاضرین، ایشان در جریان سخن‌رانی خود بارها از دانش‌مندان توسعه نقل قول زده و گفته که اجتماعات انسانی، زنده اند و به تداوم زندگی نیازمند اند. زندگی در کم‌ترین حد ممکن دوام نخواهد کرد مگر این‌که چهار نعمت ضروری را داشته باشد (اول، غذا. دوم، مسکن. سوم، صحت. چهارم، امنیت). به قول این حاضر، رییس جمهور ما بارها از این چهار ضرورت سخن گفت و هر بارهم سر را به نشانه‌ی فراوانی این چهار ضرورت تکان داد و استدلال نمود که دقیقاً به همین خاطر است که ما باید 5000 سال دیگر نیز زنده باشیم. البته گفته می‌شود کدام بی‌تربیت در آن برنامه حضور داشته و بر رییس جمهور ما سوال ارسال نموده که درست است غذا، مسکن و صحت حداقل داریم اما امنیت نیست، آیا فکر نمی‌کنی که تایر تداوم زندگی یک مقدار پنچر شده باشد؟ خوش‌بختانه که ما بعد از سال‌ها یک رییس جمهور متفکر گیر آورده‌ایم؛ ایشان بدون هیچ‌گونه درنگ و بروکراسی ذهنی گفته که افغانستان تلاش کرده که در قانون اساسی خود، یا صددرصد یا هشتاد درصد مواد اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر را رعایت و تطبیق نماید. وی گفته اگر ما توفیق بیابیم که 5 فیصد قانون خویش را تطبیق بکنیم، ریشه‌ی فساد و فقر را چندین برابر کشیده و در معرض آفتاب قرار داده خشک می‌نماییم و سپس به ولایت سردسیر بامیان می‌فرستیم که در بخاری‌ها یا تنورهای خویش بسوزانند و خوب دود کنند تا دولت راحت تشخیص بدهد که بامیان کجاست؟ و سپس آن را از زندان مرکزی نجات بدهیم. وی در اخیر از حقوق بشر تشکر نمود و از جامعه‌ی جهانی خواست که اجازه بدهد تا حقوق بشر، سال‌ها در افغانستان باقی بماند و یکی از دلایل آن را این‌گونه بیان کرد “چون امروز روز جهانی حقوق بشر است، من از مخالفان سیاسی حرف نمی‌زنم. من امروز یک مقدار از جرئت‌های نفهته در بدن خویش را به کار انداخته، انتحار و انفجارهای اخیر طالبان را ترور می‌خوانم و اعلام می‌کنم که ما از ترور خسته نمی‌شویم و دُم صلح را هم ایلا نمی‌دهیم.