تصور کنید بهار رسیده است. معمولاً وقتی بهار از راه میرسد، هر روز افزایش پیدا میکند. حالا تصور کنید در پی افزایش بهار، کوچیهای عزیز و مهربان تهاجم بر کشتزارهای مردم را شروع و افزایش بدهند. باز هم تصور کنید که در بهسود یا ناهور، مردم از ویرانشدن کشتزارهایشان به دست خران و شتران کوچی، به تنگ بیایند و 30 کوچی را بربایند. تصور کنید مردم از دولت کوچیها، ترک فوری منطقه را خواهان شوند و هشدار بدهند که یا محل را ترک کنید و بگذارید گندم و بادام ما روند طبیعی رشد و حاصلدهی خویش را طی کنند، یا دست از این 30 کوچی بشویید! آنوقت آیا دولت مثل حالا سکوت خواهد کرد؟ شما را نمیدانم چه تصوری دارید؟ ولی من مطمئنم که وضع فرق خواهد کرد.
اگر 30 کوچی بعد از تهاجم بر مناطق هزارهنشین ناپدید شوند، شاید سه روز از ناپدیدشدنشان کافی باشد تا دولت در شوک فروبرود. دولتی که حالا هیچ حرفی در مورد ناپدید شدن 30 هزاره برای گفتن ندارد، آنوقت خیلی زود راهحلی برای رهایی 30 کوچی از دست هزارهها پیدا خواهد کرد. اول، تلاش خواهد کرد که با پادرمیانی ریشسفیدان هزاره، بدون هیچ تشنجی، آن 30 کوچی را به دامان عیال و رمههایی از بز و گوسفند و خر و شترشان برگرداند. اگر نشد و ریشسفیدان هزاره از موقعیت اختفای آنها خبری نداشتند، روز چهارم شاهد فرمانهای ویژهی رییس جمهور خواهیم بود. فرمانها و تلاشهای رییس جمهور ممکن است به شکل زیر صادر و اجرا شوند.
الف- هزارههای ساکن در بهسود، ناهور و جاغوری، مکلف اند طی بیستوچهار ساعت آینده، 30 برادر مسلح ما را با سلاحهایشان آزاد کرده و به دولت مرکزی اطمینان دهند که از این به بعد هرگز از مناطق آنها، هیچ کوچیای ناپدید نخواهد شد. چنانچه هزارهها در این امر ناتوان باشند، باید ناتوانی خویش را به وزارتهای داخله و دفاع و ریاست امنیت ملی گزارش دهند.
ب- هرگاه هزارهها از رهایی این ربودهشدگان اظهار عجز کردند، وزارتهای داخله و دفاع با تشریک مساعی امنیت ملی، مکلف اند طی بیستوچهار ساعت، محل اختفای ربودهشدگان را کشف نمایند. بعد از کشف محل اختفا، هرسه نهاد امنیتی اجازه دارند هرنوع حملهی نظامی بر منطقهی مذکور را اجرا کنند. این سه نهاد امنیتی، نگران تلفات جانی و مالی حملات نظامی نباشند، بنده شخصاً آن را به محاکم افغانستان سفارش کرده و پاسخگو خواهم بود.
ج- از مقامهای محترم امنیتی وزارتهای داخله و دفاع و ریاست امنیت ملی خواهش میشود که کمبودات نظامی خویش را طی چهار ساعت برای ارگ ریاست جمهوری بفرستند. جای هیچ نگرانیای نیست. ما الحمدالله روابط حسنه با کشورهای منطقه و جهان داریم. پیمانهای استراتژیک ما، به ما این فرصت را میدهند که در مواقع بحران، دست یاری به سوی این کشورها دراز کنیم و حل معضل بفرماییم. اگر ضرورت افتاد، ارگ ریاست جمهوری حاضر خواهد شد برای رهایی 30 کوچی عزیز کشور که گفته میشود خانوادهها و رمههایشان بهشدت چشم انتظارشان اند، خریدهای تسلیحاتی از هند را دوباره احیا و گسترش بدهیم.
د- بنده قبول دارم که هزارهها به هیچ چیزی نرسیده، از همین خاطر هر اتفاقی در کشور که میافتد، من خاطرم جمع است که هزارههای عزیز کشور تظاهرات خواهند کرد. بناءً از هزارههای کابل تقاضا میشود که علیه هزارههای بهسود و ناهور و جاغوری تظاهرات برپا کرده و از آنها بخواهند که دست از این سنگاندازیها بردارند و اجازه بدهند که کوچیهای گرامی ما چند صباحی در هزارهجات به تفریح بپردازند. اگر هزارههای کابل در این مورد سکوت بیشرمانه کنند، حکومت از این به بعد اجازهی هیچ نوع اعتراض مدنی را به هزارهها نخواهد داد. از ما گفتن بود!
ه- ارگ ریاست جمهوری با توجه به وضعیت حساس مرحلهی گذار، حساسیتهای قومی را درک میکند. از اینرو، از بقیهی کوچیها خواهش میشود که تا معلوم شدن نتایج حرکتهای ریشسفیدان هزاره در ابتدا، نهادهای امنیتی در قدم بعد و هزارههای کابل، دست به هیچ حرکتی نزنند. اگر هیچکدام از این حرکتها جواب ندادند و 30 کوچی ربودهشده آزاد نشدند، ملت قهرمان کوچی حق دارد برای رهایی فرزندان و عزیزان خویش، حملات همهجانبه را در چارچوب نابودی کامل مناطق مشکوک هزارهها شروع کند. دولت مرکزی و دولتهای محلی به صورت قطع به کمک آنها خواهند شتافت. من مطمئنم که هزارهها دستشان از آسمان و پایشان از زمین کنده است. بناءً خیلی زود کوچیهای ربودهشده را آزاد خواهند کرد و میلهی تخریب کشتزار و مزارعشان را از سر شروع خواهیم کرد. اگر احیاناً قراین نشان دادند که آنها مقاومت خواهند کرد و احتمال ضایع شدن یکی از میلیونها تار مو که در نقاط مختلف بدن آن ربودهشدهگان روییده، وجود داشت، من شخصاً با دوستان بینالمللی وارد گفتوگو خواهم شد. تلاش خواهم کرد که خیلی زود قناعت آنها را حاصل کنم تا از خلیج عمان به سوی مناطق مشکوک، موشک شلیک کنند.
و- قربانیان همیشگی حملات و تهاجم بهاری کوچیها بدانند که در این زمینه حکومت جدی است. رییس صاحب جمهور، معاونان محترم با تمام مشاورانشان، رییس صاحب اجرایی با معاونان محترم و مشاوران معاونان محترم، نمایندهی خاص رییس جمهور در حکومتداری خوب، اتمر صاحب، پارلمان و نهادهای مدنی، همه و همه در این قسمت متحدانه عمل خواهند کرد. هیچ اغماضی صورت نخواهد گرفت. 30 کوچی، 30 هزاره نیست که هرکسی در پی ربودن آنان سکوت کند. تازه آن موقع (بهار)، برف کوههای پنجشیر و بدخشان و بامیان آب خواهد شد و هیچ برفکوچی هم صورت نخواهد گرفت. بناءً هیچ خانوادهای قربانی رخدادهای طبیعی نخواهد شد و این بهخوبی میرساند که دولت مکلف است متحدانه برخورد کند. فعلاً که یک عده هوشوحواس خویش را به برفکوچها سپرده، انگار تمام توان و ظرفیتشان پذیرش و هضم کردن همین مصیبتهاست. در حالی که 30 مسافر، هنوز معلوم نیست به کجا برده شده و چه سرنوشتی برایشان رقم خواهد خورد؟
