در دورانی که صنف دوم و سوم مکتب بودم، خوب بیاد دارم که کتابهای دری و خوانش ما یک مقدمه داشت که در آن کلمات وطن پرستی و وطن دوستی چند بار تکرار شده بود. مدیریت مکتب، بخاطر فشار آخوندها و افراد مذهبی، مجبور شده بود روی این کلمات، با خط تیره سیاه رنگ (قلم توش)، خط بکشد.
این کار بخاطر خشنودی مخالفان مکتب بود که به هر بهانهای میخواستند مانع رشد و ادامه فعالیتهای مکتب گردند. در این مورد، بهانه اینها این بود که وطن پرستی و وطن دوستی در تناقض به ایدههای دینی است و مردم فقط خدا را دوست داشته باشند و او را بپرستد و نه چیزی دیگری را.
القصه، وقتی ما را در کودکی، از وطن پرستی و وطن دوستی منع کرده و آن را مخالف باورهای مذهبیمان قلمداد کرده باشد، انتظار دارید که وطن دوست باشیم؟ بازهم آفرین ما که یک کمی حس وطن در قلبهای مان جا دارد.
