آیا رییس جمهور به نقطۀ «آغازین» بر میگردد؟
در روزهای اخیر ادبیات رییس جمهور غنی لحن پرخاشگرانه به خود گرفته است. ایشان در سخنرانیهای مختلف خویش از عدم تسلیم شدن دولت افغانستان در برابر «جنگ تحمیلی» انتقاد میکند و بار بار تکرار میکند که «زور» را با «زور» پاسخ خواهد داد. ارسال نامۀ اخیر رییس جمهور غنی در روزهای پسین به آدرس ِ رهبران و سیاستمداران پاکستانی و طرح مطالبات روشن و قاطعانۀ افغانستان نشانگر آن است که رییس جمهور بر صداقت پاکستان در برآوردهکردن تعهدات آن کشور شک و تردید دارد و آگاهانه خواستهاست با رسانهای کردن ِ این مسایل، فشار محیط روانی و افکار عمومی را به نفع سیاستهای خویش مدیریت و کنترول کند.
توقیف پناهگاههای رهبران طالبان در پیشاور و کویته، جلوگیری از جنگهای بهاری طالبان در افغانستان، جلوگیری از منابع تولید و توزیع مواد انفجاری و هم چنان، قطع منابع مالی و آموزشی طالبان به عنوان مطالبات اساسی دولت افغانستان از مقامات پاکستان مطرح شده است.
امّا در عمل دیده میشود که رهبران و سیاستمدارانِ پاکستان به جزء یک سلسله رفتارهای « تاکتیکی» هنوز هیچ گام عملی در راستای خواستهای رهبری حکومت وحدت ملی برنداشته است و این به معنای دوام سیاست دوگانۀ پاکستان و استفادۀ تبلیغاتی از روابط سیاسی-استخباراتی اخیر دو کشور است.
روی همرفته، با مطالعۀ همۀ این موارد، میتوان به این نتیجه رسید که خوشبینیهای یکجانبۀ رییس جمهور غنی در سیاست خارجی اش نسبت به پاکستان و کشورهای حوزۀ خلیج کم-کم به پایان خود نزدیک شده است و رییس جمهور، با طرح مسألۀ « بسته شدن مناسبات دو کشور» به نقطهای برگشتته است که در آغاز قرار داشتیم.
