«میا پارک»، مسئول دفتر سازمان بینالمللی مهاجرت در افغانستان میگوید که اولین و بزرگترین نگرانی زنان و دختران در افغانستان این است که جهان آنان را فراموش کند.
او در مصاحبه با «اسکاینیوز» در پاسخ به سئوالی که آیا افغانستان از دستور کار جهانی خارج شده است، گفت: «این دقیقاً نگرانی ماست و فکر میکنم برای زنان و دختران افغانستان بزرگترین نگرانی همین باشد.»
خانم پارک افزود: «هر زمان که با زنان و دختران افغانستان دیدار میکنم، مهمترین ترس آنها چیز دیگری نیست جز اینکه فراموش شوند. بنابراین بسیار مهم است که آنها را به یاد داشته باشیم و هر جا که میتوانیم از آنها حمایت کنیم.»
مسئول دفتر سازمان بینالمللی مهاجرت در بخشی از این مصاحبه، به سئوالی در مورد بازگشت زنان و دختران مهاجر از پاکستان و ایران به افغانستان با توجه به محدودیتهای طالبان پاسخ داد و گفت: «دنیایی که آنها پیش از بازگشت میشناختند با دنیایی که در افغانستان با آن روبهرو میشوند کاملاً متفاوت است.»
او تأکید کرد: «به همین دلیل ارائهی کمک و حمایت تا جایی که امکان دارد بسیار مهم است. نقش سازمان ملل و سازمان بینالمللی مهاجرت نیز بسیار مهم است، زیرا ما از جمله نهادهایی هستیم که میتوانیم به زنان و دختران دسترسی داشته باشیم و حمایتهای مورد نیازشان را ارائه دهیم.»
طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان، محدودیتهای گسترده بر حقوق و آزادیهای زنان وضع و آموزش و کار آنان را ممنوع کردهاند.
با این حال، فعالان حقوق زن میگویند که بحرانهای جهانی از جمله جنگ در اوکراین، غزه و ایران باعث شده است که رسیدگی به وضعیت زنان افغانستان ونقض حقوقبشر توسط طالبان، دیگر در اولویت جهانی قرار نداشته باشد و این امر برای آنان نگران کننده است.
