سازمان ملل متحد در گزارشی گفته است که کمبود داکتران زن در افغانستان تبدیل به یک بحران شده است؛ در حالی که طالبان تحصیل دختران را ممنوع کردهاند.
اولگا چرفکو، عضو دفتر هماهنگکنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد (اوچا) که بهتازگی به بامیان سفر کرده، گفته است که وقتی یک داکتر زن سمت خود را ترک میکند، جایگزینی او اغلب تقریباً غیرممکن است.
به گفتهی او، این امر دسترسی زنان و دختران به مراقبتهای بهداشتی نجاتبخش، از جمله مراقبتهای مادران و نوزادان و همچنین خدمات مربوط به سوءتغذیه و آموزش را به شدت محدود کرده است.
این کارمند سازمان ملل اضافه کرده است که محدودیتهای وضعشده توسط طالبان بر تحصیل دختران، آنان را از اشتغال در آینده محروم میکند.
او گفته است: «تمام زنانی که با آنها صحبت کردم، عمیقاً نگران دخترانشان هستند که دیگر نمیتوانند به مکتب بروند و ممکن است آیندهای نداشته باشند.»
وخامت بحران بشری
در گزارش ویب سایت سازمان ملل متحد آمده است که کمبود آب دلیل اصلی نزاع روستاییها در ولایت بامیان است.
اولگا چرفکو، عضو دفتر هماهنگکنندهی کمکهای بشردوستانهی سازمان ملل متحد، وضعیت روستاهای دوردست در بامیان را «روستاهای ارواح» توصیف کرده و گفته است کسانی که توانسته، این روستاها را ترک کردهاند.
او گفته است: «در این روستای خاص [در بامیان] که من رفتم، به من گفتند که حدود نیمی از جمعیت آنجا را ترک کردهاند، در واقع، به این دلیل که آبی برای آبیاری زمینها وجود ندارد و بنابراین تمام محصولاتی که کشت میکردند، خشک شدهاند. افرادی که میتوانستند آنجا را ترک کنند، آنجا را ترک کردند».
به گفتهی او، آنهایی که ماندهاند، چارهی دیگری ندارند؛ «آنها نمیتوانند هزینهی رفتن را بپردازند».
این نمایندهی اوچا میگوید: «یکی از مردانی که من ملاقات کردم، نُه عضو خانواده داشت. او به من نشان داد که برای چاشت چه میخورند. در اصل یک کاسه از چیزی شبیه پوست کچالو گندیده بود که فقط برای زنده ماندن خانواده، در سوپ پخته شده بود.»
چرفکو گفته است که این واقعیت تلخ بسیاری از آسیبپذیرترین خانوادههای افغانستان است که از زمان تصرف کابل توسط طالبان در سال ۲۰۲۱، بهدلیل تغییرات اقلیمی و خشکسالی، سوءتغذیهی گسترده و افزایش محدودیتها برای زنان، به آنان تحمیل شده است.
سازمان ملل متحد میگوید در سال جاری میلادی ۲۲ میلیون نفر در افغانستان بهدلیل پیآمدهای تغییرات اقلیمی، فقر و بیکاری، مهاجرت و آوارگی داخلی نیاز به کمکهای بشردوستانه دارند.
اما از مجموع ۱.۷ میلیارد دالر بودجهی مورد نیاز برای کمکرسانی به این افراد، تنها ۱۴ درصد تأمین مالی شده است.
بهدلیل گسترش فقر و ناامنی غذایی، امسال ۳.۷ میلیون کودک در سراسر افغانستان با «سوءتغذیه حاد» مواجه هستند.
خانم چرفکو میگوید بسیاری از موارد اصلا تشخیص داده نمیشوند و در برخی از کلینیکهای تحت حمایت سازمان ملل، کودکان به این دلیل میمیرند که والدینشان نمیدانستند چه اتفاقی دارد میافتد؛ زمانی که کودک را به آنجا میآوردند، دیگر خیلی دیر شده است.
