از وقتی که انسان یاد گرفت تا نقاط حساس بدنش را با برگ بپوشاند از همان ابتدا لباس اختراع شد و هیچ کسی نمیدانست که روزی برسد که داکتر عبدالله روی انواع مودلهای لباس در اشکال مختلف سنگ تمام بگذارد و از خود یک جنتلمنی درست کند که حتا جسیکا سیمسون بهترین طراح لباس جهان انگشتش را تا آخر داخل دهانش کند.
اصولا دولتمردان کشورمان استعداد عجیبی در روشهای مودل لباس دارند؛ مثلا اشرف غنی در دیدار با همتایان سیاسی خود در کشورهای دیگر کوشش میکند از پاچههای پطلونی استفاده کند که با یک وزش باد مثل پرچم کشور زیمباوه تکان بخورد و یا همین آقای عبدالرئوف ابراهیمی، رییس ولسی جرگه، که در سفر چین با یک لنگ جوراب در محضر رسانهها حاضر شد و اوج آخرین مودل پوشاک را به نمایش گذاشت. حالا داکتر عبدالله هم با واسکت نخودی رنگ با جیبهای مخصوص اطفال 50 سالۀ کودکستان قصر سفید با رنگ لیمویی و یخن قاق آبی و پطلون فیروزهای در حقیقت خواسته است نمادگرایی رنگها را حفظ کند و بر هر چه اکسپرسیونیزم هنری خط بطلان بکشند.
حالا شما فکر کنید که اگر روسا و مقامات حکومت وحدت ملی بخواهند از این لباس الگو پذیری کنند باور کنید اگر خود مارک جاکوبز را هم بیاورند کابل و برایش بگویند آقای طراح لباس امکان دارد یکی از این لباسهای داکتر عبدالله را برای من هم درست کنی؟ شاید این آقا ترجیح بدهد به گروه داعش بپیوندد اما از دوختن چنین لباس عجیبی خودداری کند.
