فرشته عباسی، پژوهشگر دیدبان حقوق بشر با انتقاد از تعامل اروپا با طالبان، میگوید این اوج ریاکاری است که در یک لحظه سوءاستفادههای طالبان را محکوم کنیم و در لحظهی بعدی مهاجران را به قلمرو تحت کنترل این گروه اخراج کنیم.
خانم عباسی این موضوع را در مقالهای که در نشریه «هیل» منتشر شده، مطرح کرده و گفته است که هیچکس نباید به قلمرو حاکمیت طالبان اخراج شود.
فرشته عباسی نوشته است که اتحادیه اروپا به رهبری شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، سازوکار تحقیقاتی را برای جمعآوری و حفظ شواهد مربوط به سوءاستفادههای جدی طالبان در افغانستان ایجاد کرد.
او با استقبال از این سازوکار گفته است که آلمان، هالند، استرالیا و کانادا در حال پیگیری ابتکاری برای پاسخگو کردن طالبان بهخاطر نقض «کنوانسیون رفع همهی اشکال تبعیض علیه زنان» هستند.
پژوهشگر دیدبان حقوق بشر به تلاشهای کشورهای اروپایی و ایالات متحده امریکا برای همکاری با طالبان برای اخراج مهاجران به افغانستان نیز اشاره کرده است.
خانم عباسی به میزبانی کمیسیون اروپا از هیأت طالبان در ۲۲ جون در بروکسل و پذیرش دو دیپلمات طالبان از سوی آلمان اشاره کرده و گفته است که بریتانیا نیز بهدنبال سیاست مشابه است.
او افزوده است که ایالات متحده امریکا نیز حدود هزار و ۱۰۰ پناهجوی افغانستان را که در اردوگاهی در قطر سرگردان ماندهاند، تحت فشار گذاشته است که یا به افغانستان برگردند و یا به جای نامشخص دیگری منتقل خواهند شد.
پژوهشگر دیدبان حقوق بشر میگوید «این اوج ریاکاری است که سوءاستفادههای طالبان را در یک لحظه محکوم کنیم و در لحظهی بعدی در بازگرداندن مردم به [زیر حاکمیت] آنان همکاری کنیم».
او هشدار داده است که توافقهای مهاجرتی، فشار را از روی طالبان بهخاطر سوءاستفادههای مداومشان برمیدارد.
بهگفتهی خانم عباسی، این نوع تعامل «فنی» پیام خطرناکی را به هر «دولت متجاوز» میفرستد که هیچ طیفی از نقض حقوق و ظلم، مانع از معاملهی کشورهای دیگر با شما، حتا به قیمت آسیبدیدگان، نخواهد شد.
او تأکید کرده است که براساس اصل «هیچکس نباید به جایی فرستاده شود که در آنجا با آزارواذیت، شکنجه یا سایر آسیبهای جدی مواجه شود»، نباید هیچ مهاجری برای زندگی به افغانستانی که توسط طالبان اداره میشود، برگردانده شود.
یک افسر امنیتی سابق که به پاکستان فرار کرده و سپس به افغانستان بازگردانده شده بود، گفته است: «صورتهای خود را میپوشاندند و هر شب مرا کتک میزدند. سپس، آنان مرا از سلولم بیرون میآوردند، سوار موتر میکردند و به من میگفتند که مرا به “محل مرگ” میبرند. به مدت دو ماه، هر شب، انتظار داشتم کشته شوم.»
فرشته عباسی میگوید این سرنوشتی است که ممکن است بر سر هر مهاجری بیاید که براساس «تعامل فنی» به افغانستان اخراج میشوند.
