یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان ناروی در سفر به افغانستان گفته است که خانوادهها در این کشور با بحرانی ناشی از آوارگی، درگیری، شوکهای اقلیمی و تبعیض جنسیتی روبهرو هستند که ماه به ماه بدتر میشود.
شورای پناهندگان ناروی امروز (چهارشنبه، ۱۸ سنبله) در بیانیهی مطبوعاتی گفته است که پنج سال پس از تصرف افغانستان توسط طالبان، این کشور از سوی جامعهی بینالمللی رها شده و «عواقب وحشتناکی» برای زنان و دختران داشته است.
این نهاد گفته است که یان ایگلند در سفرش به افغانستان با خانوادهها و مقامهای طالبان دیدار میکند تا در مورد عمق بحرانی که این کشور را درگیر کرده است، صحبت کند.
آقای ایگلند گفته است: «خانوادهها در افغانستان با بحرانی روبهرو هستند که ماه به ماه بدتر میشود و ناشی از آوارگی، درگیری، شوکهای اقلیمی و تبعیض جنسیتی است.»
او افزوده است: «این پنجمین سفر من به افغانستان از زمان تصرف این کشور توسط طالبان در سال ۲۰۲۱ است. هر بار شاهد بحران بشردوستانهی عمیقتری بودهام که برای زنان و دختران سختتر است.»
بهگفتهی او، مردم افغانستان طی پنج سال گذشته از کشورهای غربی که متعهد شده بودند هرگز این جامعه را فراموش نکنند، فقط «حمایت لفظی» دریافت کرده و در عمل «کاملا در سقوط آزاد رها شدهاند».
یان ایگلند گفته است که این هفته او با مادرانی ملاقات کرده است که «چیزی برای دادن به فرزندانشان ندارند و از زمستان پیش رو میترسند».
بهگفتهی ایگلند، سوءتغذیهی نوزادان رو به افزایش است و جوامع در بدترین وضعیت قرار دارند و هیچ راه فراری ندارند.
دبیرکل شورای پناهندگان ناروی میگوید سازمانهای بشردوستانه در افغانستان «کمتر از یکسوم» بودجهی مورد نیاز را در اختیار دارند و این امر آنها را مجبور میکند تا در مورد اینکه به چهکسی میتوان کمک کرد، تصمیمات غیرممکنی بگیرند.
این در حالی است که ایران و پاکستان سال گذشته ۲.۹ میلیون و امسال تا هنوز بیش از یک میلیون مهاجر را بهصورت اجباری به افغانستان بازگرداندهاند.
شورای پناهندگان ناروی میگوید مقیاس و سرعت این بازگشتها فشار زیادی را بر جوامع، مسکن، معیشت و خدمات عمومی که از قبل هم بیش از حد تحت فشار بودهاند، وارد میکند.
یان ایگلند گفته است که مهاجران بازگشته تقریبا هیچ کمکی دریافت نمیکنند و پس از بازگشت به افغانستان حتا به سرپناه دارای سقف دسترسی ندارند.
با این وجود، محدودیتهای طالبان علیه زنان و دختران نیز رو به افزایش است.
شورای پناهندگان ناروی میگوید زنان و دختران در سراسر افغانستان با محدودیتهای شدیدی از جمله محدودیتهای آموزش، کار، رفتوآمد و دسترسی به خدمات اولیه مواجه هستند.
این شورا گفته است که این چالشها اغلب برای زنان و دخترانی که به کشور بازمیگردند، حتا بیشتر است، زیرا خانوادههایشان درآمد کمی دارند یا اصلا درآمدی ندارند.
بهطور نمونه، محمدعلی، پدر شش فرزند که از ایران بازگشته و اکنون در حومهی شهر هرات زندگی میکند، توضیح داده است: «در طول یک سال گذشته که از ایران به اینجا برگشتهام، به ندرت کمک اضطراری دریافت کردهام. من از این [حمایت] قدردانی میکنم، اما این نوع کمکها کفاف زندگی را نمیدهد. من مایل به کار هستم، اما هیچ شغل یا کمک [پایداری] وجود ندارد که بتواند آیندهی من و فرزندانم را تضمین کند.»
یان ایگلند با انتقاد از نادیده گرفتهشدن وضعیت افغانستان گفته است که «پس از سالها مداخلات نظامی پرهزینه، شهادتهایی که شنیدهام از جوامعی است که به فراموشی سپرده شدهاند. دیپلماتها کجا هستند؟ نهادهای بینالمللی کجا هستند؟ کسانی که در ارائهی پشتیبانی در محیطهای پیچیده تجربه دارند، باید اینجا کارهای بسیار بیشتری انجام دهند».
دبیرکل شورای پناهندگان ناروی گفته است که «نحوهی رها شدن غیرنظامیان افغانستان واقعا تکاندهنده است». او از دولتها و نهادهای کمککننده خواسته است که کمکهای خود را به تأمین منابع درآمد پایدار برای خانوادهها، بهویژه بازگشتکنندگان بسیج کنند.
این در حالی است که سازمان ملل متحد میگوید در سال جاری میلادی ۲۲.۹ میلیون نفر در افغانستان به کمکهای بشردوستانه نیازمند هستند. سازمان ملل برای رسیدگی به این وضعیت، ۱.۷۱ میلیارد دالر درخواست کرده بود. اما با گذشت هشت ماه نخست، هنوز یکسوم این بودجه تأمین نشده و تازه حدود ۲۹ درصد آن فراهم شده است.
