ملانی ورویر، سفیر پیشین ایالات متحده امریکا در امور زنان با انتقاد از تعامل جامعهی جهانی با طالبان، میگوید هیچگونه تعاملی نباید به عادیسازی و بهرسمیت شناختهشدن این گروه منجر شود.
خانم ورویر در نشستی با عنوان «زنان، صلح، عدالت و مصالحه ملی در افغانستان» که روز دوشنبه (۳۰ سنبله) در حاشیه هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد برگزار شده بود، سخنرانی کرد.
او گفت جامعهی جهانی در تعامل با افغانستان یک رویکرد نادرست دارد که میان طالبان و مردم تفاوت قائل نمیشوند.
سفیر پیشین امریکا گفت تعامل با طالبان با حمایت از مردم افغانستان و سازمانهای مدنی متفاوت است.
او گفت: «هرگونه تعامل با طالبان باید بهگونهای باشد که به عادیسازی و در نهایت بهرسمیتشناختن طالبان و آنچه [این گروه] نمایندگی میکند، منجر نشود.»
خانم ورویر با انتقاد از سیاستهای جامعهی جهانی در قبال افغانستان و قطع کمکهای بینالمللی، در حالی که بحران شدید انسانی، گرسنگی و پیآمدهای اقلیمی جریان دارد، گفت: «ما به مشکلات واقعی و اینکه چه کسانی باید برای حل آنها تصمیم بگیرند، توجه کافی نداریم.»
او تأکید کرد که تعامل با طالبان نباید به عادیسازی سرکوب نظاممند و حذف نیمی از جمعیت این کشور منجر شود.
سفیر پیشین امریکا در امور زنان گفت که «وضعیت زنان در افغانستان امروز، از هر جای دیگری در جهان بدتر است. قوانین کیفری طالبان، مجازات آزار حیوانات را سنگینتر از مجازات آسیب رساندن به زنان تعیین کردهاند.»
او افزود، در حالی که زنان با ممنوعیت آموزش، کار، حضور در فضای عمومی، قدم زدن در پارکهای عمومی و حتا حرف زدن در بیرون از خانه منع شدهاند، آزاردهنده است که اتحادیه اروپا با طالبان دیدار میکند و حتا یکی از کشورها دو نمایندگی افغانستان را به این گروه سپرده است.
خانم ورویر گفت: «برخی مقامهای دولت خود من نیز مدعی اند که اوضاع امروز افغانستان عالی است و هیچ دلیلی برای عدم بازگرداندن مهاجران افغانستان وجود ندارد. این مشکل واقعا جدی است.»
او سازمان ملل متحد را نیز متهم کرد که با راهاندازی روندی موسوم به «فرآیند موزائیک» یا همان مذاکرات دوحه، بدون حضور هیچ زنی از افغانستان، با طالبان گفتوگو میکند و جامعهی جهانی نیز به این برنامه پیوسته است.
ملانی ورویر گفت وقتی از یک مقام سازمان ملل در این مورد توضیح خواسته، به او گفته شده است که «خوب، آنها داشتند دربارهی اقتصاد و تجارت بحث میکردند».
ورویر با انتقاد از این نوع برخورد سازمان ملل در قبال افغانستان میگوید، این سازمان «طوری رفتار میکند که گویی این مسائل بر زنان تأثیری ندارد و یا نباید صدای زنان در آن تصمیمگیریها شنیده شود».
او هشدار داد که نادیده گرفتن واقعیت موجود در مورد زنان افغانستان و بیتوجهی به اهمیت محوری این مسائل، تأثیر بسیار جدی بر آنچه همهی ما شاهد آن هستیم، میگذارد.
او اقدام سازمان ملل مبنی بر تغییر عنوان طالبان از «مقامهای دوفاکتو» به «مقامهای ذیربط» را بیمعنا خواند و گفت که این واژگان دیپلماتیک، بدون رعایت اصول بنیادین مثل حضور زنان در تصمیمگیریها و جلوگیری از عادیسازی طالبان، فقط نماد گفتوگوهای مبتنی بر معامله است.
