راه رهایی از شر نابغه کجاست؟

– او بچه ای هفته ده کابل چند انتحار شد؟

– صایب هنوز هفته کامل نشده، دو روز هم تیر نشده، اما سه انفجار شده

– او بچه … تو باز سر گپ مه گپ زدی؟! بگو صلح چند نقطه دارد؟

– صایب امو سه نقطه هم می‌فامه که صلح نقطه ندارد. مه خو شکر فاکولته خواندیم.

– اینه ایسو سیل کو! دماغت چند غار داره؟ دو تا! ای به هر دو سوراخش یک خریطه سیر ذخیره کنم.

– صایب از تو بعید نیست. هیچ بعید نیست. کاش پیش داکتر روانی هم می‌رفتی، اونجه ره میگه خوب خوب داکترا داره!

– هله زود باش که امروز ده افشار بریم.

– صایب دیشب قسم نخوردی که دیگه ده محل انفجار نمیایی. تو خو گفتی ازی به بعد هر روز انفجار میشه، کی اوقه وقت داره که هر روز ده محل انفجار بیایه؟

جناب شان رفته در جلسه‌ی فوری:

– معاون صایب راه صلح از کجا تیر میشه؟

– رییس صایب از خانه مردم.

– چه میگی معاون صایب؟

– رییس صایب به خدا قسم که ده تمام کتابا امی رقم نوشته است. مه خو یک کلمه بیرون از کتاب نمیگم، ایره خو می‌فامی؟!

– هههههههههه از دست تو معاون صایب. ده هر کتابی که رنگ خون را زرد نوشته بود، بیار که مه هم بخوانم

– چشم رییس صایب! به خیالم که ده کتاب “نوابغ نباید رییس جمهور شوند!” اثر مودونگ‌شان‌چون‌چی امیتو یک چیزی نوشته شده است.

– خو! چه گفته ده او کتاب؟

– رییس صایب اگه اجازه تو باشه گپ شه تنایی (تنهایی) بریت بگویم.

– هههههههه بچه… حتماً کدام گپ خراب زده، خو صیی اس. هله بیخی ده دالیز تشناب گپ می‌زنیم.

– رییس صاحب گمشکو اموره خودت بخوان. مه دیشو قورمه کچالو خوردم، امروز از یادم رفته.

ویدیوکنفرانس

– السلام علیکم برادر عزیز! لطفاً پنج انگشت خویش را بالا ببرید که برای صحت من خوب است.

– باز برای صلح آمدی؟

– بلی بلی بلی! اما این بار یک ولایت دیگر را هم اضافه کرده‌ام که شما راضی شوید

– برو پیش خدا دعا کن که به چنگ ما نیفتی! ما اهل صلح نیستیم. چرا نمی‌فهمی؟! مزاحم نشو!

بعد که ویدیو کنفرانس قطع می‌شود:

– هله او بچه ای خو قط شد! زود شو وصل کو

– رییس صایب امو عرب نگفت که فقط یک دفعه حق دارین، اگه قطع شد باز مزاحمت نکنین؟

– تو وصل کو، گور مرده عرب! جواب شه خودم میتم.

– چشم! ……….. رییس صایب نفر کنفرانس خوده خاموش کده و ویدیویش ام آنتن نمیته!

گررررررررررررممم!!!

– هله او بچه ببین که چه گپ شده؟ برق شارتی نشده باشه.

– رییس صایب باز انتحاری کده ای بی ناموسا!

– نی بچیم امشو قرار نبود انتحاری شوه، حتما امشو هم دی‌شو است. تو یک دفعه سیل کو که تاریخ موبایلت سر چند اس؟

– رییس صایب مه رفتم که کشته نشوم، بیخی نزدیک آمده!

– کجا…؟ کجا میری او بچه؟! …. به خیالم که راه صلح ده خانه کدام قوماندان برابر شده که ایتو کج کج طرف ارگ آمده رایی است؟

هنوز هفته به آخر نرسیده، خدا می‌داند تا آخر هفته چند تن از هم‌وطنان ما شهید شوند، زخمی و علیل شوند. اما آقای رییس جمهور هنوز هم تاکید دارد که پشت صلح را خواهد گرفت، پاسخ حملات طالبان را هم خواهد داد. ملا اختر منصور در کنایه به اشرف غنی گفته که “نوش‌دارو هم نوش‌داروهای قدیم! حتی بعد از مرگ سهراب کار می‌آمد. اما مثل این‌که خدا نوش‌داروها را بی‌خاصیت کرده که حتی قبل از مرگ سهراب هم کارآمد ندارد”. در کتابی که معاون صاحب محترم آدرس داده، صریحاً از جوامع در حال عبور خواسته که عنان کار بدست نوابغ ندهید، ورنه چنان چپ و راست گزمه بزند که آخر سر، ماشین حساب هم از گندکاری‌هایش هنگ کند.

اما حالا که نابغه رییس جمهور شده، از جناب مودونگ‌شان‌چون‌چی خواهش‌مندیم که راه نجاتش را هم عرضه کند. راه رهایی از شر نابغه کجاست؟!