اخیراً و با توجه به این چند صد سال اخیر، شماری “از ما بهتران” به این نتیجه رسیدند که حکومت قومی در افغانستان نتیجه نمیدهد. آنها واقعاً به دوران طالبان فکر کردند، به دوران نجیب اشاره کردند، از دوران مجاهدین چیزی نگفتند و همینطور بعضی گپهای دیگر را چیز کرده، اعلان موجودیت کردند.
“از ما بهتران” به کسانی گفته میشود که زندگی شان با خاردار از مردم جدا شده، با پولیس و امنیت از ما فاصله میگیرند. با ترافیک اجازهی عبور ویژه دارند و هنگام عبور از یک جا به جای دیگر، خاک که هیچ، حتی قیر سرک را سر مردم باد میکنند. گذشتهی دارند اوه اوه! تا بخواهیم از گذشته یادی بکنیم، از بیرون راندن روس و آبادی مملکت اشک میریزند. معمولاً از خودراضیهای هستند که به طرز وحشتناکی فخر وجود شان را بر زن و مرد، پیر و جوان، شاغل و بیکار، موافق و مخالف، بیسواد و باسواد، عالم و نادان این مملکت میفروشند. به قیافهی خالص کچالو، صادقانه میخندند و همیشه بوی ریحان معذب هم تولید میکنند اما چون نرخ فاصلهی طبقاتی بالاست، ما متوجه این بو نمیشویم. ها راستی، اکثراً قولنج عشق دارند که از این بابت خدا یار جان شان! ولی بعضیهای شان هنوز هم… هیچ چه، بخدا از گفتن نیست.
یکی از این “از ما بهتران” گفت که قدرت قومی تقسیم میشود، حکومت هم قومی شکل گرفته، ما اینجا دور اتحاد خویش جمع شدهایم، اما من شخصاً نمیفهمم چه کاری باید بکنم. در همین حال، یکی دیگر از این “از ما بهتران” که بوی سرکهی بهشتی میداد، گفت که به نظر من و با توجه به علم فال، ما برضد فساد اداری، تلاش برای آوردن صلح و ثبات جمع شدهایم.
من خاک بر کفش و جان پر از نعش، حتی نفهمیدم که کدام این دو نفر راست و کدامش دروغ میگوید؟ یکی عرض نمود که این تشکل، به نحوی در اعتراض به تقسیم قومی قدرت و تشکیل قومی حکومت است، دیگری گفت نه بابا! فساد اداری را بیخکشک میکنیم، صلح میآوریم و ثبات برپا میداریم! به هرصورت، این دومی چندان به هوش نیست.
چندی قبل که فاتحه ملاعمر را گفتیم، حالا هم تاشه تاشه باید فاتحه حکومت وحدت ملی را بخوانیم؟
من قبلاً مشخصات “از ما بهتران” را عرض کردم و گفتم که جمپ نمیگیرند، اینها در همین اولین روز اعلان حضور، ثابت کردند. یکی که نمایندهی رییس جمهور در حکومتداری خوب است، از تشکل قومی حکومت ناله دارد و آنیکی که خواب دیده بود اشرف غنی باید رییس جمهور شود، حکومت اشرف غنی را نادیده گرفته و فکر میکند که حکومت جدیدی ایجاد کردهاند، در پی مبارزه با فساد اداری، آوردن صلح و ثبات در کشور است.
تازه یکی دیگر از این “از ما بهتران” قاطعانه عرض کرد که گذشته گذشته، حامد کرزی هم حالا رییس جمهور نیست، پس وقتش رسیده که ما در برابر چالشهای موجود، حرکت فراقومی، فراحزبی، فراسمتی، فرامذهبی، و هرچه فرای دیگر در ذهن تان میرسد؛ انجام بدهیم. دیدید چطور قیر باد میکند؟ مخصوصاً که مردم در غم نان شبش مانده و کلاه پیکدار خریده نمیتوانند.
حالا از این حرفها بگذریم، زبان از وصف “از ما بهتران” عاجز، حوصله کم و آنها فراوان اند. آنچه مهم است این تشکل، آنگونه که از قبل پیداست، از روی حرص و طمع به قدرت صورت گرفته. به نظر من، ما هرچه خوب و مهربانتر از گذشته در پی فریب مردم باشیم، به همان اندازه ارزش مان کم خواهد شد. اگر این “از ما بهتران” از من بشنوند، خواهم گفت که به جای تشکل سیاسی و خنداندن مردم، از همان سرمایههای که دارید و اندوختید و از روی هفت کتاب حق تان هم بوده؛ بیایید به جای تشکل سیاسی، تشکل اقتصادی بکنید. سرمایه بگزارید و کار ایجاد کنید. اینگونه بهتر علیه چالشهای موجود مبارزه میکنید و پای لنگ اقتصاد و معیشت دولت را نیز استوار خواهید کرد. اما نه، اینجا افغانستان است، تمام چالشهایش هم از منظر قدرت تعریف میشود. کسی به معیشت، امید به زندگی، روحیه و انگیزهی جامعه کاری ندارد. کافی است چند تا از این بزرگان سهمی در وزارتخانهها، محافل و مهمانیهای سیاسی مشترک با خارجیها، پول و بودجهی ولایتها نداشته باشند؛ آنوقت مملکت مملو از چالش است و حل این چالش هم که معلوم است.
اما از آنجاییکه “از ما بهتران” نه حرف کسی را میشنوند، نه درد و رنج کسی را میبینند، از طرف ما هم آزاد اند. روز بیست مرتبه جلسه کنید، یک سال بعد خواهیم دید که برای چه آشی کاسه داغ کرده بودید؟ حالا روز و شب تان خوش! تا یادم نرفته بگویم که خیال رییس جمهور و رییس اجرائیه تختِ تخت باشد، نه نقد و اعتراض این شورا ره بهجایی خواهد برد و نه همکاری شان دردی را دوا خواهد کرد.
