پاکستان باید دست از دشمنی با افغانستان بر دارد. با ما دوستی کند. خط دیورند را مرز نگوید. بگذارد مردم آزادانه از مرز رفت و آمد بکنند. مرز را به روی تروریستان و طالبان ببندد و شدیدا کنترل کند. به کشور ما تروریست نفرستد. پایگاهها و پناهگاههای تروریستان را جمع کند و از بین ببرد. ملیونها مهاجر ما را بیرون نکند. به مناطق قبایلی نظامی نفرستد. با ما دوستی کند. دسترسی ما به آبهای بینالمللی را فراهم کند. بگذارد دولت افغانستان با کمک هند و کشورهای غربی تقویت شود و سر پای خود بیاستد. چرا؟ برای این که بعدا ما بتوانیم:
یک سوم خاکش را مال خود بخوانیم، مرز شمالیاش را قبول نکنیم و با تحریک احساسات قومی در میان قبایل مرزیاش، تمامیت ارضی، وحدت و حتا وجود آن را با خطر روبهرو کنیم.
میبینید که چشم پارگی پاکستانیها حدی ندارد. واقعا آدم میماند که پاکستان چگونه در مقابل این حسن نیت بی نظیر، و آرزوی رنگین ما برای ایجاد و تقویت همسایگی نیک باز هم تلاش میکند تا افغانستان را ضربه بزند، نگذارد که به آرامش و ثبات دست یابد و به یک کشور قدرتمند تبدیل شود. ما اگر قلب خود را هم در آوریم، و به پاکستانیها بدهیم باز هم خواهند گفت که سنگ هندوکش است.
