نیاز به کاکا نیست

کشور عزیز ما افغانستان افتخار آسیاست. معمولاً کشورهایی که افتخار می‌شوند، نسبت به کشورهای دیگر فرق دارد. البته اجازه دهید ما فرق کشور خود با کشورهای دیگر را فرق نگوییم، بگوییم که کشور ما نسبت به کشورهای دیگر عظمت دارد. نمی‌شود گفت ما چه‌قدر عظمت داریم، دهان ما کوچک‌تر از آن است. یک تعداد از مردم فکر می‌کنند که عظمت به داشتن سلاح اتمی، داشتن اقتصاد قوی، داشتن ارتش منظم و مجهز، داشتن روابط دیپلماتیک قوی، داشتن مردم مفید و نظام سالم است. هرچند که این سخن صد فیصد غلط نیست اما منافع ملی افغانستان ایجاب می‌کند که این سخن شصت درصد غلط باشد. عظمت بسیار چیزهای دیگر دارد. مثلاً شما هیچ پادشاهی را در تاریخ سراغ ندارید که هفت بار بر سرزمین دیگر حمله کرده باشد، ولی ما همین پادشاه را داریم و این افتخار فقط و فقط از ماست.
گفتیم کشور ما افتخار است و کشورهای افتخار نسبت به کشورهای دیگر فرق دارد. این فرق ممکن در تمام کارها باشد، ممک در بعضی کارها. به‌طور مثال، یکی از کارها «ارتباطات آنلاین» است. آنلاین به این معنا که مثلاً شما در ولایت زیبای هرات تشریف دارید و در حالی‌که باد خیلی گرمی هم می‌وزد شما با استفاده از انترنت و فیس‌بوک و وایبر یا هر شبکه‌ی اجتماعی دیگر به دوست خویش در کابل تماس می‌گیرید و ویدیوکال می‌کنید. شما از هرات او را در کابل می‌بینید و او از کابل شما را در هرات می‌بیند. یکی‌تان از باد گرم شکایت دارید و دیگری از بوی بد.
همین ارتباطات آنلاین در کشورهایی که مردم قانون‌مند، حکومت‌های پاسخ‌گو و نگاه انسانی به حال و آینده دارند یک رقم مورد استفاده قرار می‌گیرند و در کشورهایی که افتخار هستند، رقم دیگر. حتماً خبر دارید که در افغانستان هر ثانیه و هر لحظه جنگ است. نیروهای دلیر امنیتی ما در تمام ولایت‌ها علیه تروریستان مبارزه می‌کنند. شما می‌دانید که در جنگ یک چیز بسیار حیاتی است و آن فرمان جنگ کردن یا جنگ نکردن است. مثلاً پارسال وقتی طالبان در شاهراه کابل-قندهار 31 نفر را از بس‌های مسافربری پایین کردند و با خود بردند، ده‌ها سرباز دلیر وطن در چندصد متری آن‌ها، نشستند و تماشا کردند. آن‌ها می‌توانستند مانع طالبان شوند اما فرمان جلوگیری از اسارت آن مسافرین داده نشده بود. حالا، از یک‌طرف هر روز و هر شب جنگ، از طرف دیگر فرمان‌ها را فقط رییس‌جمهور صادر می‌کند، از طرفی هم رییس‌جمهور هر چند روز بعد یک سفر خارجی دارد و از افتخار آسیا (میهن عزیز ما) بیرون می‌رود، می‌گویید والله خیلی سخت است. وا به‌حال نیروهای امنیتی؟ نه عزیزم! تکنالوژی این مشکل را حل کرده. رییس‌جمهور می‌تواند از بیرون کشور، بر همه چیز نظارت کرده و تمام کارها را مدیریت کند.
حالا بحث مدیریت افتخار آسیا از راه دور پیش آمد، اگر در کشورهای دیگر بود و رییس‌جمهورهای دیگر، مدیریت به‌صورت آنلاین نبود. در تمام کشورها رییس‌جمهورشان به سفر خارجی می‌رود و در نبودش، هستند کسانی که عملاً اوضاع را مدیریت می‌کنند و صلاحیت تصمیم‌گیری را دارند. اما همان‌طوری که در اول گفتم، افغانستان ما افتخار آسیا است و در کشورهایی که افتخار است، اوضاع فرق می‌کند. در میهن عزیز ما، رییس‌جمهور فکر می‌کند که غیر او تمام مقامات حکومت وحدت ملی دزد و خاین است که اگر به آن‌ها اندک صلاحیتی داده شود، خراب‌کاری می‌کنند. حالا بماند که خراب‌کاری از نظر او چیست؟ حتماً منافع قبیلوی و ساحت قدرت قبیله است.
به هر صورت، در تقسیم سفارت‌خانه‌ها میان غنی و عبدالله، سفارت افغانستان در مسکو، سهم غنی برآمده است. آقای غنی هم کاکای هشتادوچهارساله‌ی خویش را به‌حیث سفیر مقرر کرده است. عبدالله در این زمینه اعتراضی ندارد، برای او مهم نیست غنی چه کسی را سفیر تعیین می‌کند، برای این مهم است که غنی سهم او را نخورد. ما هم قبول داریم که آقای غنی رییس‌جمهور افغانستان است و صلاحیت خاصی در عزل و نصب افراد دارد. اما به این معنا نیست که آقای غنی، حتا اعضای فامیلش که لب گور منتظر عزراییل‌اند را جمع کرده بیاورد به‌حیث سفیر، مشاور، معین، رییس و مدیر مقرر کند. تعیین عبدالقیوم کوچی به‌حیث سفیر افغانستان در مسکو، هرچیزی دیگری باشد، برای بهبود روابط دیپلماتیک کابل و مسکو نیست. نه عبدالقیوم کوچی ظرفیت و توان سفیر بودن را دارد و نه این افغانستان از آدم شایسته خالی است. اگر قرار است آقای غنی با حیثیت افغانستان بازی کند، نیازی به کاکا نیست. می‌تواند آنلاین سفارت کند، درست همان‌گونه که آنلاین ریاست‌جمهوری و مدیریت می‌کند. خیر است اگر آنلاین زیارت نمی‌تواند.