اشتباه از امریکا بود

حتماً از زبان حداقل یک میلیون کارشناس شنیده‌اید که در فلانی وزارت، کسی رییس است که الف در کمر و ب در جگر ندارد. بی‌سوادی‌اش هم بلا دَ پسش چون زیردستانش به اندازه‌ی کافی سواد دارند، او از عقل بیخی تعطیل است و حیا را هم قبل از شروع جهاد و مقاومت یک شب قورمه کرده، فامیلی نوش‌جان فرموده است. برای همین وزارتش در فساد غرق است. برای همین هیچ آدم شایسته‌یی در آن وزارت تاب نمی‌آورد. حرف‌شنو نیست، انتقاد و پیشنهاد را نمی‌پذیرد. با این‌حال او رییس است چون حتماً یکی از ابرقدرت‌های افغانستان او را از سهم خویش آورده در آن وزارت و پدر کس طرفش چپ سیل کرده نمی‌تواند.
ما تقریباً در تمام وزارت‌خانه‌های افغانستان از این نمونه‌ها داریم. گلاب بروی‌تان، برای همین بودجه‌های سالانه‌ی وزارت‌خانه‌ها به سال بعدی منتقل می‌شود. برای همین مقام شامخ فاسدترین کشور دنیا، سال‌هاست که انحصاری در اختیار ماست، انگار بقیه‌ی کشورها و ملت‌ها خدا نداشته باشند و تنها ما بنده‌های رستگار خداوند باشیم. برای همین است که از یک خانواده، دو برادر، یکی در دولت و دیگری در صف طالبان مصروف خدمت به ملت است. آن‌که در بغل دولت خوابیده، موقع مشکل برای برادر طالبش کمک می‌کند و آن‌که در بغل طالبان خوابیده، در صورت ضرورت برای برادر مصروف در دولتش یاری می‌رساند. این‌گونه است که میلیاردها دالر کمک جامعه‌ی جهانی، هیچ معلوم نشد که کجا شد؟ کی بُرد؟ کی خورد و کی نخورد!
حالا اگر بیاییم پیش خود بسنجیم که آیا اشتباه از همان رییس و وزیری است که الف در جگر و ب در کمر نداشته و با سرنوشت جمعی بازی کرده؟ می‌بینیم که نه. اشتباه از کسی است که او را بچه خاله گفته یا خسربره گفته حمایت کرده و چوکی را در اختیارش گذاشته. اشتباه از کسی است که چوکی دولت را یک امتیاز فرض کرده و آن را به کسی داده که لیاقتش را نداشته. اشتباه از کسی است که می‌دانست این آقا جَوِ دو خر را تقسیم نمی‌تواند، چطور ممکن است ریاست یا وزارت را پیش ببرد، اما بازهم او را حمایت کرد و به مقام شامخ رساندش.
در همین حال، حتماً خبر دارید که رییس‌جمهور قبلی، آقای حامد کرزی، گفته که طالبان افغان‌اند و همان‌گونه که ما حق داریم برویم یک جای را بگیریم، آن‌ها هم حق دارند. آقای کرزی ظاهراً این حرف‌ها را برای این گفته که مخالفت خویش را با حملات هوایی نیروهای امریکایی نشان دهد. اما این اصل مسأله نیست. آقای کرزی اگر روزگاری یا تا این‌جای عمرش طالب نبوده، حداقل در تمام عمرش طرفدار و حامی طالبان بوده. این‌که او نگران حملات هوایی نیروهای امریکایی برای سرکوب طالبان است، ریشه در علاقه و حسن‌نیت او نسبت به طالبان دارد.
حالا اگر بیاییم بگوییم کرزی در اشتباه است، باور بفرمایید اشتباه می‌کنیم. آری ما که فکر می‌کنیم عقل کل جهانیم، داریم اشتباه می‌کنیم. کرزی از اول همین بوده که حالاست. او از اول یار طالبان و حامی این گروه تروریستی بود. اگر در اوایل آمدنش طالبان به‌صورت گسترده سرکوب می‌شد، باور بفرمایید دست خود کرزی نبود. کسانی دیگر تصمیم می‌گرفتند و بمب بر فرق طالبان حواله می‌کردند. ما در صورتی می‌توانیم بگوییم کرزی اشتباه می‌کند که بپذیریم او خود طالب است و تفکر طالبانی دارد. من به شخصه معتقدم که اشتباه از امریکا بود. امریکا که از میان سی میلیون جمعیت آمد آقای کرزی را با این فرض که مرد عاقلی است انتخاب کرده و حمایتش کرد که رییس‌جمهور شود، آن‌هم برای چهارده سال! چهارده سالی که اگر یک بند ساخته شد، از بودجه‌اش به اندازه‌ی سرمایه‌ی چندبانک دزدیده شد.
به هرحال، ذهن منورتان را هیچ‌وقت مکدر نبینم، غم کرزی را نداشته باشید. آن‌چه مایه‌ی امیدواری است، آگاهی مردم و روشنایی نسبی در جامعه است. ما همه مسئولیم که اوضاع را تغییر دهیم.