کمیسیون حقوق بشر: امنیت ملی فعالان مدنی لوگر را آزاد کند

قصه ی از غصه ها !
نام مستعار کبیر ، قوماندان یکی از ملیشه ها بود و در اخیر اختلافات بین هر دو بوجود آمد و کبیر کمتر اوامر ملیشه را بجا میکرد و حتی از اوامرش سرپیچی میکرد ، کبیر به جنایات ملیشه پیبرده بود و دیگر نمیخواست به امر ملیشه مذکور مرتکب جنایت شود ، اختلافات هر دو اوج گرفت و کبیر میدانست که ملیشه مذکور او را خواهد کشت ، کبیر شاعر بود و کمتر میتوانست بنویسد و هر متنی را بلافاصله به قالب شعر در میاورد ، کبیر بین مردم محل از محبوبیت خاصی برخوردار بود یکسال قبل از مرگش دو نفر از اقوام و آشنایانش که هر کدام یک یک دختر جوان داشتند ، دخترانشان را به عقد کبیر در آوردند ، روزی ملیشه ی مذکور افراد مسلح اش را به دنبال کبیر فرستاد و تق تق دروازه هوشداری بود به کبیر ، افراد مسلح صدایشان را بلند کردند که کبیر را (،،،،،،،) نزد خود فراخوانده است ، کبیر به خواست افراد مسلح لبیک گفت ، هر دو خانم کبیر باردار بودند و کبیر بلند شد که بطرف دروازه برود ، رویش را بطرف خانم هایش دور داد برای هر دو گفت : من دیگر برنمیگردم ، هر کدام تان پسر بدنیا آوردید نامش را ( شاعر ) بگذارید و دختر را (یادگار ) ! قوماندان جلو افراد مسلح به راه افتاد و رفت که تا امروز نیامد ، خانمهایش یکی پسر و دیگری دختر به دنیا آوردند و نامهایشان را گذاشتند یادگار و شاعر (یادگاری از یک شاعر ) یادگار و شاعر در عالم بی پدری روز تا روز بزرگ شده میرفتند تا اینکه به مرگ مرموز پدر شان پی بردند و شاعر که پسر بود انتظار میکشید که بزرگ شود و انتقام پدرش را بگیرد و یادگار که دختر بود میخواست انتقام پدرش را ببیند اما خدا نخواست که دستان پاک شاعر به خون ناپاک ملیشه آغشته گردد ، شاعر و یادگار به 15 سالگی رسیدند که خداوند برای انتقام کسی دیگری را مقرر کرده بود و دقیقا
در ماه قوس 1383 در چار راه عام چاشت روز به زندگی اش خاتمه دادند و شاعر و یادگار هر دو در عالم نوجوانی خبر قتل ، قاتل پدر شانرا شنیدند
شاعر و یادگار هر دو بزرگ شدند و هر کدام در بین اقوام تشکیل خانواده دادند