اشرف غنی احمدزی، رییس جمهور جدید کشور دیروز رسماً به عنوان رییس جمهور جدید مراسم تحلیف را بهجا آورد. کارشناسان میگویند که برای اولین بار قدرت به شکل مسالمتآمیز از یک رییس جمهور یا زمامدار به رییس جمهور دیگر انتقال میکند. این کارشناسان خیلی شمشیر به سه نقطهی فیل نزده، همه این مسئله را میدانیم و نیاز به کارشناسی ندارد. اما آنچه در این انتقال مسالمتآمیز نیاز به کارشناسی دارد، گوشههای حرف رییس جمهور جدید کشور میباشد. آقای احمدزی اولویتهای حکومت خویش را چنین برشمرد:
اول- مبارزه علیه قاضیان بیشرف! به گزارش از آنچه مستقیماً از دهان رییس جدید بیرون شده، سیستم قضایی کشور آغشته به فساد است. فساد در این قوه باعث نگرانی مردم و جامعهی جهانی بوده و بارها اتفاق افتاده که مردم برای حل منصفانهی دعاوی و قضایای مورد اختلاف خویش به طالبان مراجعه نمایند. آقای احمدزی که با یک احتمال ضعیف، 30 درصد لاغری خویش را مدیون رنج وارده از وجود فساد در دستگاه قضایی کشور میباشد، به دادگاه عالی دستور داده تا ظرف یکماه، تمام دادگاهها و قضات را بر اساس اصل «مکافات و مجازات» ارزیابی کند. حالا با توجه به جدیتی که وی در طول کاروزار انتخاباتی خویش از آن دم میزد، باید بعد از یکماه، مردم شاهد به محاکمه کشاندن انبوهی از قاضیان باشند. دم زدن از فساد در دستگاه حکومتی، حرف مفتی نیست. شناخت قاضیان مفسد، اولین امتحان موفقیت آقای احمدزی به عنوان رییس هرسه قوا میباشد. ناگفته نماند که در تمام این سالها، اگر در دستگاه قضایی فساد وجود داشته، یکی از مشوقین فساد خود مردم بوده که تن به فساد دادهاند. امید که مردم نیز مثل رییس جمهور جدید با نگاه جدید به سیستم قضایی، مرحلهی جدیدی را شروع کنند!
دوم- اصلاح وکلای پارلمان! وکلای پارلمان که گفته میشود روزشان در ملاقاتهای شخصی با وزیران میگذرد، در خلق فساد کمتر از دیگران نیستند؛ مداخلهی این وکلا در عزل و نصب کارمندان دولتی در ولایات و ادارات مرکزی، درخواستهای غیرمشروع از وزیران، درخواست زمین مفت از زمیندار بزرگ مملکت، توقع کمک در شهرکسازیهای رنگارنگ و غیره و ذالک! آقای احمدزی به مردم و به قوهی مجریه مژده داد که جلو بیبندوباری وکلای پارلمان را خواهد گرفت. وی از وکلا خواهش نمود که از این به بعد، با وزیران ملاقات شخصی نگیرند، در جابهجایی مهرههای ولایتی و محلی مداخله نکنند، مثل بچهی آدم سرشان به کارشان باشد. وی تصریح نمود که وکلا مربوط به قوهی مقننه میشوند و هیچ صلاحیتی در سایر قوا ندارند. کار آنها تقنین و حراست از قانون میباشد، نه اینکه مثلاً فرمانده پولیس ولسوالی جاغوری بر اساس پیشنهاد و پیگیری چندی از وکلا عزل و نصب شود. مردم هم مطمئن باشند که جلو این بیبندوباری وکلا را خواهد گرفت و به هیچ وکیلی اجازه داده نخواهد شد که فساد کند.
سوم- وی که تجربهی خوبی از سفرهای ولایتی دارد، ابراز داشت که دخل و خرج ولایات، باید از خود ولایات مدیریت شود، نه اینکه مثلاً وزیر صاحبان برای اینکه در مسایل ولایتی دیکته بکنند، بودجههای ولایتی را از مرکز کنترول و مدیریت کنند. وی به نبوغ ولایات افغانستان در مدیریت مصارف و عواید ایمان دارد و به مردم قول میدهد که از بارگاه خداوند، خوب شدن امور در ولایات را بخواهد.
چهارم- غنیسازی سیاست خارجی! وی از نوع سیاست خارجی افغانستان شاکی است. به باور آقای احمدزی، افغانستان نیاز به وضاحت در برخوردهای خارجی دارد. برخوردهای متفاوت و سیاستهای متفاوت، باعث میشوند که مرد و نامرد معلوم شود. در تمام این سالها، پاکستان به افغانستان انتحاری ارسال کرد؛ اما هرگز معلوم نشد که این انتحاریها از پاکستان آمده باشند. مقامها وقتی در برابر موجی از حملات انتحاری قرار میگرفتند و فکر میکردند که باید برای مردم معلومات بدهند، میگفتند، بعضی از کشورهای خارجی دشمن ثبات افغانستان اند. باور کنید یکی گندهتر از این مقامها پیدا نشد که بگوید، «این را همه میدانند، همه حتا میدانند که از پاکستان وارد میشوند، یا از ایران جهت داده میشوند؛ تو چرا اینقدر زحمت کشیدی و یک روز مثلاً سرک را بند انداختی که کنفرانس خبری داری، آخرش هم این حرف بیارزش؟!» اما رییس جمهور جدید قول داد که برخوردهای خارجی را نظر به تفاوتهایی که کشورهای خارجی و نهادهای خارجی دارند، تنظیم خواهد کرد.
پنجم- سیاست با مخالفان سیاسی! وی از حکمتیار و طالبان خواست که برای مذاکرات سیاسی آماده شوند!
ششم- چشمچرانی به معادن و تهدید عاملان ارتشا! آقای احمدزی گفت که افغانستان معدن دارد! وی از معادن افغانستان خواست که به خواست مردم افغانستان احترام قایل شده و کشور را به یک کشور صنعتی تبدیل نمایند! همچنان از کشور عزیز ما خواست که ظرفیت باالقوهی خویش را که از نظر جغرافیایی دارد، به ظرفیت باالفعل تبدیل نموده و ما را تجار بسازد! وی همچنان به اهمیت رشوهدهنده و رشوهگیرنده در کل فساد اشاره کرد. گفت یک کاری در حق هردو طرف خواهد کرد!
هفتم- ببخشید هفتم نداشت! اما من اضافه میکنم. ایجاد کارخانههای امنیتسازی! چیزی که نگرانی اصلی مردم است، نبود امنیت است. از کارمندان دولتی و خصوصی گرفته تا دانشآموزان مکتب، همه با خطر ناامنی روبهرو اند. طوری که حتا در روز تحلیف، کابل و پکتیا شاهد انفجار بودند. امیدوارم هفت نفری که سوگند خوب کار کردن را خورده، به این مورد هفتم نیز توجهی بکنند!
