در یک سال گذشته ممنوعیتهای طالبان بسیار وسیع بود. از حریم خصوصی مردم، یعنی از ریش و شلوار گرفته تا مانکنهای مغازههای مردم همه در فهرست بلند ممنوعیتهای طالبان قرار داشتند. این آمار بلند ممنوعیتها علاوه بر آنکه غمانگیز و ناامیدکننده بود، گاهی مضحک هم بود. مثلا در تاریخ (۱۳ جدی ۱۴۰۰)، وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان طی اطلاعیهای دستور دادند که «دکانداران سرِ مانکنهایشان را باید بپوشانند».
در همان روز تعدادی از مغازهداران هرات از ترس نیروهای محلی طالبان مانکنهایشان را با شعار «الله اکبر» سر بریدند. تعدادی از مغازهدارانی هم که سر نبریدند، سر مانکنها را با پلاستیک پوشانیدند.
در تاریخ (۱۴ جدی ۱۴۰۰)، یعنی یک روز پس از فرمان پوشانیدن سر مانکنها از سوی وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، دوباره همین وزارت طی فرمانی اعلام کردند که «زنان بدون محرم شرعی به حمام زنانه نروند».
کمی پیشتر از این دستورات، باز هم وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان به سلمانیهای مردانه دستور داده بودند که احکام شریعت را رعایت کنند و ریش مردان را نتراشند. طالبان گفته بودند که تراشیدن ریش حرام است.
براساس همان فرمان بود که «ایستگاههای بازرسی طالبان برای نصیحت مردم» افزایش یافت. در همان روزها نیروهای طالبان در ایستگاههای شهر کابل رانندههای ماشینهای مسافربری را ایستاد میکردند و به آنان توصیه میکردند که «ریش نشانهی مسلمانی است و ریش خود را نباید بتراشید». همچنان به رانندهها میگفتند که موسیقی پخش نکنید زیرا شنیدن موسیقی حرام است و شنوندهی آن گناهکار میشود.
افزون بر اینها، همان روزها در ویدیوهایی که در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشدند، دیده میشد که در همان «ایستهای بازرسی طالبان برای نصیحت مردم»، نیروهای طالبان به رانندهها میگفتند که زنان بیحجاب و بدون محرم را در صورتی که از ۴۵ مایل دورتر بروند، در موترهایشان سوار نکنند.
وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان که اکنون پشت سر هم فرمان ضد حقوق بشر و ضد حقوق زنان نشر میکرد، پیش از طالبان، یعنی در دوران جمهوریت بهنام «وزارت زنان» بود. طالبان در تاریخ (۱۸ سپتامبر) وزارت زنان را لغو و بهجای آن «وزارت امر به معروف و نهی از منکر» را ایجاد کردند. پس از ایجاد این وزارت افزون بر آنکه تعداد زیادی از کارمندان زن بیکار شدند، عموم دستورهای ضد حقوق زنان از همان خانهای صادر میشد که قبلا حامی حقوق زنان بود.
این دستورها البته منحصر به کابل نبود. اندک اندک فراگیر شد. در تاریخ (۲۵ جدی ۱۴۰۰)، یعنی حدود ده روز پس از آن دستورهای وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان، قاری بدرالدین، مسئول فرهنگی طالبان در فراه گفته بود که «توصیهی ما به رادیوها این است که از پخش موسیقی خودداری کنند. پخش موسیقی گناه دارد و مسئولان رادیوها نباید مرتکب گناه شوند».
این اظهارات قاری بدرالدین در واکنش به پخش آهنگی از زندهیاد ظاهر هویدا در یکی از رادیوهای محلی ولایت فراه بود. طالبان پس از این واکنش قاری بدرالدین پخش موسیقی از رادیوهای محلی فراه را ممنوع کردند.
در همین روزهایی که طالبان پخش موسیقی را برای انسان خستهی افغانستانی ممنوع کردند، خبرهایی از قسمتهای دیگر جهان نشر شد که دامداران برای بهترشدن وضعیت روانی گاوهایشان موسیقی کلاسیک پخش میکردند. حدود سه چهار روز پیش از ممنوعکردن پخش موسیقی از رادیوهای محلی فراه، به نقل از بیبیسی فارسی، یک دامدار تُرک علاوه بر پخش موسیقی کلاسیک، برای گاوهایش «عینک واقعیت مجازی» نیز فراهم کرده بود.
