گزارشهای نشر شده از سوی وزارت مبارزه با مواد مخد و ادارهی مبارزه با مواد مخدر و جرایم سازمان ملل متحد نشان میدهد که تولید تریاک در سال 1393 نسبت به سال 1392 هفده درصد افزایش داشته است. مقامهای وزارت مبارزه با مواد مخدر میگویند که چون نیروهای امنیتی امسال مصروف تأمین امنیت انتخابات بودند و کمتر به کشت و تولید مواد مخدر توجه نشده، کشت و تولید این پدیدهی خانمانسوز افزایش یافته است. این به این معنا است که افزایش هفده درصدی تولید مواد مخدر در کشور، یکی از هزینههای انتخابات روشن و شفاف میباشد که در آن حتا به حریم خصوصی گوسفندان نیز تجاوز شد. از سوی دیگر، میتوان به علاقهی مردم به کشت و تولید مواد مخدر توجه نمود. مردمی که هم نماز میخوانند، هم مسجد میروند، هم از عاید مواد مخدر به حج میروند و شیطان را با سنگچل میزنند و برمیگردند، قربانیها میکنند و از سوی بقیهی مردم، احترام و نکوداشت هم میشوند. باری از زبان یکی از هلمندیان شنیده بودم که آنها نزد مراجع فتوا برای استفتا رفته و جواز کشت تریاک را مستقیماً اخذ نمودهاند. به خیالم استدلالشان این بود که «کشت تریاک معمول است. اگر ما به کشت آن مبادرت نورزیم و بهجای آن گندم بکاریم، ضرر میکنیم؛ چون عاید گندم نسبت به تریاک کم است. بناءً، از لحاظ شرعی جواز دارد که تریاک بکاریم؛ چون شرع شریف با ضرر مردم سازگار نیست». تولید تریاک حتا در باورهای دینی مردم ریشه دوانده و نباید توقع داشت که به این زودی، کشت و تولید مواد مخدر، ریشهکن شود. اما خدا خیر بدهد وزارت مبارزه با مواد مخدر را که در این زمینه روشنی انداخته و راهحلی برای حکومت جدید ارائه داده است. وزارت مبارزه با مواد مخدر میگوید که متأسفانه مقامهای بلندپایهی حکومت در افزایش کشت و تولید مواد مخدر دست دارند و از حکومت جدید میخواهد که دستهای مقامها را از تشویق کشت و تولید مواد مخدر کوتاه کند. آقای وزیر مبارزه با مواد مخدر عرض مینماید که باید مقامهای محلی، مثل والیها، ولسوالها، نهادهای مبارزه با مواد مخدر هر ولایت و به حکومت مرکزی پاسخگو شوند. از آنها باید خواسته شود که گزارش فعالیتهای مبارزه با مواد مخدر خویش را سالانه یا در هر بازهی زمانی که لازم است، به حکومت ارائه کنند. حکومت هم گزارشها را بررسی نموده و فعالیتهای آنها را با توجه به امکانات و شرایط موجوده، سنجش نموده و تصمیمهای بعدی را بگیرد. این به این معنا که بهطور مثال، از والی هلمند بپرسد که چرا 25 درصد کل مواد مخدر در ولایت هلمند کشت و تولید میشود؟ البته قبل از آن لازم است که از دشمنان مردم و بشریت تعریف دقیقی شود و در برخورد با آنها از هیچ ملاحظهای کار گرفته نشود. آنکه تریاک کشت میکند، آنکه تریاک را تولید میکند و آنکه تریاک را قاچاق میکند، همه و همه جزو دشمنان مردم اند. نه برادران ناراضی اند و نه مخالفان سیاسی. این را از آن جهت گفتم که نقش طالبان در افزایش کشت و تولید مواد مخدر، بارز است و مواد مخدر یکی از راههای تمویل طالبان میباشد. من شخصاً حداقل یک چیز را از طالبان یاد گرفتهام. برای فلج کردن یک جامعه یا یک گروه، راههای تغذیهی آنها را باید قطع کرد؛ در صورتی که توان مقابله و برخورد مستقیم با آنها وجود نداشته باشد.
حتماً فکر میکنید که مرا چه شده که چنین شدهام؟ توضیح میدهم. ما سالهاست افتخار بزرگترین تولید کنندهی مواد مخدر را داریم. برای مبارزه علیه مواد مخدر، یک وزارت ایجاد کردهایم. کار این وزارت، خشکاندن ریشههای تولید مواد مخدر میباشد. هرقدر برای مردم استدلال کنیم که تریاک نکارند، مردم گوش نمیکنند. آنها بهمراتب بهتر از ما میفهمند که کشت تریاک خوب نیست؛ اما آنها بدی آن را با عاید حاصله از کشت و تولید آن مقایسه میکنند. پلهی عایدات مواد مخدر سنگینی میکند. خاطرشان از طرف دولت جمع است که خطری برای آنها ایجاد نمیکند؛ چون اگر دولت جدی برخورد کند، در نهایت مزارع تریاک را نابود و تولیدات آنها را به آتش میکشد. به خودشان که کاری ندارد. در کنار حکومت، دم و دستگاهی چون طالبان وجود دارد که اگر آنها تریاک نکارند و به طالبان عشر ندهند، نه تنها تریاک را از دست میدهند، که زندگی خود و خانوادهیشان نیز به خطر میافتد. پس کشت میکنند و تولید میکنند و به مافیایی میفروشند که سمت خوبی در حکومت دارد. یا بهتر است بگویم، حکومت ما، حکومت تریاکپرور است! خُوب، با یک چنین حکومت، شما توقع دارید من حالم خوب باشد و حرف حساب بگویم؟ از من توقع نداشته باشید. راهحل همان است که وزارت مبارزه علیه مواد مخدر گفته است. اگر ارادهی مبارزه علیه مواد مخدر وجود دارد، بهانه و دایر کردن ورکشاپهای مبارزه با مواد مخدر، ره به جایی نمیبرد. مردم هم نمیخواهند بفهمند که کشت و تولید مواد مخدر از منظر قانون، اخلاق، شرع و هر ارزش دیگری که شما سراغ دارید، حرام است. فقط باید زور گفت و مقتدرانه علیه مواد مخدر شامل شد. ملاحظههای خانوادگی هم باید کنار گذاشته شود، یعنی نشود که مثل قضیهی کابل بانک، یک دزد را در زندان بیاندازد و از دزد دیگر برای حکومتداری خوب، خواهان مشاوره شود. باید هرچه قاچاقبر است، در لیست سیاه حکومت قرار بگیرند.
این یک بررسی تازه بود که خدمت شما چیز شد!
