وکلای مجلس کجایند؟

قانون اساسی تعداد دقیق اعضای مجلس نمایندگان را 249 نفر می‌داند. بعد از هر دوره انتخابات پارلمانی، ما یک روز شاهد ادای سوگند وکلای محترم هستیم و آن روز را روز افتتاح پارلمان می‌خوانند. در این روز مبارک، 249 وکیل، در محضر رییس جمهور و بد و بلای دیگر، سوگند وفاداری به قانون، منافع ملی، مصالح موکلان و عزت اسلام عزیز یاد می‌کنند. بعد از چند روز، تلاش‌ها برای انتخاب هیئت اداری شروع می‌شوند؛ در حالی ‌که هنوز دهان‌شان تفت ادای سوگند را می‌دهد، انتخاب رییس پارلمان به مشکل بر‌می‌خورند. چند نفر خود را برای ریاست کاندید می‌کنند. گلاب به ‌رو، چیز شروع می‌شود. هر‌یکی از کاندیدای ریاست پارلمان، چه کمپاین و چه هزینه‌ای که نمی‌کنند. این‌که ریاست پارلمان چه امتیازی دارد، بماند سر جایش! اما این‌که بقیه از انتخاب رییس چه به‌دست می‌آورند، مطرح است. آن‌ها ممکن است به خیلی چیزها برسند‌ و به تنها چیزی که نمی‌رسند، ادای دین‌شان نسبت به موکلان و مردم است. ممکن است به نظر برسد که من فحاشی می‌کنم؛ اما زد‌و‌بند‌های وکلا را در دورهای قبلی دیدیم و همان کافی که آقای عبدالرووف ابراهیمی امروز رییس پارلمان افغانستان می‌باشد. نمی‌خواهم به رییس پارلمان توهین کنم و نیز نمی‌خواهم از روی او به موکلانش بی‌احترامی کنم. از او و موکلانش نیز می‌خواهم در این زمینه فرق قایل شوند. به هر صورت، نمی‌خواهم از پارلمان بگذرم. پارلمان جای 249 وکیل است، 249 نفری که به نمایندگی از تمام مردم افغانستان، روی مشکلات و راه‌چاره‌ها، باید بحث و تبادل نظر کنند. بر اعمال حکومت نظارت بکنند. نگذارند قانونی در این مملکت عزیز و تاج سر ما، نقض شود. مدافع حقوق مردم و قانون باشند. تا جایی ‌که بزرگان مملکت این کشور را از بیخ خراب کرده، می‌توان گفت که پارلمان با انبوه کار و مسئله مواجه است. اما متأسفانه چند سال است که از 249 نفر عضو این خانه‌ی ذلت، چپلی کم، 49 نفر روزانه تشریف دارند و هیچ کاری هم نمی‌کنند. بقیه‌ی وکلا کجایند؟ مردم به آن‌ها رای داده‌اند که از خانه‌‌ای به‌نام پارلمان، مراقب منافع و مصالح مردم باشند، یا این‌که هفته‌ی یک روز هم به مجلس سر نزنند و سر از وزارت‌خانه‌ها برای منصوب کردن دختر خسر یا دختر‌ خاله‌ی‌شان در‌بیاورند؟ دقیقاً یکی از دلایلی که آقای رییس جمهور وزرای خویش را برای گرفتن رای اعتماد به پارلمان نمی‌فرستد، غیرحاضری گله‌ای وکلا می‌باشد. رییس اجرایی نیز در این قسمت با رییس جمهور موافق است و از ارسال وزیران خویش خودداری می‌فرماید. بعد آقای رییس مجلس هر روز از تلویزیون داد می‌زند که سرپرست‌های وزارت‌خانه‌ها غیرقانونی و نامشروع اند و حکومت باید نامزدوزیران خویش را به مجلس معرفی بکند. حالی او رییس صاحب پارلمان، قربان همو ادبیاتت شوم که مثل موترهای کهنه‌ی روسی هر لحظه روشن و خاموش می‌شود، اگر این ‌قدر نگران قانون و مشروعیت امور و شخصیت‌های کشور هستی، تو را به مشروعیت شخصی خودت قسم، یک‌بار از این وکلای نامحترم که هر روز غیرحاضری می‌کنند، بپرس که مشروعیت این وکلا و در کل مشروعیت پارلمان از کجا می‌آید؟ خیر است یک روز به‌جای فریاد کشیدن سر رییس جمهور، از طریق تلویزیون به ما بگو که وکلای محترم خانه‌‌ی خاله‌‌ی‌شان رفته، به‌زودی دوباره به مجلس بر‌می‌گردند. شاید ما قبول کنیم که بلی، ما پارلمان داریم، پارلمان ما وکیل دارد، وکیل ما خاله دارد، خاله‌‌اش‌ خانه دارد، خانه‌‌اش راه دارد، راهش‌ دراز است، بناءً یک هفته می‌گذرد تا مراسم رفتن به خانه‌ی خاله و برگشتن از خانه‌ی خاله انجام شود. اما تا جایی ‌که با وکیل شدن، غیرت آدم چند برابر می‌شود، بناءً خانه‌ی خاله رفتن هم منتفی است. شاید شما فکر کنید که وکلا این روزها مصروف چانه‌زنی با حکومت اند، این‌که به کدام وزیر رای اعتماد بدهند، به کدامش ندهند، چه مقدار پول از طرف حکومت گیر‌شان می‌آید و چه مبلغی را نامزد‌وزیران احتمالی پیش‌نهاد می‌کنند. ممکن است حق با شما باشد، ممکن است با شما نباشد. اگر حق با شما باشد، که با شماست، اما اگر با شما نباشد، با کیست؟ بعضی از نخبگان جامعه می‌گویند، حق با کاروان افغانستان به لندن رفته تا در نشست وزرای خارجه‌ی کشورهای عضو ناتو شرکت نماید. برای اثبات این ادعا، نخبه‌ها دلیل دارند. دلیلش این است: وقتی کاروان افغانستان به لندن رسید و در مقر مورد نظر لنگر انداخت، یکی از بی‌عقل‌های جهان وقتی هر‌دو داکتر ما را دید، پوزخند زد و گفت، کدام داکتر دیگر نداشتید که همراه خود می‌آوردید؟ کدام‌تان رییس جمهور و مسئول این سفر هستید و کدام‌تان برای د‌ِکور هیئت تشریف آورده‌اید؟ چون ما فقط با یکی کار داریم. اما یکی از داکتران ما گفت: برادر انگلیسی! آیا گاهی شنیده‌ای که بعضاً زنان دوقلو، سه‌قلو، چهارقلو و حتا 11‌قلو می‌زایند؟ آن مرد گفت، بلی، شنیده‌ام؛ اما چه ربطی به دونفره آمدن شما دارد؟ داکتر دیگر گفت: مادر انتخابات کشور ما، دوقلو زاییده! ما فعلاً دوقلوی سیاست افغانستان هستیم و با هم وحدت ملی را به نمایش می‌گذاریم. آن ابله قناعت کرد و دست از بهانه‌تراشی برداشت. چیز‌ دیگری که حضور حق را در قالب کاروان افغانستان ثابت می‌کند، این است که هوتل‌های لندن پر از مهمان افغانستانی شده، این‌که هزینه‌‌ی هر فرد در جریان این سفر چند می‌شود و حضور هریک چقدر به‌جاست، بماند تا برگشتن کاروان ما از سفر! اما فعلاً باید روی وکلای غیرحاضر، فکر کنیم و تلاش کنیم درجه‌ی حیای این وکلا را بالا ببریم!‌