نه بابا! جای نگرانی نیست

شماری از دانشجویان دانشگاه ننگرهار از حضور دانشجویان وابسته به گروه‌های تندرو و مسلح در این دانشگاه خبر داده‌اند و شکایت کرده‌اند که حضور دانشجویان وابسته به گروه‌های مسلح، نظم تحصیلی در این دانشگاه را به‌هم ریخته است. آن‌ها از آینده‌ی حضور این تیپ دانشجویان ابراز نگرانی کرده و دولت مرکزی را متهم به بی‌توجهی می‌نمایند. تظاهرات‌ چندی با پرچم‌های سیاه، سفید و سبز و شعارهای زننده، بسته کردن دانشگاه در روزهای تظاهرات و بسته نمودن راه‌ها و کشاندن به زور دانشجویان دیگر به صف تظاهرات و شعارهایی که بر در و دیوار این دانشگاه نوشته شده‌اند، دلایل واقعی بودن ادعای این دانشجویان اند. سرپرست این دانشگاه که مثل خیلی از والی‌ها و مشاورهای دولت مرکزی نگران پست و مقامش است، می‌گوید که بلی! برخی از گروه‌ها وجود دارند که علیه منافع ملی تلاش می‌کنند؛ اما‌ (به امای این سرپرست توجه کنید! شما را به قیماق لیلی که از طرف وزارت صحت عامه فاقد اعتبار قلم‌داد شده قسم)… ‌تلاش‌ها برای جلوگیری از فعالیت این گروه‌ها جریان دارند. این تلاش‌ها به‌صورت عمده و در چارچوب بنیادین، شامل تلاش‌هایی می‌شوند که در آینده‌ی نزدیک، این فرهنگ کهنه را به کلی از بین ببرد! سرپرست دانشگاه ننگرهار پرده از روی این تلاش‌ها برداشته می‌گوید که فعالیت‌های تربیوی برای بِه‌سازی تربیت این گروه‌های وابسته به سازمان‌ها و جریان‌های مسلح جریان دارند. تا جایی ‌که علم و دانش اجازه می‌دهد، از گفته‌های سرپرست این دانشگاه برمی‌آید که همین فردا پس فردا بیایید یک جای جمع شویم و برای خود این سرپرست کمپاین تربیوی راه‌اندازی کنیم. آدم چه‌قدر دیگر باید به بلوغ برسد که فرق مهره‌های خطرناک را با مهره‌هایی که از روی ضعف تربیت مشکل خلق می‌کنند، بگیرد؟ از وزارت اطلاعات و فرهنگ هم کمک بخواهیم که در زمینه‌ی فرهنگی شکایات دانشجویان این دانشگاه و منش فرهنگی استادان و سرپرست این دانشگاه به مدت 30 ثانیه یک کنفرانس برگزار نماید. البته اگر بتوانند تعریفی از فرهنگ و زمینه‌ی فرهنگی اقدام‌های خشن و مغایر با اصول مروج را ارائه کنند. از گفته‌های دانشجویان معترض می‌توان به این نتیجه رسید که اخلال کار و تولید زور در جهت منافع گروه‌های مسلح و مخالف، رو به افزایش است. این مسئله نگران‌کننده است، البته برای من مهم نیست که سرپرست این دانشگاه چه می‌گوید و چه ترفندی را برای تغییر تربیت دانشجویان متهم به فعالیت‌های تخریب‌کارانه در دست دارد. مهم این است که قضاوت‌های وزارت تحصیلات عالی در این زمینه چه است. من مطمئنم که وزارت تحصیلات عالی در این زمینه هیچ‌چه برای گفتن ندارد. زیاد که به شأن و غیرت این وزارت بربخورد، از طریق سخنگوی خویش به ما اعلام خواهد کرد که ما به هیچ دانشجو و هیچ گروهی اجازه‌ی هم‌چو فعالیت‌ها را نخواهیم داد. البته این بیانیه‌ی غرا را در حالی اعلام می‌نماید که فعالیت‌های گروه‌ها و دانشجویان نام‌برده عملاً جریان دارند، دیوارهای دانشگاه را با شعارهای هم‌چون «زنده باد فداییان!» مزین کرده‌اند. با این حال، به نظر من، جای هیچ نگرانی‌ای نیست. چون هنوز‌ ملا عمر آن‌جا کمپ نزده، به دانشجویان علم الکشتار عرضه نمی‌کند. حکمت‌یار هم آن‌جا کورس تربیه‌ی انتحاری باز نکرده است؛ مثلاً ما هیچ‌وقت نشنیده‌ایم که از تلویزیون ملی یا کدام رسانه‌ی دیگر اعلام شده باشد که اولین دور دانشجویان کورس تربیه‌ی انتحاری آقای انجنیر از دانشگاه ننگرهار فارغ شدند و به‌زودی در شهرهای مهم افغانستان، اثبات دانش خواهند کرد. از این گذشته، حقانی هم اعلامیه صادر نکرده که ما با همت یک جمع از جوانان مسلمان، یک میدان تمرین اسلحه‌ی سبک در دانشگاه ننگرهار باز کردیم و امیدواریم که الگوی خوبی برای سایر دانشگاه‌ها باشیم. قسم می‌خورم تا حال چنین خبری از هیچ رسانه‌‌ای نشر نشده باشد. بناءً، ما با شدت هرچه تمام، در حمایت از وزارت تحصیلات عالی که وظیفه‌ی ما می‌باشد، اعلام می‌کنیم که جای نگرانی نیست و دوست‌داران آن دانشگاه می‌توانند راحت چای و چلم‌شان را میل بفرمایند. در ضمن، جا دارد از کسی که به نمایندگی از وزارت تحصیلات عالی سخن گفته، ابراز تقدیر نمایم. نمی‌شود که آدم مثل بعضی‌ها همیشه مشغول تکفیر باشد. باید گاهی تقدیردانی خویش را به روی بزرگان و علی‌الخصوص آن‌هایی که مواظب سرنوشت ملت هستند، باز نمود و آن‌ها را شدیداً تقدیر نمود. بعید از حس شنوایی ما نخواهد بود، اگر آن نماینده‌ی وزارت تحصیلات عالی بگوید که ما تا حال هیچ گزارشی در این زمینه به‌دست نیاورده‌ایم و در حالی که هیچ گزارشی نه از سوی دانشگاه ننگرهار و نه از سوی همان جریان‌های مسلح که متصور است، به‌دست نیاورده‌ایم، از کادر رهبری و مدیریتی این دانشگاه می‌خواهیم که متوجه دانشجویان عزیز باشند و تلاش کنند که دانشجویان و جوانان عزیز را به مسایل اکادمیک متوجه بسازند؛ چرا که وظیفه‌ی آن‌ها، فراگیری مسایل اکادمیک می‌باشد، نه پرداختن و مصروف ساختن خود به مسایل سیاسی! دانشگاه یک محل اکادمیک است، محل اکادمیک به این معنا که اگر یک دانشجو خوب به این مسئله توجه کند، می‌تواند پوهاند شود. اما اگر تحرکات سیاسی داشته باشد، قطعاً که دانشگاه جای علم و دانش است، نه تحرکات سیاسی! لذاست که از علم و دانش دور می‌ما‌ند! شاید به همین دلیل است که خیلی از بزرگان ما هنوز تعریف درستی از وظیفه و مسئولیتی که به آن‌ها واگذار شده، ندارند.