روزنامه گاردین گزارش داده است که طالبان یک دختر ۱۹ ساله و کارفرمای ۴۲ ساله و متأهلاش را در یکی از حوزههای پولیس، مجبور به ازدواج کردهاند.
این رسانه امروز (دوشنبه، ۲۴ جدی) با نشر گزارشی گفته است که این رویداد در ماه جولای سال ۲۰۲۴ میلادی در یکی از محلات فقیرنشین کابل رخ داده است.
در گزارش گاردین از این دختر به اسم مستعار «سمیرا» و از کارفرمایش به اسم مستعار «محمد» نام برده شده است.
براساس این گزارش، سمیرا با بیش از بیست زن دیگر در یک کارگاه قالینبافی که در زیرزمین یک ساختمان نیمهکاره در یک محلهی فقیرنشین کابل قرار داشت و از سوی محمد ۴۲ ساله مدیریت میشد، کار و ماهانه مبلغ هفت هزار افغانی معاش دریافت میکرد.
طبق این گزارش، در یکی از روزهای ماه جولای سمیرا برای دریافت معاش خود به کارگاه قالینبافی مراجعه میکند و دم در کارگاه منتظر بوده است تا کارفرما غذای ظهرش را تمام و معاش او را پرداخت کند.
در گزارش گاردین به نقل از این دختر ۱۹ ساله آمده است که در همین حال محتسبان امر به معروف و نهی از منکر طالبان متوجه و به او نزدیک شدند.
سمیرا گفته است که طالبان از او پرسیدند که «این مرد (کارفرما) چه نسبتی با تو دارد؟ چرا تنها هستی؟ اینجا چه کار میکنی؟ چطور اجازه میدهی چنین چیزی اتفاق بیفتد؟ چرا با مردی که محرم تو نیست، همراه هستی؟»
او افزوده است: «هرچقدر از من سؤال پرسیدند، پاسخی نداشتم، چون با الفاظ توهینآمیز و ناسزا مرا خطاب میکردند. ما را داخل موترشان انداختند و به پاسگاه پولیس بردند.»
براساس گزارش گاردین، مأموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان سمیرا و کارفرمایش را به اتهام «روابط نامشروع» بازداشت و به یک پاسگاه پولیس منتقل کردند و از آنان خواستند تا خانوادههایشان را حاضر کنند.
سمیرا گفته است که او از ترس شمارهی تماس پدرش را نتوانست به طالبان بدهد و شمارهی خواهرش «یاسمین» و شوهرش را داد.
در گزارش گاردین آمده است که یاسمین و شوهرش بهدلیل ترس از امنیت سمیرا و اینکه ممکن است زندانی شود، به طالبان گفتند که او و محمد (کارفرما) نامزد هستند. طبق گزارش، خانوادهی محمد نیز بهدلیل ترس بهانه کردند که آنان نامزد هستند.
براساس این گزارش، طالبان بدون هیچ تحقیق بیشتری، سمیرا را مجبور کردند که با کارفرمایش ازدواج کند و مراسم ازدواج آنان همان روز در پاسگاه پولیس برگزار شد و تنها شاهد آن خواهر و شوهرخواهر سمیرا و پدر محمد بودند.
در این گزارش آمده است که طالبان پس از برگزاری مراسم ازدواج، آنان را به خانهی محمد بردند، اما کابوس سمیرا به اینجا به پایان نرسید و با مطلع شدن خانوادهاش از این ماجرا ادامه یافت.
مطابق این گزارش، پدر، برادر بزرگتر و کاکای سمیرا زمانی که از این ماجرا باخبر شدند، به خانهی محمد آمدند و سمیرا را با چوب و بیل لتوکوب کردند؛ در حدی که زخمهای روی پیشانیاش پس از شش ماه قابل مشاهده بوده است.
پدر سمیرا گفته است: «آبرویم رفت. چطور میتوانم با همسایهها و جامعه روبهرو شوم؟»
یاسمین، خواهر سمیرا گفته است که او تلاش کرد پدرش را قانع کند و سمیرا را به خانه بازگرداند، اما بیفایده بود.
او گفته است: «بارها عذرخواهی کردم و گفتم که سمیرا هیچ کار اشتباهی نکرده و این یک سوءتفاهم بوده است. از او خواستم که اجازه دهد سمیرا برگردد، اما هیچکس گوش نداد، حتا مادرم.»
براساس گزارش، سمیرا همچنان با محمد و همسر اول و فرزندانش زندگی میکند و میگوید که با افسردگی دستوپنجه نرم میکند و تنها جایی که میتواند برود خانهی خواهرش یاسمین است.
او گفته است که پدر و مادرش با او صحبت نمیکنند و افزوده است که مردان خانوادهاش «هیچ فرقی با طالبان ندارند».
شهرزاد اکبر، رییس پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان و رییس نهاد حقوق بشری «رواداری» گفته است که مواردی همانند اتفاقی که برای سمیرا رخ داده است نادر نیست، اما بسیاری از زنان از بیان کردن آن میترسند.
او گفته است: «قدرت طالبان برای ازدواج دادن افراد در قانون مشخص نیست. مقامهای طالبان خود را محق میدانند که دربارهی زندگی و آزادی مردم تصمیمگیری کنند، بدون هیچ پیآمدی.»
از زمان تسلط دوبارهی طالبان بر افغانستان، موارد مختلفی از ازدواجهای اجباری زنان و دختران، بهویژه با افراد این گروه گزارش شده است.
اما این گروه در عین حال ادعا میکنند که از دهها مورد ازدواج اجباری جلوگیری کرده است و مانع چنین ازدواجهایی میشود.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژهی حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز به گاردین گفته است که گزارشهای متعدد از ازدواج اجباری و ازدواج کودکان بدون هیچ مجازاتی دریافت کرده است.
