اولین سالگرد 24 جوزای پارسال را برای عالی جناب رییس جمهور، رییس اجرائیه، معاونین طرفین، مشاورین معاونین طرفین، محافظین مشاورین معاونین طرفین، دوستان و دشمنان محافظین مشاورین معاونین طرفین و همینطور برای دوستان و دشمنان رییس جمهور، رییس اجرائیه، معاونین طرفین و مشاورین معاونین طرفین از صمیم قلب تبریک و تهنیت گفته، برای این همه آدم طول عمر، عرض صحت، عمق کار و ارتفاع خرد آرزو دارم (از اینکه معمولاً من به آرزوهایم نمیرسم، شرمنده ام. امیدوارم ببخشید!).
24 جوزای پارسال یاد تان است؟ پارسال در بیست و چهارم جوزا، کارهای مختلفی صورت گرفت. انگشتان یک تعداد از هموطنان ما قطع شد و این اتفاق برای طالبان مبارک بود، برای مردم چیزی جز درد به ارمغان نیاورد، برای حکومت تقریباً بیتفاوت تمام شد.
در 24 جوزای سال پار، دستور صادر شد که شکم گوسفندان سیر شود، خوب سیر شد! گوسفندان وارد بازیهای سیاسی شد، به قدرت رسید، امکانات و منابع را قبضه کرد، پس برای گوسفندان مبارک و میمون است. مردم هر روز گرسنه و گرسنهتر شد، دوباره برای مردم چیزی جز درد به ارمغان نیامد! رییس جمهور از این مسئله خرسند، رییس اجرائیه را نمیدانم چه کشید، احتمالاً درد کشیده باشد، آری؟!
در 24 جوزای پارسال، جامعه جهانی کمک کرد که افغانستان انتخابات شفاف، سالم و مثبت داشته باشد، میلیونها دالر کمک کردند. انتخابات نه شفاف بود، نه سالم و نه مثبت! گرچه بعد از انتخابات تا ماهها کارشناسان آن را انتخابات گوسفندی میخواندند اما به نظر من، انتخابات پارسال، انتخابات گوسفندی نه که انتخابات شدیداً انسانی اما از نوع افغانی اش بود. در این انتخابات افغانی، جگر یک تعداد از افغانها خون اما از یک تعداد دیگر آخ جون!! شد. جامعهی جهانی حدوداً اسهال شد. پس انتخابات افغانی پارسال، برای یک عده مبارک و میمون تمام شد، برای عدهی دیگر از افغانها و جامعهی جهانی چنان تمام شد که شما میتوانید آن را از اسهال شدن جامعهی جهانی درک کنید!
حالا یک سال از آن انتخابات میگذرد. هرچند که آمار هیچگاهی در افغانستان قد نکشید و جا باز نتوانست اما گراف بیکاری صعودی، فاصله نان و مردم به اندازهی یک کیلومتر عمودی و امید به آینده روز به روز در حالت سقوطی قرار میگیرند. در عرصهی امنیت که داعش رسیده، کار داعش و طالب به ربایش، کار مردم به خواهش و کار دولت به سازش رسیده. جا دارد تمام این موارد را به پارلمان صادق، متعهد و کارآی افغانستان تبریک بگوییم. آقا وکیل نگو درد سل بگو! نماینده نگو رباینده بگو! پارلمان نگو، چورلمان بگو! مجلس نگو، مفلس بگو! دزد بگو! اتهام قاچاق و رشوهخواری هم بماند سرجایش که هیچ یکی مرد نشد اتهام وارده برخود را دفع و رفع نماید!
در فاصلهی یک سال، منفکیها تقریباً ملی، تقرریها تقریباً خانوادهگی و داستان تقرر والیها حیثیتی شده و به خیمهبازی رسیده اند. این وضع را حتی میتوان به حامیان آنهای که علم را بدست امرخیل داد و شکم گوسفندان را پر کرد، تبریک گفت. پس تبریک باشد! ملت افغانستان، اما هنوز هم سلحشور، غیور، مومن و فداکار تشریف دارند.
بعد از 24 جوزای پارسال، حکومت، وحدت ملی شد. اختلافها به شدت عِلّی شد. جالب اینجاست که امرخیل جایزهی بهترین شخصیت سال را از طرف یک نهاد دریافت کرد. حالا تصور کنید ایشان در انتخابات بعدی وارد میدان رقابت شده و رییس جمهور این مملکت شود. وحدت ملی را میتوان شرکای وحدت ملی تبریک گفت و اختلافهایش را به دشمنان مردم! سهم مردم هنوز هم رنجی است که هر شب و روز باید بکشند.
بعد از 24 جوزای پارسال، انتخابات پارلمانی به مشکل خورده، جیب دولت خالی، عالی جناب دنبال ماستمالی و وضع وکلا مثل همیشه عالی! برای قانون تسلیت و برای قانونگذاران مست و مجریان پست از حالا تا هر زمانی که هست، تهنیت باد! صداقت، شهامت، و متانت هم بماند برای قیامت. راستی ترکیب زندانیها نمادی از وحدت ملی نشده هنوز؟
بعد از 24 جوزای سال پار، شمال کشور جنوب شده، یک عده مشوش اما یک عدهی دیگر میخندند و میگویند که خوب شده! زندان طبیعی ولایات مرکزی که قرار بود بشکند، نشکست. نمایندگان این ولایات به جای اینکه از یخن رییس جمهور بگیرد و بپرسد که وقتی مرد شکستن این زندان نیستی، چرا قول دادی، چسبیده به جان زهیر مظلوم و خانم مرادی مظلومتر! بامیان میسوزد، مهم نیست! چهار وکیل و استاد خلیلی نسوزد، مهم است.
