نامه‌ی دختر دانش‌آموز به جهان: صدای زنان و دختران افغانستان در گلوی‌شان خفه شده است

شبکه خبری سی‌بی‌اس، نامه‌های دختران افغانستان به جهان را که کارمندان رسانه از دانش‌آموزان یک مکتب مخفی دریافت کرده‌اند، نشر کرده است.

در یکی از این نامه‌ها، دختری از جهان خواسته است که صدای زنان و دختران افغانستان که در گلوی‌شان خفه شده و توان فریادزدن ندارند را بشنود.

او نوشته است: «شما افغانستان را نمی‌بینید؟ مردم بی‌پناهی که بدون جرم در زندان‌ها و کوچه و پس‌کوچه‌ی شهر بی‌صدا جان می‌دهند، یعنی این حقوق بشر است؟ این فقط گفته‌های من نیست، حرف‌هایی است که مردم کشورم اجازه‌ی بیانش را ندارند.»

سی‌بی‌اس چندین نامه از دختران افغانستان به جهان را نشر کرده است.

خبرنگاران این رسانه اجازه یافته‌اند از یک مکتب مخفی در گوشه‌ای از کابل بازدید کنند.

سی‌بی‌اس نوشته است که دانش‌آموزان ۱۴ تا ۱۶ ساله، تیم این رسانه را با درخواست برای رساندن پیام‌های عمیقا شخصی که هرکدام با دست نوشته بودند، شگفت‌زده کردند.

آنان از جهان بیرون خواسته بودند برای‌شان کمک کند تا از شرایطی که پس از بازگشت طالبان پیش آمده است، نجات یابند.

سی‌بی‌اس نوشته است که این دانش‌آموزان و آموزگاران‌شان در برابر رژیم طالبان ایستادگی می‌کنند؛ حاکمانی که پس از بازپس‌گیری کنترل کشور، آموزش را برای همه‌ی دختران بالاتر از صنف ششم ممنوع کردند.

این رسانه برای حفاظت از دانش‌آموزان و آموزگاران‌شان، تمام اطلاعات مربوط به هویت آنان را حذف کرده است.

سی‌بی‌اس نوشته است که تأکید بر میزان خطری که این دختران با رفتن به مکتب زیرزمینی متحمل می‌شوند، دشوار است.

این دانش‌آموزان تا حد امکان لباس‌های محافظه‌کارانه می‌پوشند و برای جلوگیری از جلب توجه، چیزی جز قلم و کتابچه با خود حمل نمی‌کنند. برخی آنان حتا تکه‌های پارچه را در کیف‌های خود می‌گذارند تا اگر توسط مأموران امر به معروف طالبان متوقف شدند، بتوانند بگویند که فقط به درس خیاطی می‌روند.

یکی از دختران گفته است: «ما از طالبان می‌ترسیم. ممکن است ما را بازداشت کنند.»

عبدالقهار بلخی، سخن‌گوی وزارت خارجه‌ی طالبان در پاسخ به پرسش درباره‌ی ممنوعیت رفتن دختران بالاتر از صنف ششم به مکتب گفت: «این یک نوع خاص از نظام آموزشی و سیستم تحصیلی است و فعلا متوقف شده است.» او اصرار داشت که این وضعیت «به معنای سلب حقوق اساسی آنان برای آموزش نیست».

اما این استدلال برای بسیاری قابل درک نیست؛ از جمله برای زنان و دخترانی که در زیرزمین کابل درس می‌خوانند.

آموزگار اصلی این مکتب زیرزمینی یک زن ۲۵ ساله است. زمانی که طالبان تحصیل زنان در دانشگاه‌ها را ممنوع کردند، در سال آخر دانشگاه بود و برای دریافت مدرک عالی در رشته‌ی علوم تحصیل می‌کرد.

او گفت که «این صنف‌ها را برگزار می‌کنم، چون نمی‌خواهم این دختران مانند زنان ۲۰ سال پیش بی‌سواد و کم‌سواد باشند».

در پایان صنفی که خبرنگاران این رسانه‌ی امریکایی از آن بازدید کرده، دانش‌آموزان نامه‌هایی به آنان دادند، به امید این‌که صدای آنان را به جهان برسانند.

یکی از دانش‌آموزان گفت: «نمی‌خواهم درباره‌ی رویاهای بزرگم برای شما بگویم. من چیزهایی را می‌خواهم که هیچ‌کس نباید مجبور باشد رویای داشتن‌شان را در سر بپروراند. من حقوق می‌خواهم: حق تحصیل، حق کار، حق انتخاب و حق ساختن آینده‌ی خودم. آیا واقعا درخواست زیادی است؟»

او افزوده است: «جهان، من از تو یک زندگی عادی می‌خواهم؛ زندگی‌ای که در آن داشتن نان یک رویا نباشد، کار کردن وابسته به شانس نباشد و امنیت و آزادی خیال‌پردازی نباشند.»