نصیراحمد فایق، نمایندهی افغانستان در سازمان ملل متحد میگوید زنان باید در شکلدهی هرگونه روند سیاسی برای آیندهی افغانستان حضور مستقیم و معنادار داشته باشند.
فایق این اظهارات را در نشستی با عنوان «زنان، صلح، عدالت و مصالحه ملی در افغانستان» که روز دوشنبه (۳۰ سنبله) در حاشیه هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد برگزار شده بود، مطرح کرد.
نمایندهی افغانستان در سازمان ملل گفت که مشارکت زنان را نمیتوان به «حضور نمادین» یا مشورتهای موازی و جدا از روند اصلی سیاسی محدود کرد.
او گفت که شیوه سخن گفتن جامعهی جهانی دربارهی زنان افغانستان باید تغییر کند.
فایق گفت: «زنان افغانستان را نباید تنها به چشم قربانیان نیازمند حمایت نگریست؛ بلکه آنان کنشگران سیاسی و رهبرانی هستند که باید حضوری مستقیم و معنادار در شکلدهی به هرگونه روند سیاسی آینده در مورد کشور خود داشته باشند.»
او تأکید کرد که اگر بخواهیم افغانستان به پیش برود و به توافق سیاسی، مشروع و پایدار دست یابد، زنان باید در میز تصمیمگیری حضور داشته باشند.
آقای فایق مشکلات افغانستان را فراتر از نگرانیهای بشردوستانه یا حتا بازگشایی مکاتب دخترانه دانست و گفت اگرچه این موارد اهمیت دارند، اما نباید به این مسائل تقلیل داده شود، بلکه چالش اصلی بسیار عمیقتر است و نیازمند «رویکرد جامع و کلنگر» است.
بهگفتهی او، تلاشهای کنونی هنوز نتوانسته است مسیر ملموس و پاسخگو ایجاد کند که در آن مردم افغانستان بتوانند ارادهی سیاسی خود را اعمال کنند و آیندهی کشورشان را با کرامت رقم بزنند.
در حالی که پنج سال از بازگشت نظامی طالبان به قدرت میگذرد، افغانستان همچنان با چالشهای عمیق سیاسی، بشردوستانه، اقتصادی، اجتماعی و حقوق بشری روبهرو است. با وجود تعاملات دیپلماتیک مستمر از طریق سازوکارهای گوناگون بینالمللی، دستیابی به یک توافق سیاسی «پایدار، عادلانه و فراگیر» همچنان دشوار و دور از دسترس باقی مانده است. در کانون این چالشها، جایگاه زنان افغانستان در آیندهی کشور قرار دارد.
فایق میگوید به مدت پنج سال، زنان و دختران افغانستان با محرومیت نظاممند از آموزش، اشتغال و مشارکت در عرصههای عمومی مواجه بودهاند. بااینحال، آنان همچنان در برابر این طرد شدن مقاومت میکنند، جوامع را سرپا نگه میدارند، از آموزش حمایت میکنند، مدافع حقوق بشری خود هستند و برای آیندهای متفاوت تلاش میکنند.
او در نشست دیروز گفت که هماکنون چارچوبهای مهم حقوقی و سیاسی بینالمللی، از جمله قطعنامه ۱۳۲۵ شورای امنیت، دستور کار گستردهتر «زنان، صلح و امنیت»، کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) و سایر قطعنامهها و اسناد مرتبط سازمان ملل متحد، برای حمایت از زنان وجود دارد.
بهگفتهی او، اکنون چالش فقدان تعهدات نیست، بلکه «شکاف میان این تعهدات و اجرای آنها» است.
آقای فایق در نشست «زنان، صلح، عدالت و مصالحه ملی در افغانستان» گفت که آیندهی افغانستان باید در نهایت توسط مردم آن تعیین شود.
او طالبان را تنها «یکی از طرفهای ذینفع» در افغانستان دانست که نمیتوانند به تنهایی نمایندهی تنوع و آرمانهای مردم آن کشور باشند.
فایق گفت که هر ترتیبات سیاسی اگر از طریق «زور، طرد یا ارعاب» تحمیل شود، پایدار نخواهد بود و یک فرآیند بینالمللی در مورد افغانستان نیز تنها در صورتی میتواند معتبر باشد که همهی شهروندان و بهویژه زنان، در تعیین مسیر آن مشارکت داشته باشند.
نمایندهی افغانستان در سازمان ملل متحد، از جامعهی جهانی خواست که در ایجاد فضا و بستر سیاسی کمک کنند که به مردم افغانستان امکان دهد تا آیندهای صلحآمیزتر، عادلانهتر، فراگیرتر و مشروعتر برای کشورشان رقم بزنند.
