سهم زنان افغانستان در پیشرفت کشورشان

[su_label]واشنگتن پست/ لورا بوش[/su_label] +
[su_label]ترجمه: معصومه عرفانی[/su_label]

پانزده سال قبل، اگر شما زنی بودید در افغانستان، ممکن بود به دلیل خندیدن در بین مردم یا پوشیدن کفش‌هایی که وقت راه‌رفتن صدا ایجاد می‌کردند مورد ضرب‌وشتم قرار بگیرید. ممکن بود برای تنها خارج‌شدن از خانه، بدون همراهی یک سرپرست مرد، کتک بخورید یا کشته شوید. زنان، پوشیده در برقع‌های‌شان، تبدیل به غریبه‌هایی شده بودند. آن‌ها عادت کرده بودند که در صف‌های نانوایی در کابل، یکدیگر را از طریق صداهای‌شان یا چهره‌های کودکان مذکری که آن‌ها را همراهی می‌کردند، شناسایی کنند. امروز یکی از آن زنان، نسیمه رحمانی، یک وکیل و استاد برجسته است که برای گرفتن مدرک دکترای خود تلاش می‌کند.
و او تنها نیست. زنان افغانستان درحال تغییردادن زندگی خود و ملت خود هستند. پانزده سال قبل، کم‌تر از 5000 دختر در مکاتب ابتدایی درس می‌خواندند. اما خیلی زود این تعداد از 3 میلیون عبور کرد. 36 درصد از معلمان زن هستند. زنان در دولت 69 کرسی را در پارلمان به خود اختصاص داده‌اند. 4 وزیر زن و دو والی زن در افغانستان وجود دارد. هزاران زن تجارت‌های شخصی خود را راه‌اندازی کرده‌اند.
روز سه‌شنبه، روز جهانی زن، موسسه جورج دبلیو بوش کتاب جدیدی را با عنوان «ما زنان افغانستان هستیم: آوای امید» معرفی می‌کند. در این کتاب داستان‌های الهام‌بخش بسیاری مانند داستان زندگی نسیمه رحمانی وجود دارد که برای ما، هم یادآور چالش‌هایی است که زنان افغانستان با آن مواجه هستند و هم موفقیت‌های فوق‌العاده‌ای که به آن دست یافته‌اند.
یافتن کشور دیگری که زنان آن در مدتی کوتاه علی‌رغم موانع بسیاری که با آن روبه‌رو بودند، به چنین دستاوردهای قابل‌توجهی دست یافته‌ باشند، دشوار است. زنان در ایالات متحده، در سال 1920 به حق رای دست یافتند، اما تنها در سال 1969 بود که تقریباً تمام دانشگاه‌های برتر آیوی لیگ آغاز به پذیرش زنان کردند. در سال 1961، تنها 20 زن در کنگره حضور داشتند. در عصر تویتر و اینستاگرام، سخت است که به خاطر بیاوریم ایجاد تغییراتی حقیقی زمان زیادی را در بر می‌گیرد.
ما نباید چالش‌هایی که زنان افغانستان هنوز با آن درگیر هستند را دست‌کم بگیریم. در اواخر ماه جاری، در این کشور سالگرد قتل وحشیانه‌ی زنی جوان به نام فرخنده است که به اتهام دروغین سوزاندن قرآن، توسط اراذل و اوباش خیابانی کشته شد. گزارش‌های متعددی از حمله به مکتب‌های دختران و حمله به دانش‌آموزان دختر ثبت شده است. در ماه جولای گذشته، در ولایت هرات به صورت سه دختر 16 تا 18 ساله که در مسیر رفتن به مکتب بودند، اسید پاشیده شد. خشونت علیه زنان هم‌چنان یک مشکل جدی باقی مانده است.
بااین‌حال، من ناامید نیستم. من امیدوارم چراکه که شاهد مهارت‌ها، عزم‌ استوار و توانایی‌های زنان افغانستان هستم.
زمانی که سکینه یعقوبی در یکی از اردوگاه‌های کثیف و شلوغ پناهندگانی از افغانستان زندگی می‌کرد، او می‌دانست آن‌چه هر کدام از مردم افغانستان به آن نیاز دارند، آموزش و تحصیل است. او 15 مکتب را برای 21000 پناهنده باز کرد. امروز، یکی از برنامه‌های او در افغانستان برای زنان، آموزش خواندن، نوشتن و حساب‌کردن با استفاده از موبایل است. ناهید فرید، یکی از اعضای جوان پارلمان افغانستان، زمانی که برای پارلمان کاندید شد، با تهدید به مرگ مواجه بود. چهره‌ی او از پوسترهای تبلیغاتی‌اش کنده می‌شد و مخالفان او را تهدید به بی‌آبروکردن خانواده‌ی همسرش کرده بودند. اما شوهر و پدرشوهرش او را تشویق به ادامه‌ی راهش کردند. اکنون او از کسانی است که از حقوق زنان و کودکان دفاع می‌کند و عضو کمیته‌ی روابط بین‌المللی پارلمان است.
افغانستان در یک چهارراه قرار دارد. این کشور، ناحیه‌ای ناآرام است که قبل از 11 سپتامبر تبدیل به پناه‌گاه تروریستان شده بود. با میانگین سنی 18.3 سال، افغانستان کشوری جوان به‌حساب می‌آید. سیاست‌های ایالات متحده باید با این ویژگی‌ها سازگار باشد. افغانستان یک جامعه‌ی انعطاف‌پذیر است. بهترین راه استفاده از این انعطاف‌پذیری برای دست‌یابی به موفقیت این است که حمایت‌های ما قابل‌پیش‌بینی باشد. اگر ایالات متحده از افغانستان رو بگرداند، نیروهای دیگری قدم به جلو می‌گذارند و دستاوردهایی که هرچند به سختی به‌دست آمده‌اند اما هنوز شکننده‌ هستند را از بین خواهند برد.
ما می‌توانیم و باید به افغانستان برای ساختن آینده‌ای بهتر کمک کنیم. ما نیاز داریم به این اطمینان برسیم که افغانستان بار دیگر تبدیل به پناه‌گاه تروریستان نخواهد شد یا به‌دست طالبان و دولت اسلامی سقوط نخواهد کرد. ما باید به‌خاطر امنیت ملی خودمان به نیروهای امنیتی افغانستان کمک کنیم. من از تصمیم رییس‌جمهور اوباما برای حفظ حضور نظامی ایالات متحده تا پایان 2016 و فراتر از آن استقبال می‌کنم. ما می‌دانیم، و مردم افغانستان نیز می‌دانند، که ما نیروهای نظامی خود را برای همیشه در افغانستان نگه نمی‌داریم. اما این کشور هنوز آسیب‌پذیر است و هزینه‌های ترک افغانستان بسیار بالا است.
ما و جامعه‌ی جهانی به‌طورکل، باید به فراهم‌آوردن کمک‌های توسعه‌ای قابل‌توجهی در زمینه‌ی مراقبت‌های بهداشتی، کارآفرینی، و آموزش و تحصیلات ادامه بدهیم. ما می‌دانیم که این کمک‌ها نتیجه می‌دهند. پژوهش انجام شده توسط «Rand Corporation» در سال 2013، دریافته است که افغانستان تقریباً در تمام زمینه‌ها پیشرفت کرده است. با ادامه‌ی پشتیبانی و حفظ نیروهای‌مان، ما دولت افغانستان را تشویق می‌کنیم به تعهدات امنیتی خود به مردم افغانستان، ایجاد اصلاحاتی برای بهبود وضعیت اقتصادی، مبارزه با فساد و حاکمیت قانون پایبند بماند. این مسئله از اهمیت بالایی برخوردار است که هرگونه پیشرفتی در دستیابی به صلح از طریق مذاکرات میان رهبران افغانستان و طالبان نباید به هزینه‌ی زندگی زنان افغانستان تمام شود. بازگشت به سیاست‌هایی که در دهه‌ی 1990 باعث بدنامی طالبان شده بود، نه تنها برای زنان فاجعه‌بار است بلکه ثبات این کشور را دچار آشفتگی می‌کند.
ما هرگز نباید فراموش کنیم که هر آن‌چه در افغانستان اتفاق می‌افتد – و در دیگر نقاط جهان- برای ما در کشور خودمان اهمیت دارد و تاثیرگذار است. مردم افغانستان از ما درخواست نکرده‌اند که مشکلات آن‌ها را حل کنیم؛ آن‌ها از ما می‌خواهند در این کشور باقی بمانیم تا آن‌ها فضا و فرصت موردنیاز برای یافتن راه‌حل‌های خودشان را داشته باشند. همان‌گونه که نخستین دانشجوی ممتاز و فارغ‌التحصیل دانشگاه آمریکایی افغانستان به من گفت: «این به ما یادآوری می‌کند که در وضعیت‌های دشوار تنها نیستیم، و این‌که کسانی هستند که به ما اهمیت می‌دهند و نگران ما هستند».