مشاورِ رییس‌آزار

آدم نباید بعد از نان چاشت بخوابد. خواب‌های عجیب می‌بیند. من خواب دیدم تلویزیون طلوع جلسه ی مشوره ی اشرف غنی و حنیف اتمر را به صورت زنده پخش می‌کند:
غنی: اتمر صاحب، توتاپ…
اتمر: خواهش می‌کنم. تو تاپ، تو آقا. من داون، من خاک پای شما.
غنی: چرا مرا با این جنجال درگیر کردی؟
اتمر: خیر است.
غنی: خیر است؟ حالا پنجاه هزار نفر پشت ارگ می‌آیند.
اتمر: مهم نیست. بیایند.
غنی: چه کار کنیم؟ این اعتراض‌ها ممکن است بحران کلانی خلق کنند.
اتمر: بحران زمانی خلق می‌شود که ما به راستی مقاومت کنیم.
غنی: خوب، حالا که من دستور داده ام پروژه از سالنگ بگذرد، باید سر حرف خود بایستم.
اتمر: هههههههه. خود تان هم باور کردید حرف خود را؟
غنی: ببخشی اتمر صاحب، متوجه نمی شوم.
اتمر: نه، ببینید. توتاپ از بامیان می‌گذرد و من و شما هم این را می‌دانیم. شما هم در اولین رویارویی با معترضان خیلی ساده بگویید که پیش نهاد شان را صد درصد قبول می‌کنید.
غنی: پس دستور من و تصمیم کابینه چه می‌شود؟
اتمر: رییس صاحب، من برای تسلیم دادن ولایت…می دانید دیگر… برای تسلیم دادن اش به طالبان به یک بحران کلان نیاز دارم.
غنی: خواهش می‌کنم اتمر صاحب. این کار را نکنید.
اتمر: تنها این قضیه هم نیست. شما ببینید که مردم به خاطر این قضیه ی توتاپ تنبان رهبران خود را به سر شان لنگی خواهند زد.
غنی: اتمر صاحب، این کار را نمی کنند و اگر بکنند هم به من و شما سودی نمی رسد.
اتمر: ببینید، من پشت این ماجرا را هنوز به کسی نشان نداده ام. به شما نشان می‌دهم. قضیه از این قرار است که مردم حال ندارند هر روز تظاهرات کنند. بگذارید این‌ها پنجاه- شصت هزار نفر را بسیج کنند و علیه شما و دولت تظاهرات کنند. شما هم فورا خواسته ی شان را، که انصافا خواسته ی منطقی و معقول هم هست، بپذیرید. وقتی مردم پراکنده شدند، فورا صدها زندانی طالب را از زندان آزاد کنید. شما فکر می‌کنید مردم خسته از تظاهرات ناراحت می‌شوند؟ شام همان روز دستور بدهید که تذکره‌های الکترونیک تنها با ذکر هویت “افغان” پخش شوند. فردایش دستور بدهید که یک کمیسیون متشکل از آدم‌های فنی دو باره عبور خط برق از سالنگ را بررسی کند.
غنی: خوب، آخرش چه؟
اتمر: هههههه. هههههههه. ههههههههه. رییس صاحب آخرش هیچ. من و شما که تا ابد حکومت نمی کنیم. تا یک وقت کش می‌دهیم، بعد بدون آن که جیب خود را پر کنیم یا بیت المال را با خود ببریم، ههههههه کمره نیست؟، بدون این چیزها می‌رویم پی کار خود.