بیست سال بعد

بیست سال بعد برای ما معجزه‌یی روی نخواهد داد. اما جهان و این پاره از جهان که افغانستان نام دارد نیز همینی نخواهد ماند که اکنون هست. بیست سال بعد، محمد اشرف‌غنی رییس‌جمهور افغانستان – که عمرش دراز باد- از دنیا رفته است و عبدالله‌عبدالله پیرمرد ناتوانی خواهد شد. بیست سال بعد اکثر آدم‌هایی که امروز بالای شصت‌اند، از کار خواهند افتاد. حامد کرزی نیز دیگر حتا حوصله‌ی یک مصاحبه‌ی بیست دقیقه‌یی را نخواهد داشت، چه رسد به اداره‌ی ملک. کریم خلیلی از مجالس غایب خواهد بود و بعضی از نواده‌های حضرت مجددی بزرگ خانواده‌ی خود را نخواهند دید.
بیست سال بعد، پسر یا دختری که امروز به دنیا می‌آید، بیست‌ساله می‌شود و می‌تواند تفنگ بردارد یا روزنامه‌نگاری کند. همین پسر یا دختر جوان در آب‌های ترکیه غرق نخواهد شد و در جنگلی بر سر مرز فرانسه در دلهره زنده‌گی نخواهد کرد. نه به این خاطر که قاچاق‌بران کشتی‌های بهتری برای قاچاق انسان فراهم خواهند کرد و نه به این خاطر که آن ناحیه‌ی مرزی در فرانسه یا یونان به شهر مهاجرپذیر بهتری تبدیل خواهد شد. بل به این خاطر که بیست سال بعد اروپا دیگر خود را در برابر موج مهارناپذیری از مهاجران و آواره‌گان نخواهد یافت. اروپا، تا بیست سال بعد، هر اقدام ممکنی را که برای مقابله با این موج لازم بوده باشد، کرده است. آن پسر و دختری که امروز زاده شده و بیست سال بعد جوان شده‌اند، سوار قایق قاچاق‌بران آدم نخواهند شد. آنان در افغانستان خواهند ماند. بیست سال بعد، از یک‌سو رشد جمعیت و از سویی دیگر تقاضا برای استندردهای بهتر زنده‌گی کمیابی منابع را به مایه‌ی نزاع‌های اجتماعی بزرگ تبدیل خواهد کرد…
آیا کسانی که امروز با دیدگاه حذفی، تبعیض‌گرانه، واپس‌گرایانه و سکون‌محور با مردمان افغانستان برخورد می‌کنند و حتا حاضر نیستند برجسته‌ترین علامت‌های تغییر اجتماعی و دینامیزم‌های دگرگونی نسلی را ببینند، ذره‌یی در این اندیشه هستند که فرزندان‌شان بیست سال بعد در این سرزمین چه‌گونه خواهند زیست؟ آیا قدرتمندان و حاکمان و برنامه‌ریزان امروزی هیچ فکر می‌کنند که بیست سال بعد بسیار بیشتر از امروز روشن می‌شود که این وطن تنها جایی است که در این جهان برای ما می‌ماند و باید به حال آینده‌اش فکری دوراندیشانه کرد؟ آیا کسی هست که یک قدم آن‌سوتر را ببیند؟