کبیر دریاوش
آموزگاران 81 مکتب در کابل تحصن کردهاند. پیش از این آموزگاران 19 ولایت دیگر هم با آموزگان متحصن کابل همنوا شده بودند. آموزگاران چهار خواست مشخص دارند که باید دولت به آن رسیدگی کند.
1. اجرای ترفیع آموزگاران بدون در نظرداشت بست و قدم
2. افزایش معاش و امتیاز مسلکی آموزگاران. معاش فعلی آنها از 8 تا 18 هزار افغانی است که این حقوق آنها با امتیاز مسلکی آموزگاران مکاتب حرفهای غیرقابل مقایسه است.
3. در نظر گرفتن ساعتهای درسی آموزگاران مطابق به میعاد خدمت و سنشان که پیش از این، ساعتهای درسی آموزگاران مطابق میعاد خدمت و سنشان از 18 تا 24 ساعت در هفته در نظر گرفته میشد.
4. توزیع نمرات رهایشی به آموزگاران که رییس جمهور غنی در سال گذشته بعد از رییس جمهورشدنش وعده داده بود.
بر بنیاد قانون خدمات ملکی در بارهی حقوق آموزگاران، معلم تا زمانی که در آخرین قدم بست مربوطه نرسیده باشد، نمیتواند ترفیع کند. خواست آموزگاران این است که این بخش از قانون خدمات ملکی تغییر کند. همایون پژمان که یکی از آموزگاران تحصنکننده است، میگوید که «معلمان در گذشته بعد از سه سال به صورت قانونی ترفیع میکردند؛ اما در قانون جدید بعد از گذشت هفت سال تا کنون آنان ترفیع نکرده و به همان اندازه معاش میگیرند که هفت سال پیش میگرفتند». او میافزاید، ترفیع آموزگاران در بست پنجم متوقف شده است. ما این را نوعی ظلم در حق آموزگاران میدانیم.
پژمان در مورد خواست دوم آموزگاران میگوید که «آموزگاران تحصنکننده مدت 16 تا 20 سال را به عنوان معلم ایفای وظیفه کردهاند؛ در حالی که آموزگاران مکاتب حرفهای بیش از 5 تا 7 سال معلمی نکردهاند. اما امتیاز و حقوقشان بیشتر از این آموزگاران هستند. او میگوید که «در ضمن امتیاز مسلکی آموزگاران، میعاد خدمت آموزگاران هم باید در نظر گرفته شود». او در بارهی خواست سومشان میگوید که «ساعات درسی آموزگارانی که بیشتر خدمت کردهاند و سنشان بیشتر میباشد، به پاس خدمات و سابقهی کاریشان کمتر مدنظر گرفته شود، این پیش از این در نظر گرفته میشد».
رییس جمهور به آموزگاران وعده داده بود که در شش ماه به آموزگاران زمین میدهد. او تأکید کرده بود که در مورد آموزگاران شوخی ندارد. اما بعد از گذشت 9 ماه از تشکیل حکومت وحدت ملی، تا کنون این وعدهی رییس جمهور جامهی عمل نپوشیده است.
تعدادی از آموزگاران معترض دست از اعتراضشان کشیدهاند. همایون پژمان در بارهی عقبنشینی این آموزگاران میگوید که «آنها به دو دلیل سکوت کرده و از ادامهی اعتراضشان امتناع ورزیدهاند؛ تعدادی از آنها مورد تهدید قرار گرفتهاند و تعداد دیگری از آنها مصلحتگرایی میکنند».
تا دو روز پیش روی دیوار لیسهی عالی عبدالعلی مستغنی این شعار نصب شده بود: «تا امتیازات معلمین افغانستان برآورده نشود، ما به تدریس شاگردان ادامه نمیدهیم» و در زیر آن نوشته شده بود: «از طرف اساتید لیسهی عالی عبدالعلی مستغنی- سال 1394». اما بعد از گذشت دو روز در حالی که تحصن آموزگاران در دیگر مکاتب شهر کابل ادامه دارد، این شعار از روی دیوار این لیسه برداشته شده است.
برای روشنشدن علت آن به این لیسه رفتم و خواستم با مدیر آن مصاحبه کنم؛ اما او حاضر به مصحبه نشد. پژمان در این مورد میگوید که «آموزگاران از سوی مقامها به تبدیلی، انفکاک و زندانیشدن تهدید میشوند». او مثال میآورد که آموزگاران مکتب میرامالدین شهید تهدید شدهاند و یکی از آموزگاران مکتب سردار کابلی توسط مدیر آن مکتب تهدید شده که اگر به تحصن و اعتراضش ادامه دهد، به ده سبز تبدیل خواهد شد.
آموزگاران متحصن میگویند، دولت حداقل به دو خواست آنها باید رسیدگی کند. یکی اجرای ترفیع آموزگاران بدون در نظرداشت بست و قدم و دیگری دادن ساعتهای درسی مطابق به میعاد خدمتشان در معارف.
تحصن آموزگاران در حالی به چهاردهمین روز خود میرسد که نمایندگان پارلمان از دادخواهی آموزگاران حمایت کردهاند و از دولت خواستهاند که در زمینهی برآوردهشدن خواستهای مشروع آموزگاران اقدام کند. اما دولت تا کنون پاسخ روشن و قناعتبخشی به آموزگاران نداده است.
آموزگاران متحصن میگویند، رییس جمهور غنی خواستهایشان را نادیده میگیرد و اگر دولت به خواستهایشان اعتنا نکند، آنها تحصنشان را ادامه میدهند.
