با گذشت دو روز از جنگ جلریز، لحظه به لحظه اطلاعات بیشتر از این جنگ زبان به زبان نقل میشود. گوشههای پنهان این جنگ تکان دهنده است. مقاومت سربازانی که در برابر طالبان جنگیده اند، بدون هیچ حمایتی با کشته شدن اکثریت قاطع آنان قطع میشود و سنگرها به دست طالبان میافتد. رسانهها اطلاعات تازهتری منتشر میکنند. اطلاعاتی که از یک طرف جانفشانی برای دفاع از وطن را گزارش میدهد و از جانب دیگر گوشههای پنهان یک خیانت سازماندهی شده را آشکار میکند.
دست کم 24 سرباز تا آخرین مرمی در برابر حمله طالبان ایستادگی میکند و شهید میشوند. سرِ شماری از سربازان بریده میشود و تن آنان به آتش کشیده میشوند. این مبارزه نشان میدهد که شماری از سربازان تا کجا برای امنیت و ثبات افغانستان ایستادگی میکند و برای نظام خدمت میکند. اما از جانب دیگر گزارشهای این جنگ نشان میدهد که مسئولان نظام و مسئولان امنیتی چگونه با سرِ سربازان این وطن بازی میکند.
در جریان دو شبانه روز جنگ، به تمامی تماسها و درخواستهای کمک نیروهای پولیس محلی که درگیر جنگ بودند، یا پاسخ داده نمی شوند یا حرفهای دروغ گفته میشود. قوماندان امنیته این ولایت در سفر و چکر بوده است و هیچ کسی نتوانسته است با او تماس بگیرد. پوستههای امنیتی پولیس نظم عامه در این ولایت در چند قدمی پایگاههای امنیتی پولیس اربکی با چشمان شان فقط جنگ را تماشا میکنند و هیچ واکنشی در برابر تهاجم چند صد نفری طالبان از خودنشان نمیدهند.
وزیر داخله و لوی درستیز قوای مسلح پس از دو روز به صحنهی جنگ میروند و با کسانی دیدار میکنند که شماری آنان همکار مستقیم طالبان در این جنگ بوده اند. این دو مقام بلند پایه امنیتی، بیشرمانه پس از دو روز میروند سنگرهای سوخته سربازان شان را تماشا میکنند و با کفشهای شان بر خون شهدای آن سنگرها قدم میزنند. دو مقامی که دیروز به جلریز رفتند تا به مردم اطمنان دهند که انتقام خون شهدا را خواهند گرفت، دو روز قبل به تهدیدات و تماسهای که برای کمک از جانب نمایندگان این ولایت شده بودند، اصلاً توجه نکردند و هیچ پاسخ مثبتی به درخواست اعزام نیروهای کمکی و تجهیزات ندادند.
سر قوماندان اعلی قوای مسلح، سه شبانه روز پس از شروع درگیری اطلاعیه مطبوعاتی صادر کرد و این حمله را محکوم کرد. دفتر والی ولایت میدان وردک با نشر اعلامیهی مدعی شده است که نیروهای امنیتی در این ولایت عقب نشینی تاکتیکی کرده است. اعلامیه والی نشان میدهد که او نه تنها به رزمندگان پولیس محلی کمک نکرده اند، بلکه به نحوی در جنگ با طالبان شریک بوده است. عقب نشینی در لحظهی که بخشی از نیروهای امنیتی در برابر حمله گروهی طالبان میجنگد، خیانت آشکار به سربازان و جنگ است و شراکت کاری با طالبان معنا میدهد.
با این وجود، جمعی برای میدان وردک و مردمان آن و برای افغانستان تا آخرین مرمی جنگیدند و شهید شدند. اما عدهی دیگری با وجود اینکه از دولت معاش میگرفتند فقط نشستند و جنگ و کشته شدن همکاران شان را تماشا کردند. این خیانت از پوستهی بغل دستی (نیروهای پولیس نظم عامه) پولیس محلی شروع میشود، مقامات ولایت و قوماندان امنیه این ولایت را شامل میشود و دامنه این خیانت تا وزارت دفاع و داخله و سر قومندان اعلی قوای مسلح میرسد.
از این رو جلریز پس از این نماد جنگ و خیانت است. در جلریز فرزندان دلیر این وطن تا شهید شدن در برابر تروریستان و برای آبادی و امنیت و عزت مردم و وطن شان جنگیدند، اما همچنان در جلریز مسئولان ولایت، مقامات امنیتی، سرقوماندان اعلی قوای مسلح و مقامات حکومت وحدت ملی در حق سربازان شان که در برابر تروریستان جنگیدند و شهید شدند، خیانت کردند.
بی توجهی و سر باز زدن از حمایت این جبهات در 48 ساعت جنگ پیوسته اگر خیانت نیست چیست؟ بی گمان این خیانت است و جنایت. اگر انگیزه و نیت جنگ با تروریستان را ندارید، چرا باید با شعارهای دروغین و ملی گرایانه سربازان و بچههای مردم در برابر تروریستان تنها گذاشته شوند و قربانی شوند. دریغ کردن حمایتی که فراهم بود و مقدور، خیانت است و هیچ توجیهی در برابر آن منطقی نیست. و اینک فصل آن رسیده است که حساب مان را به تروریستان روشن کنیم. یا کنار سربازان مان بایستیم و حمایت شان کنیم یا نگذاریم آنان با شعارهای توخالی و سیاسی قربانی سیاستهای اشتباه ما شوند.
I think people of Afghanistan has nobody to blame, but themselves. Most of the Afghans are not only quite ignorant but also hopelessly gullible. For thirteen years they sat quietly on the sidelines and watched on how Kharzai made fools of them by making himself one of the richest and most powerful man in the country. The Afghans supported him. Now is Ghani’s turn, and he was also supported by millions of these ignorant Afghans. Security is just a dream, economy is collapsing and the country is heading towards hell. But Afghans do what they do best, tolerate this unbearable situation and blame the politicians who never cared about them in the first place. When Abdullah was about to lose the elections, hundreds of his supporters went out onto the streets to get him into this powerful position. Now those same people have been losing everything they have got and what they do: they blame same politicians they were supporting until yesterday. Look at the Egyptians who overthrew a government just by sitting on Taharir square for weeks. They have got what they deserved a better president. Wake up and fight for your rights peacefully today because tomorrow there will not be an Afghanistan to fight for