ستون شناسی حکومت

هر حکومتی یک ساختمان است و این ساختمان ستون‌هایی دارد که نمی‌گذارند سقف حکومت بر سر کسانی که در آن روزی می‌خورند، خراب شود.
ستون خیانت:
در یک دولت هیچ کس به‌خاطر گلِ روی یک نفر از او حساب نمی‌برد. مثلا هیچ دلیلی ندارد که آقای الف رعایت حال آقای جیم را بکند و بگذارد آقای جیم هر قدر دزدی کرد، بکند. آقای الف می‌تواند دزدی‌های آقای جیم را افشا کند و هیچ چیز هم مانع افشاگری‌اش نشود. اما این وضعیت به‌زودی دولت را با بحران‌های غیر قابل مدیریت روبه‌رو می‌کند. برای این که چنین چیزی اتفاق نیفتد، باید زمینه‌یی فراهم شود که آقای الف هم دزدی بکند و آقای جیم از دزدی او باخبر باشد. به این ترتیب، این دو نفر ناگزیر هستند برای افشا نشدن رعایت حال همدیگر را بکنند و از بحران جلوگیری می‌شود. ملاحظه می‌کنید که خیانت برای سلامت یک نظام هم‌چون یک ضمانت اساسی نقش بازی می‌کند.
ستون رشوت:
در ضرورت رشوت برای بر پا داشتن یک حکومت هیچ ستون شناس منصفی تردید ندارد. دولتی‌هایی که رشوت نمی‌گیرند و مردمی که رشوت نمی‌دهند، در حقیقت دولت را به سوی پرتگاه آشوب می‌رانند. رشوت منطقی‌ترین و کوتاه‌ترین راه به ثمر رساندن یک معامله است که باعث رضایت خاطر طرفین معامله می‌شود و از این طریق از انباشته شدن عقده‌های انقلابی و براندازانه جلوگیری می‌کند. تصور کنید که شما به وزارتی مراجعه کنید و فلان رییس در فلان بخش شدیدا آرزومند باشد که شما پنج هزار افغانی به او بدهید. از سویی دیگر، شما هم به شدت بخواهید که کارتان همان روز اجرا شود. آیا می‌دانید که اگر شما رشوت ندهید و آن رییس در آن موقعیت ویژه رشوت نخواهد (مثلا شما به گپ نرسید و او رویش نشود) چه اتفاقی خواهد افتاد؟ رییس مجبور است به شما بگوید که هفته‌ی آینده بیایید. در این یک هفته، فقط خدا می‌داند که چه مایه عصبانیت در درون هر دوی شما به نقطه‌ی غلیان خواهد رسید. فرض کنید که هزاران نفر در این مدت با عین مشکل روبه‌رو باشند و ناگهان آوازه شود که الکودتا خیر من النوم؛ فکر می‌کنید در چنین وضعیتی حکومتی برجا خواهد ماند؟ رشوت بدهید، رشوت بگیرید و حکومت را در برابر بحران وقایه کنید.
در روزهای آینده ستون‌های بیشتری را معرفی خواهم کرد