قلب‌های بی‌کس به شماره اضطراری پولیس تماس می‌گیرند

افغان‌ها شماره تلفون مستقیم پولیس را دایر می‌کنند تا با جنس مخالف شان حرف بزنند؛ «من صدایت را دوست دارم»
[su_label]منبع: وال استریت ژورنال/ جیسیکا دوناتی و احسان الله امیری[/su_label] +
[su_label]ترجمه: حمید مهدوی[/su_label]

در عصر فیس‌بوک و دوستیابی آنلاین، تعدادی از مردان افغان هنوز به روش قدیمی و با زنگ زدن به خط تلفون اضطراری به دنبال عشق هستند. فتانه یلدا، 27 ساله، که مانند همکارانش در غرفه‌اش تماس‌ها را جواب می‌داد و روی موهای سیاهش روسری کشیده بود، گفت: «تماس‌های زیادی دریافت می‌کنیم که به ما می‌گویند دوستت دارم». در بیشتر مناطق افغانستان، زنان به ندرت خانه را ترک می‌کنند، مگر این سر تا پای شان را با برقع پوشانیده باشند. مردان فرصت زیادی برای برقرار کردن ارتباط ندارند، به ویژه زمانی که بسیاری از زنان بدون همراهی یک مرد اجازه بیرون رفتن ندارند. خارج از شهرهای بزرگ، تعداد اندکی از آن‌ها به رسانه‌های اجتماعی دسترسی دارند.
بنابراین، تنها راه نتیجه بخش صحبت کردن با یک جنس مخالف، زنگ زدن به مرکز اطلاعاتی اضطراری پولیس کابل است. تلفون‌چی‌ها می‌گویند روزانه حدود 70 بار با مزاحمت تلفونی مواجه می‌شوند. یلدا گفت: «به ویژه مردان بی‌سواد روستانشین. به آن‌ها می‌گوییم که این شماره 119 مرکز اطلاعاتی پولیس است. تلفون ما را مصروف نکنید». مردان عاشق افغان که به راحتی دلسرد نمی‌شوند، اغلب در مورد آتش‌سوزی جزئیات طولانی و دقیق می‌دهند تا مکالمه را دنباله‌دار کنند. آتش‌نشان‌هایی که به صحنه اعزام می‌شوند اغلب هیچ آتش‌سوزی‌ای جز قلب سوزان یک مرد کشف نمی‌کنند.
شگرد دیگر، گزارش دادن معماهای حل نشدنی در مورد گم شدن احشام و چهارپایان است. ویدای 23 ساله گفت: «تعدادی از تماس گیرندگان به من می‌گویند «گوسفند و گاو من گم شده است». من می‌پرسم کی آن‌ها را دزدیده؟ آن‌ها می‌گویند: «شما پولیس هستید، پس شما باید کشف کنید». «آن‌ها معمولاً این‌گونه مزاحم ما می‌شوند».
لیلما فاروقی که هشت سال در این مرکز کار کرده است، گفت مردان باوجودی که چانس موفقیت ندارند به زنگ زدن ادامه می‌دهند، شاید به این دلیل که از تازگی و نو بودن صحبت با زنی که از بستگان شان نیست، لذت می‌برند. فاروقی گفت: «صدایت را دوست دارم، با هم دوست باشیم و شماره شخصی‌ات را به من بده.» «گوش‌هایم از این کلمات پر است». خط مشی این مرکز اطلاعاتی پولیس [از تلفون‌چی‌ها] می‌خواهد مودبانه پاسخ بدهند، به مزاحمان تلفونی یادآوری کنند که این خط برای موارد اضطراری است و درگیر مکالمات طولانی نشوند. شماره تلفون کسانی که به‌طور مدام تماس می‌گیرند مسدود می‌شود که فهرستی از آن را وال استریت ژورنال مشاهده کرده است. وقتی به شماره‌های شامل در این فهرست تماس گرفتیم، هیچ یکی از آن‌ها نپذیرفتند که در این خط تلفونی اضطراری به دنبال عشق بوده‌اند. دکانداری به نام حسین از ولایت غزنی گفت: «هرگز به 119 زنگ نزده‌ام. مزاحمت تلفونی کاملاً خلاف اسلام است». تعدادی از روستانشینانی که شماره‌های شان در فهرست شماره‌های مسدود شده این مرکز بود، تماس به 119 را رد کردند، اما پذیرفتند که وقتی اول زنان بیگانه [به آن‌ها] تماس گرفته‌اند، تلفونی با آن‌ها صحبت کرده‌اند.
یک سخن‌گوی وزارت داخله گفت، آن‌هایی که به دنبال عشق هستند نباید به خط تلفونی اضطراری زنگ بزنند. وی گفت: «این خط تلفونی باید صرف برای موارد اضطراری و سرنخ‌هایی که می‌تواند از حملات جلوگیری کند، استفاده شود». یک دانشجوی دانشگاه کابل گفت پس از آن‌که از روستایش در شرق افغانستان به پایتخت آمد، در مکالمه با دختران مشکل داشت. بنابراین تصمیم گرفت به‌صورت اتفاقی مزاحمت تلفونی به زنان را تمرین کند و حتا از خط تلفونی اضطراری استفاده نکرد. وی می‌گوید که در نخستین تلاشش، «آن زن با کلمات بد به من توهین کرد».
زنان نیز مزاحمت تلفونی می‌کنند. خارج از مناطق شهری این کشور، زنان از زندگی عمومی به دور اند. دخترانی که چانس رفتن به مکتب را دارند، اغلب در دوران بلوغ از مکتب کشیده می‌شوند و تحت فشار شدید قرار دارند تا در خانه بمانند.
در یکی از روزهای اخیر در این مرکز، یک تلفون‌چی مرد به نام ذکرالله تماس زنی را پاسخ داد که تلاش کرد با گفتن این که دنبال دوستی است، او را روی خط نگهدارد.
ذکرالله: «کاری را که فعلاً انجام می‌دهی یک مزاحمت تلفونی است». زن: «مزاحمت نمی‌کنم». ذکرالله: «تو خط تلفونی ما را مصروف می‌کنی، برای ما مزاحمت می‌کنی، ما این‌جا هستیم تا به تماس‌های اضطراری گوش بدهیم و به هم‌وطنان خود کمک کنیم». زن: «می‌توانی مرا به انیل کپور وصل کنی؟». ذکرالله او را سرزنش کرد و او تماس را قطع کرد. ذکرالله که موی سیاه‌تر و تمیز و چشم عسلی رنگ دارد، گفت هرگز شماره‌اش را بیرون نمی‌دهد. این کار او را به مشکل دچار خواهد کرد.
ویدا گفت: «بسیاری از مزاحمان تلفونی به ما می‌گویند که صدایت را دوست دارم و با هم دوست باشیم.» «تا حالا این شگرد این جا موثر نبوده است». افغان‌های جوان در تماس گرفتن به مرکز اطلاعاتی اضطراری برای مشاوره عاشقانه شهرت دارند. تعدادی برای کمک زنگ می‌زنند تا از ازدواج‌های ترتیبی فرار کنند.
جنرال محمد همایون عینی، مسئول این مرکز اطلاعاتی، گفت: «به‌طور مثال: دختری عاشق پسری است، اما خانواده‌ی او می‌خواهد او را به قید ازدواج کسی دیگری درآورد.» «او توافق نمی‌کند، بنابراین برای کمک به 119 زنگ می‌زند».
این مرکز معمولاً این‌گونه تماس‌ها را به وزارت امور زنان راجع می‌کند. این مرکز اطلاعاتی که در سال 2007 ایجاد شد و توسط برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد تامین مالی شده است، تلاش کرده است با این مشکل مقابله کند. قبلاً تماس‌ها رایگان بود. اکنون این تماس‌ها 1.5 افغانی در هر دقیقه هزینه دارد که آقای عینی گفت موثر بوده است. او گفت که این مرکز در هر بیست و چهار ساعت حدود 500 تماس دریافت می‌کند.
تلفون‌چی‌های این مرکز گفتند که این هزینه هم مانع مردانی که خود را در تماس به زنان تلفون‌چی طالب معرفی می‌کنند، نشده است. طالبان که باور دارند مردان و زنان نامحرم باید در محلات آموزشی و کار جدا باشند، نظر به گفته تلفون‌چی‌هایی که از طرف آن‌ها تهدید شده‌اند، آن‌ها را به‌خاطر کار برای پولیس آزار و اذیت می‌کنند. شماره‌های آن‌ها مسدود شده‌اند.
وب جاگزینی را برای شهرنشینان جوانی ارائه می‌دهد که می‌توانند آنلاین شوند. مردی، با لبخند به نامزدش در کافه‌ای در کابل گفت: «ما باید از مارک زاکربرگ و هم‌چنین یاهو مسنجر تشکر کنیم، چون آن‌ها به ما بسیار کمک کردند». این زوج در فیس‌بوک باهم سر خوردند و قبل از ملاقات، برای یک سال ارتباط داشتند. دختر، با توضیح لحظه‌ای که آن‌ها باهم توافق کردند، گفت: «او گفت، ممکن است دوستت داشته باشم»؟ من گفتم: «مشکلی نیست».