اگر مزاری شهید وحدت ملی است…

در میان رهبران مجاهدین آدم‌های بدنام بسیار اند. اما طبیعی است که حتا رهبران بسیار بدنام نیز طرفداران سرسختی دارند. در این میان، اما دو تن از رهبران مجاهدین اندک- اندک در میان مخالفان خود نیز به اصطلاح راه پیدا می‌کنند. احمدشاه مسعود و عبدالعلی مزاری هر دو به‌دست تروریست‌های افراطی کشته شدند. این دو رهبر هم در زمان زندگی و هم در دوران پس از مرگ خود طرفداران جان نثار فراوان داشته‌اند. ولی آن‌چه رفته رفته آن دو را از دیگر رهبران متمایز می‌کند، این است که آن دو در میان مخالفان خود نیز به تدریج محترم می‌شوند. یکی از علت‌های این احترام فزاینده در میان مخالفان، پرهیزگاری آن دو است. مسعود و مزاری گِرد مال دنیا نگشتند و تا آخر عمر بر سر آرمان سیاسی خود استوار ماندند.
در هفته‌ی گذشته، عنوان «شهید وحدت ملی» به مزاری داده شد. در گذشته عنوان «قهرمان ملی» به مسعود داده شده بود. این القاب را حکومت به این دو رهبر داده است. اما حالا سوال این است که قهرمان ملی و شهید وحدت ملی یعنی چه؟ چرا فکر می‌کنیم که احمدشاه مسعود قهرمان ملی است؟ چرا فکر می‌کنیم عبدالعلی مزاری شهید وحدت ملی است؟ اگر مبنای قهرمان ملی خواندن مسعود این است که او در روزگار دشوار گسترده شدن سلطه‌ی سیاه طالبان ماند و مقاومت کرد و آخرین سنگرهای مقاومت را زنده نگه داشت، آن‌گاه منطقاً باید هر کسی که به سلطه‌ی طالبان کمک کند دشمن آن قهرمان ملی خواهد بود. اگر مبنای شهید وحدت ملی خواندن مزاری این است که او در هنگامه‌ی نزاع‌های قومی و مذهبی بر سر آرمان عدالت برای همه ایستاد و از برادری و برابری همه‌ی شهروندان افغانستان دفاع کرد، آن‌گاه هر کسی که بر ضد آرمان‌های او عمل کند دشمن او و راهش خواهد بود. آیا دولت افغانستان واقعاً معتقد است که احمدشاه مسعود قهرمان ملی است؟ اگر چنین است، باید تمام تلاش خود را برای مقابله‌ی کارساز در برابر طالبان به کار ببندد. آیا دولت افغانستان واقعاً باورمند است که عبدالعلی مزاری شهید وحدت ملی است؟ اگر چنین است، باید برای همه‌ی شهروندان افغانستان فرصت برابر مهیا کند تا از قدرت و ثروت و معرفت و منزلتی که شایسته‌اش هستند، بهره‌مند شوند.
پیروان مزاری و مسعود، و آن مخالفانی که برای آن دو احترام قایل اند، باید از دولت افغانستان بخواهند که اگر اعطای این گونه القاب همان رشوه‌ی سیاسی به رقیبان نیست، باید احترام سمبولیک به آن دو رهبر را به احترامی واقعی در عرصه‌ی عمل تبدیل کند.