باش تا من بفهمم

از آن‌جا که اسلام به ذات خود ندارد عیبی و هر عیب که هست در مسلمانی ماست، من اخیراً متوجه شدم که عیب‌هایی که در مسلمانی ما هستند هم بی‌علت نیستند. یکی از این علت‌ها این است که ما لغت‌نامه‌ی درست و جامعی از مفاهیم حساس نداریم. سابق که ملت عربی می‌خواندند، لغات را درست‌تر می‌فهمیدند و در نتیجه مسلمانی شان هم کم عیب‌تر بود. امروز چنان نیست. از جوانان نسل حاضر بپرسی «استنجاء» یعنی چه، نمی‌فهمند. طلب نجات را نمی‌فهمند. مستشغل یعنی شغالجو را هم نمی‌فهمند. چه را می‌فهمند؟ به همین خاطر گاه سر بعضی چیزها با هم درگیر می‌شوند که باعث وهن اسلام و مسلمین می‌شود. مثلاً همین ماجرای پاره شدن عکس معاون اول رییس جمهور در مزار شریف را در نظر بگیرید. مفاهیم مربوط به این کلمه، یعنی عکس، یک معنای واحد ندارند. یعنی سر بعضی از این مفاهیم می‌توان جان شیرین خود را فدا کرد و سر بعضی مفاهیم دیگرش هیچ چرت خود را خراب نکرد.
عکس: عکس یعنی عکس. عکس دیگر. مثلاً رهبر نشسته و عکس‌اش را گرفته‌اند و کلان کرده‌اند و بر یک جریب لوحه نصب نموده‌اند (قبلاً لوحه مربوط به یک داکتر چشم بوده که تعویذ هم می‌داده). این عکس است.
معاکسه: معاکسه از باب مفاعله به حالتی گفته می‌شود که در آن یک نفر فرزند دانای میهن و یک نفر فرزند توانای میهن شروع می‌کنند به مسابقه‌ی عکس گذاری در سطح شهر. بعد، چون ملت می‌داند که توانا بود هر که دانا بود، هر جا که عکس فرزند توانا را دیدند پایین می‌آورند و عکس فرزند دانا را به جایش می‌گذارند. این قسمی فرزند دانا توانا هم می‌شود.
انعکاس: انعکاس از باب انفعال، به معنای رسیدن خبر معاکسه به رسانه‌ها و مخصوصاً معتبرترین شان یعنی فیس‌بوک است. در حالت انعکاس، هر شهروند افغان بر خود فرض می‌داند که، چه ماه محرم باشد و چه نباشد، در پای عکس‌های فرزند توانا یا فرزند دانای میهن سینه بزند. البته این مرحله‌ی ابتدایی‌اش است. بعد همه با هم از فیس‌بوک بیرون می‌آیند و در کوچه و خیابان به سینه‌ی همدیگر می‌زنند. این مرحله به نام تعاکس یعنی همدیگر را به خاطر عکس رهبران پاره کردن گویند.
معکوس: معکوس همان صیغه‌ی مفعول است. در این حالت، طرفداران فرزند دانای میهن از موج می‌افتند و طرفداران فرزند توانای میهن متوجه می‌شوند که فشار خون شان نرمال شده است. جریان معکوس آغاز می‌شود و معلوم می‌گردد که فرزند دانا و فرزند توانا از دوران طفولیت با هم رفیق و همبازی بوده‌اند و همدیگر را چنان دوست می‌دارند که گر روزی فراق افتد، تو صبر از وی توانی کرد و وی صبر از تو نتواند. این است که هر دو طرف عکس‌های رهبران همدیگر را بر شانه‌ها حمل می‌کنند و سال 1395 شمسی به پایان می‌رسد. از میزان تلفات در سال‌های بعدی گزارش داده خواهد شد.