[su_label]زهرا جویا [/su_label]
گرامیداشت از روز جهانی کارگر در افغانستان همزمان بود با راهپیمایی اتحادیهی ملی کارگران در اعتراض به افزایش بیکاری در کشور. بهرغم فقدان آمار دقیق، تخمین زده میشود که بیش از شش میلیون نفر از بیکاری رنج میبرند. به باور بسیاری از شهروندان، موج مهاجرتی که صدها هزار نفر را با خود به کشورهای دیگر و عمدتاً به اروپا کشاند، بهدلیل بیکاری و فقدان درآمد اقتصادی بوده است.
معروف قادری، رییس این اتحادیه در سخنانی گفت که حکومت افغانستان برای رسیدگی به مشکل بیکاری بیتوجهی میکند و روند استخدام در ادارات دولتی نیز از شفافیت برخوردار نیست. او افزود که هنوز هم آمار مشخصی از تعداد افراد بیکار در کشور وجود ندارد و میزان بیکاران بیشتر از آماری است که از سوی وزارت کار و امور اجتماعی اعلام شده است.
بر اساس معلومات وزارت کار، امور اجتماعی و شهدا و معلولین، در حال حاضر یک میلیون و هشتصد هزار افغان بهطور کامل بیکار اند.
این وزارت میگوید که میزان بیکاری در افغانستان نسبت به چند سال قبل شش درصد پایین آمده است. عبدالفتاح احمدزی، سخنگوی وزارت کار و امور اجتماعی گفته است که براساس تازهترین سروی که در سال 2016 از سوی ادارهی احصائیهی مرکزی صورت گرفته میزان بیکاری در کشور حدود شش درصد پایین آمده است. در حالیکه فقر گسترش یافته و شکایت از بیکاری به عامل اصلی نارضایتی شهروندان از حکومت بدل شده است.
احمدزی میگوید که حکومت افغانستان برای تسهیل فرصتهای کاری بهصورت جدی کار میکند و در سطح رهبری حکومت تلاشها دراین زمینه جریان دارد.
نبود برنامهیی مشخص در سطح دولت در خصوص رفع این معضل بزرگ اجتماعی، امید شهروندان را نسبت به آینده در این کشور کمرنگ ساخته است.
شهروندان به این باور هستند که نبود زمینههای کاری ، یکی از عوامل پیوستن بخشی از جوانان به صفوف گروههای مخالف دولت میباشد.
همچنین با ادامهی ناامنیها و نبود فرصتهای کاری حداقل در سه سال اخیر سالانه هزاران شهروند کشور با قبول خطرات راههای غیرقانونی را در پیش گرفته و به کشورهای اروپایی و استرالیا مهاجرت کردند. با آنکه معضل بیکاری بخش عمدهیی از نگرانی شهروندان را به همراه دارد اما نبود محیط سالم و عدم مصونیت شغلی برای افراد کارمند نیز یک چالش بزرگ است.
در شرایط فعلی اکثر کسانی که صاحب کار هستند چه کسانی که در ادارات دولتی کارمند هستند و چه آنهایی که در کارهای دستی و شاق مصروف هستند، از مصونیت شغلی و امتیازاتی که بر اساس قانون کار افغانستان برای کارگران در نظر گرفته شده است برخوردار نیستند.
همچنین نبود محیط سالم و مصون نیز مشکل دیگری است که دامنگیر کارگران افغانستان است. بر اساس آمارهای تاییدنشده سالانه بیش از 200 نفر در اثر نبود محیط سالم و مصون، به بیماریهای ناعلاج گرفتار شده و جانشان را از دست میدهند و یا هم در ساحات پرخطری مانند کانهای معدن زیر آوارهای خاک میشوند.
