منطق انتحار و خوش خیالی های خام

روز گذشته بازهم مسجد هدف حمله انتحاری قرار گرفت. یک بمب گذار انتحاری در مسجدی در شهر هرات که اسماعیل خان وزیر پیشین وزارت انرژی و آب در آن جا بود، خودش را منفجر کرد اما به کسی آسیب نرسید. در طول ده سال گذشته بارها مساجد و تکیه خانه ها هدف حملات انتحاری قرار گرفته و ده ها جلیقه پوش انتحاری از آن سوی سرحد وارد افغانستان شده و در مساجد افغانستان به هدف کشتن مقام های امنیتی و سیاسی افغانستان خودش را منفجر نموده است. این روش از خطرناکترین تاکتیک های طالبان بوده که تاکنون صدها غیرنظامی و چندین مقام نظامی و سیاسی افغانستان در این نوع بمب گذاری ها کشته شده اند.
معمولا گروه های شورشی مسلح حضور نظامیان خارجی در افغانستان را بهانه ای برای اقدامات خود عنوان می کنند. اما اگر نیم نگاهی به فیصدی خسارات بر جای مانده از حملات آنان بیندازیم خواهیم دید که بیشترینه قربانیان حملات آنان به ویژه حملات انتحاری را غیر نظامیان افغان تشکیل می دهد. در حالی که براساس موازین اسلامی هیچگاه هدف مقدس وسیله نامقدس را توجیه نمی کند اما طالبان با توسل به وسایل نامقدس کورکورانه در پی تحصیل هدف به اصطلاح مقدس هستند. آنان خود را مدافعان کشور و ارزش های اسلامی تلقی می کنند در حالی که کمترین معرفتی از معارف پویا و بالنده اسلام ندارند و کودکانه، ابزار بازی قدرت استخبارات بیگانه گشته اند.
هتک حرمت اماکن، مراسم و زمان های مقدس نمونه ای از بیگانگی سربازان و رهبران طالبان و گروه های همکارش با ارزش های اسلامی است. انجام حملات انتحاری در مساجد و به خاک خون کشیدن نمازگزاران هیچ توجیه شرعی ندارد و با آتش زدن قرآن به دست غیر مسلمانان هیچ تفاوتی نمی کند. نه چنین است که دیگران حق توهین به مقدسات ما را نداشته باشند اما خود در هتک حرمت هر امر مقدسی دست مان باز باشد. بلکه باید مسلمانان بیشتر از دیگران حرمت ارزش های اسلامی را پاس دارند.
هیچ دلیل عاقلانه ای برای دست یازیدن به حملات انتحاری و قربانی کردن مردم بیگناه به بهانه دفاع از کشور و جهاد با نیروهای خارجی نمی توان یافت؛ جز آنکه معتقد باشیم که پشت سر دامن زدن به خشونت و ناامنی در کشور، استخبارات بیگانه فعال است و آنان برای رسیدن به اهداف استراتژیک خود از پا نهادن روی تمام مقدسات دریغ ندارند. اما عاملان حملات انتحاری و مباشران این اقدام خشن همچون خاشاکی اند که با سوزاندن خود شعله این آتش را فروزان تر می کنند و دستاوردی جز لعن و نفرین و طعن و کین مردمان در این دنیا و عذاب و نقمت الهی در آخرت نصیب شان نخواهد شد.
حمله انتحاری هرچند در آغاز به عنوان تاکتیک نظامی و با هدف وارد کردن بیشترین زیان به نیروهای نظامی دشمن طراحی شده بود اما حملات انتحاری امروز به ویژه در افغانستان، بیشترین قربانیان را از غیر نظامیان می گیرد. روشن است که القاعده و گروه های همسو با آن از جمله طالبان، این حملات را با داعیه های دینی سامان می دهند. پس این پرسش پیش می آید که آیا این نوع خودکشی در دین اسلام مبنایی دارد و آیا می توان در متون و نصوص دینی اسلامی، آیه و حدیثی را در توجیه آن یافت؟
این روش از تاکتیک های مهم طالبان است و نباید انتظار داشت که این گروه از آن دست شسته و یا به الزام اخلاقی آن تن دهند. باید نیروهای امنیتی خودش را در مقابله و مهار آن آماده کرده و اجازه ندهند که بمب گذاران انتحاری از آن سوی مرز وارد افغانستان شده و در شهر ها، روستاها، مساجد و مکاتب افغانستان به هدف ایجاد وحشت و دهشت خودش را منفجر کند.
حقیقت این است که این گروه به مسجد هیچ اعتنایی نداشته و در رسیدن به هدفش از هیچ ابزار و شیوه ای دریغ نمی کنند. مسجد، قرآن، مدرسه، مکتب، اماکن عمومی، شفاخانه و هر جای دیگر از نظر آنها انجام اعمال انتحاری و یورش های مسلحانه مجاز بوده و این گروه جز وحشت و دهشت چیز دیگری را نمی شناسد. برای دهشت آفرینی به هر ابزاری متوصل می شود و برای تخریب و ترور از هر اصل انسانی و اسلامی می گذرند. همانگونه که کشتن آدم ها برای آنهاسهل است، بی حرمتی به مسجد و اماکن مقدس نیز آسان است.