وزارت زراعت باغچه‌های خانگی را گسترش می‌دهد

نعمت‌الله اورنگ
اکبر رستمی، سخن‌گوی وزارت زراعت می‌گوید که در جریان یک سال گذشته نزدیک به 11 هزار باغچه‌ی خانگی از سوی این وزارت ساخته شده و به بیش از 8 هزار زن در ولایت‌های مختلف سپرده شده است. وی می‌افزاید که وسایل مورد نیاز را نیز به خانم‌ها توزیع کرده است.
آقای رستمی می‌گوید که این وزارت در سال آینده نیز تصمیم دارد بیش از 28 هزار باغچه‌ی خانگی را در ولایت‌های مختلف ایجاد کند.
آقای رستمی دلیل این نوع فعالیت‌ها را رسیدن به خودکفایی و سهم‌گیری خانم‌ها در بهبود بخشیدن اقتصاد خانواده‌ها می‌خواند.
فوزیه، با جمعی از هم‌قطارانش سال‌هاست که مصروف ساختن مربا و ترشی می‌باشند. 10 نفر در کنار هم کار می‌کنند که بتوانند هم مصرف فامیل‌شان را جبران کنند هم به شهروندان غذا فراهم کنند.
فوزیه 10 سال پیش با دار‌وندار شخصی خودش دست به‌کار شده است.
آن‌ها از آدرس مشخصی با شهروندان دادوستد می‌کنند. دفتر آن‌ها در عقب چمن‌حضوری قرار دارد. خانم فوزیه می‌گوید که مواد اولیه‌ی مورد نیازشان را از دهقانان که بیشترشان در ولسوالی‌های شمالی ولایت کابل فعالیت دارند خریداری می‌کنند.
خانم فوزیه برنامه‌های آموزشی از سوی وزارت زراعت را چراغ راه‌شان می‌داند.
نبود جای مشخص و تجهیزات بسته‌بندی خانم فوزیه و همکارانش را با مشکلات مواجه ساخته است.
حجم سنگین کار هنوز به فوزیه فرصت نداده است که فورم درخواست زمین را تکمیل و به وزارت زراعت تحویل دهد. وی می‌افزاید که مسوولان این وزارت قبلا به آن‌ها وعده داده‌اند که زمین برای ادامه‌ی فعالیت آن‌ها فراهم می‌کنند.
فوزیه و همکارانش هنوز نمی‌توانند محصولات‌شان را در بازار‌های بیرونی و یا هم بازار‌های دوردست داخلی عرضه کنند. آن‌ها دلیل این امر را نبود تجهیزات لازم و جعبه‌های دست‌اول عنوان می‌کنند.
خانم فوزیه می‌گوید که ماهانه 70 تا 80 هزار افغانی درآمد دارند. وی می‌گوید که مقداری از این پول را جهت خرید مواد اولیه، معاش کارمندان، خریدن لوازم و کرایه‌ی دفترشان می‌پردازند.
کبرا دستگیرزاده پودر سوپ می‌سازد. دستگیرزاده در سال 2011 فعالیتش را آغاز کرده است.
وزارت زراعت بیشتر در بخش آموزش و فراهم کردن تجهیزات خانم دستگیرزاده را کمک کرده است.
دستگیرزاده اما از شهروندان شکایت دارد. وی می‌گوید: «شهروندان به محصولات ما باور ندارند. محصولات ما را کمتر می‌خرند. آن‌ها بیشتر محصولات کشور‌های دیگر را ترجیح می‌دهند».
در نمایشگاهی که هفته‌ی گذشته به‌منظور آشنایی شهروندان با محصولات زنان خانواده در پارک فردوسی برگزار شده بود صاحبان غرفه‌ها تلاش می‌کردند نظر بازدیدکنندگان را به محصولات‌شان جلب کنند. آن‌ها از شهروندان دعوت می‌کردند که حداقل یک بار تولیدات آن‌ها را امتحان کنند.
عبدالمحمد باشنده‌ی پروان سه سال قبل اولین‌بار محصولات‌شان را که از پنج بوتل در روز بیشتر نبود به بازار پروان عرضه کرده است.
عبدالمحمد رونق خوب کاروبارشان را مدیون وزارت احیا و انکشاف دهات می‌داند. وی می‌گوید که ابتدا مسوولان این وزارت تحت برنامه‌ی انکشاف صنایع روستایی آن‌ها را مورد حمایت قرار داده‌اند. به گفته‌ی وی در ورکشاپ‌هایی که از سوی مسوولان این وزارت دایر شده بودند به عبدالمحمد و همقطارانش ساختن مربا، ترشی، مرج و روب را آموزش داده‌اند.
وی می‌گوید که از طریق نمایشگاه‌هایی که از سوی این وزارت دایر شده‌اند امروز راه را در بازار‌های مختلف برای محصولات‌شان باز کرده‌اند.
عبدالمحمد مواد اولیه را از دهقانانی که در پروان فعالیت دارند خریداری می‌کند.
وی با 11 کارمندش که همه زنان خانواده‌ها هستند ماهانه بیش از 5صد کیلو ترشی و نزدیک به 150 کیلو مربا به بازار عرضه می‌کند.
عبدالمحمد با مشکلاتی نیز مواجه است: «ما در قسمت نبود بوتل مشکلات زیاد داریم. برای مربا بوتل شیشه‌یی نیاز است. ما بوتل‌های مورد نیاز خود را از تاجران در جلال‌آباد که خود آن‌ها از پاکستان وارد می‌کنند خریداری می‌کنیم. از این‌رو، بعد از چند مرحله دست‌به‌دست شدن قیمت نهایی آن بلند می‌رود».
آرش، مسوول رستورانتی در پارک فردوسی یک بوتل ترشی را به 50 افغانی از این نمایشگاه خریده است. به‌گفته‌ی آرش خود وی و مشتریانش کیفیت خوب این محصول را تایید می‌کنند.
برای آرش قیمت این محصولات مهم نیست. وی می‌گوید که به کیفیت و صحی بودن این محصولات ارزش قایل است.